ตอนที่ 785 ซากมิติ

“เป็นยังไง? เข้าร่วมแล้วเหรอ?” ซูผิงยังไม่ทันได้ลืมตาเขาก็ได้ยินน้ำเสียงประหม่าของการ์แลนด์ ซูผิงมองเขาและจำทุกสิ่งที่เกิดขึ้นระหว่างการเผชิญหน้าครั้งแรกกับแวดวงได้ เขาถามด้วยริมฝีปากที่กระตุก “ตอนนี้นายออกจากแวดวงแล้ว เป็นไปได้ไหมที่นายจะติดต่อสมาชิกคนใดคนหนึ่ง” ”เอ่อ…” การ์แลนด์เหลือบมองเขาแล้วพูดว่า “โอนีลเป็นคนเดียวที่ผมสนิทจากแวดวงนั้น เมื่อกี้ยังไม่เห็นเขาเหรอ?” “ไม่ ฉายาของเขาคืออะไร” “ซูส” “…” ซูผิงสูญเสียคำพูดเป็นเวลานานก่อนจะถามว่า “เป็นกฎที่เขาเข้าใจจากธาตุสายฟ้าหรอ?” “ไม่ เขาใช้กฏธาตุไฟ” “…ถ้าอย่างนั้น กายาของเขาคือสายฟ้าเหรอ?” “ไม่ มันเป็นธาตุไฟเช่นกัน” “…” … ในที่สุดซูผิงก็อนุญาตให้การ์แลนด์ออกไป นอกเหนือจากพันธมิตรดวงดาวแล้ว การ์แลนด์ยังขายหุ้นและสินทรัพย์ถาวรอื่นๆ ของเขาและโอนเงินทั้งหมดของเขาให้ซูผิง เงินที่รวบรวมได้เกือบถึงล้านล้าน! ซูผิงมั่นใจมากขึ้นเกี่ยวกับทรัพยากรฟุ่มเฟือยของยอดฝีมือระดับดวงดาว การ์แลนด์ไม่มีอาณาเขตของตัวเอง นั่นทำให้ผู้นำตระกูลไรอันมีรายได้มากกว่านี้ มันค่อนข้างปกติ ด้วยความที่อาศัยอยู่บนดาวเคราะห์ที่เจริญรุ่งเรือง คนที่ร่ำรวยที่สุดในทวีปนี้จึงมีเงินออมเยอะกว่ามาก ท้ายที่สุด GDP ของทั้งดาวก็น่าประหลาดใจ น่าเสียดายที่เงินนี่ไม่สามารถแปลงเป็นแต้มพลังงานได้ และทำได้แค่เก็บไว้ในบัญชีของเขาเท่านั้น ซูผิงตั้งใจที่จะลงทุนเงินเพื่อไปพัฒนาดาวเคราะห์สีน้ำเงิน และปฏิบัติตามความรับผิดชอบของเขาในฐานะเจ้าดาวเคราะห์ การ์แลนด์รู้สึกยินดีและประหลาดใจเมื่อเขาได้รับการปล่อยตัว เขาไม่คาดคิดว่าซูผิงจะปล่อยเขาแบบนี้ ข้อแลกเปลี่ยนของเขามีประโยชน์มากต่อซูผิง แต่มันไม่ใช่ทางเลือกที่สมเหตุสมผลอย่างแน่นอนที่จะปล่อยให้ศัตรูระดับดวงดาวเดินออกไป ผู้ชายคนนี้ไม่กลัวหรือไร้เดียงสา? การ์แลนด์รู้สึกเหมือนได้เกิดใหม่ตอนออกจากร้านและรับแสงแดดอีกครั้ง เขาหันกลับไปมองร้านด้วยสีหน้าลำบากใจ อย่างไรก็ตามความตื้นตันของเขาหายไปทันทีเมื่อเขาคิดถึงความสูญเสีย เขาฉีกช่องว่างออกจากกันอย่างรวดเร็วและพุ่งออกไป … ที่ร้านค้า ซูผิงมองไปที่ถังยู่หรานและจงหลิงถงซึ่งอยู่ในร้านและกล่าวว่า “ฉันจะไปฝึกอสูร เนื่องจากพวกเธอว่าง เธอสามารถออกไปทำความคุ้นเคยกับสภาพแวดล้อมของดาวนี้ได้ นี่คือดาวเคราะห์ระดับ 3 ของสหพันธ์ เธอควรรู้อะไรเพิ่มเติมเกี่ยวกับสหพันธ์”ถังยู่หรานขมวดคิ้ว “ฉันไม่ต้องการออกไปไหน ฉันอยากฝึก”“ตามใจ” ซูผิงกล่าว“อาจารย์ ฉันก็อยากเรียนเหมือนกัน” จงหลิงถงพูดอย่างน่ารักซูผิงมองไปที่เธอ ความรู้เกี่ยวกับการฝึกของเขามีไม่มากพอที่จะสามารถสอนเธอได้ เว้นแต่เขาจะให้ความรู้กับเธอ ข้อเสียของตัวเลือกดังกล่าวคือเธอจะอยู่ในเงาของเขาตลอดไป เธอจะไม่มีวันตามเขาทันเนื่องจากเธอเป็นศิษย์ของเขามาเป็นเวลานาน ซูผิงจึงอยากให้เธอเติบโตและเก่งกว่าตัวเขาเอง เพื่อที่เขาจะได้ภูมิใจในตัวเธอ”เดี๋ยว”ซูผิงหยิบตราผู้ปกครองเขาตั้งคำถามเกี่ยวกับวิธีการเป็นผู้ฝึกสอนบนดาวเคราะห์ดวงนี้ข้อมูลปรากฏขึ้นครู่หนึ่งหลังจากนั้น เขาพบข้อมูลลับมากมาย ต้องขอบคุณสถานะเจ้าดาวเคราะห์ของเขาข้อมูลบางอย่างต้องถูกปลดล็อกด้วยเงิน ซูผิงจ่ายอย่างไม่ลังเล เนื่องจากเขาเพิ่งได้รับเงินล้านล้านมาเขายังมั่นใจว่าภาษีที่เก็บได้บนดาวเคราะห์สีน้ำเงินทุกปีจะมากกว่านี้มากเมื่อมันถูกเปลี่ยนเป็นดาวเคราะห์ขั้นสูงในอนาคตภาษีสามารถสร้างเงินมหาศาล ภาษีเงินได้ ภาษีค่าใช้จ่าย ภาษีนิติบุคคล และอื่นๆ อีกมากมายอาจเป็นตัวเลขทางดาราศาสตร์ซูผิงใช้เวลาสองสามนาทีในการอ่านข้อมูลทั้งหมดเขาคิดอยู่ครู่หนึ่งและพูดกับจงหลิงถงว่า “ถ้าเธอต้องการเรียนรู้ ฉันแนะนำให้เธอเรียนรู้วิธีการฝึกที่ใช้ในสหพันธ์ การฝึกอบรมทั้งหมดที่เธอเรียนรู้บนดาวเคราะห์สีน้ำเงินนั้นด้อยกว่ามาก เป็นการดีที่สุดสำหรับเธอที่จะติดตามเทคโนโลยีขั้นสูงที่มีอยู่ที่นี่“เธอมีสองทางเลือก อย่างแรกคือสมัครเข้าร่วมสมาคมผู้ฝึกสอนในฐานะนักเรียนนอกเวลาและผู้ทำงานนอกเวลา ตัวเลือกที่สองคือขอให้ผู้ฝึกสอนคนอื่นมาสอน”อย่างหลังทำให้จงหลิงถงตกตะลึง เธอรีบพูดว่า “ไม่ ฉันไม่ต้องการอาจารย์คนอื่น คุณเป็นอาจารย์คนเดียวของฉัน!”“ฉันหมายถึงศาสตราจารย์บางคนที่รักการสอน เธอจะต้องเข้าชั้นเรียนของพวกเขาเท่านั้น ฉันสามารถจ่ายค่าเรียนให้เธอได้” ซูผิงกล่าวจงหลิงถงตระหนักได้ทันทีว่าเกิดอะไรขึ้นและผ่อนคลายลง เธอเผลอคิดว่าเธอทำอะไรผิด และซูผิงก็ไม่ต้องการให้เธอเป็นศิษย์ของเขาอีกต่อไปเธอไม่รู้ว่าเธอจะอยู่รอดได้อย่างไรในต่างดาวหากไม่มีซูผิง“อาจารย์คะ ฉันต้องการสมัครสมาคมผู้ฝึกสอนในฐานะพนักงานนอกเวลา จากนั้นฉันจะเข้าชั้นเรียนด้วยเงินที่ฉันมีอาจารย์สอนทักษะการฝึกฝนให้ฉัน และฉันยังไม่ได้ตอบแทนอะไรให้อาจารย์เลย ฉันไม่กล้าที่จะรับเงินจากอาจารย์มากไปกว่านี้”จงหลิงถงกัดริมฝีปากและพูดด้วยความแน่วแน่บนใบหน้ากลมแบ๊วของเธอ“ยังไงก็ได้ มาหาฉันได้ตลอดเวลาหากเธอไม่มีเงินเพียงพอ ฉันมีเงินมากเกินกว่าที่จะใช้ได้ในตอนนี้”ซูผิงหัวเราะคิกคักจงหลิงถงโล่งใจหลังจากที่เขายอมรับคำขอ เธอพยักหน้าอย่างรวดเร็วถังยู่หรานกลอกตาและถามว่า “การฝึกของฉันก็แพงเช่นกัน ฉันขอเงินบ้างได้ไหม?”“ฉันไม่สามารถให้เธอ แต่ฉันให้ยืมได้” ซูผิงกล่าวหลังจากเหลือบมองเธอถังยู่หรานโกรธจัด “ทำไมนายถึงสนับสนุนแค่เธอ? ฉันเข้าใจว่าเธอเป็นศิษย์ของนาย แต่ฉันก็เป็นพนักงานของนายเหมือนกัน นายไม่เคยจ่ายเงินเดือนให้ฉันเลย!”“เธอเป็นแค่พนักงานชั่วคราว คิดว่าจะได้เงินเหรอ?”“นาย—ขูดเลือดขูดเนื้อ!”“ฉันไม่ขูดเลือดขูดเนื้อคนจนหรอก”ถังยู่หรานโกรธ แต่ในที่สุดเธอก็ต้องยอม เธอกล่าวว่า “ได้ เป็นเงินกู้ก็ได้ ฉันจะคืนให้นายหลังจากที่เรากลับไปที่ดาวเคราะห์สีน้ำเงิน หรือเมื่อฉันแข็งแกร่งขึ้นและหาเงินได้ นายเพิ่งปล้นยอดฝีมือระดับดวงดาวนั่นมาได้ตั้งเยอะ ให้ฉันยืมเงินหนึ่งหมื่นล้านเป็นเงินตั้งต้น!”“เธอนี่มันขี้ขลาดจริงๆ” ซูผิงกลอกตาแต่ไม่ได้ปฏิเสธเธอ “ใช้จ่ายเงินอย่างฉลาด มันไม่ง่ายเลยสำหรับฉันที่จะขโมยเงินใครนะ”