ตอนที่ 799 สถาบันมีอาหลัก

เขาไม่สามารถเข้าใจได้ว่าซูผิงคิดอะไรอยู่ พาโบลจึงปล่อยให้เรื่องไปเงียบๆ เขาตัดสินใจที่จะทำอย่างดีที่สุดเพื่อฝึกฝนเธอ เขาจะต้องขอบคุณเขาอย่างแน่นอนหากเธอกลายเป็นผู้ฝึกสอนที่ยอดเยี่ยมจริงๆ ”อาจารย์” จงหลิงถงมองที่ซูผิงและพูดอย่างไม่เต็มใจว่า “ฉันจะกลับมาหาอาจารย์ได้ไหม?” “แน่นอน” ซูผิงยิ้มและกล่าวว่า “ทุกเวลา ฉันไม่ได้ไล่เธอไปไหน เธอจะยังอยู่ในรีอา” จงหลิงถงโล่งใจ “นั่นดีมากเลยค่ะ” “ฝึกให้หนักและพยายามที่จะเป็นผู้ฝึกสอนเก่งๆ เผื่อวันนึงเธอจะได้ช่วยฉันได้” ซูผิงกล่าวด้วยรอยยิ้ม ”ค่ะ” … ซูผิงมองพาโบลล โอนีล และผู้มาเยือนคนอื่นๆ รวมถึงจงหลิงถงจากไป ตามอาจารย์คนใหม่ของเธอ ถังยู่หรานค่อนข้างไม่เต็มใจที่จะเห็นเธอไป พวกเธอกลายเป็นเพื่อนซี้กันไปแล้วหลังจากที่ได้ใช้เวลาร่วมกันเป็นเวลานานในร้านของซูผิง พวกเธอสนิทกันมากขึ้นเพราะเป็นชาวต่างดาวบนดาวเคราะห์ที่ไม่คุ้นเคย หลังจากที่จงหลิงถงจากไป ถังยู่หรานก็เข้าหาซูผิงและวิงวอนด้วยดวงตาวาววับ “นายช่วยหาอาจารย์ให้ฉันด้วยได้ไหม?” ”ไม่” ซูผิงปฏิเสธโดยไม่แม้แต่จะมองเธอ ”ทำไมไม่ล่ะ?”ถังยู่หรานอดไม่ได้ที่จะถาม “ใครจะทำงานให้ฉันถ้าเธอไป” “…ฉันสามารถกลับมาได้เสมอตอนที่” “ไม่” ซูผิงพูดตามความเป็นจริง “เธอเป็นแค่พนักงานชั่วคราว ไม่มีสัญญาระหว่างเรา และฉันก็ไม่ให้เงินเดือนเธอ อย่างไรก็ตามเธอต้องทำหน้าที่ของเธอในฐานะพนักงานและทำงานให้กับร้านของเราอย่างทุ่มเท จะทำอย่างอื่นได้ยังไง?” “…” เขาพูดแบบนี้โดยไม่รู้สึกอะไรเลยได้ยังไง? นายทุนบ้าบออะไรเนี่ย! ถังยู่หรานแก้มป่อง เธอยอมแพ้ต่อความผิดหวังอย่างรวดเร็ว เนื่องจากซูผิงไม่ได้สนใจเธอเลย เขาจดจ่ออยู่กับการจัดเรียงบัญชีแยกประเภท เขาไม่ได้สนใจที่จะเงยหน้ามองสายตาเจ็บแค้นใจของเธอ ปลิงดูดเลือด…ถังยู่หรานโกรธและหันหลังจากไปซูผิงเหลือบมองเธอจากด้านหลัง คิดว่าถึงเวลาต้องฝึกเธอแล้วไม่เช่นนั้นกลิ่นอายของลูกค้าระดับดวงดาวอาจทำให้เธอหวาดกลัว เธอจะไม่สามารถทำงานได้ดีในสถานการณ์แบบนี้ฉันต้องทำแบบเดิมอีกใช่ไหม? แต่ฉันมีของจากระบบที่ช่วยลบความทรงจำในครั้งก่อน แต่ตอนนี้ฉันไม่มีแล้ว… เมื่อพูดถึงของจากระบบ ร้านค้าควรจะรีเฟรชใหม่แล้วใช่ไหม?เมื่อคิดว่าเป็นไปได้ ซูผิงจึงมองหาสินค้าใหม่ แต่แล้วรัศมีบางอย่างก็เข้ามาใกล้ร้านฮะ?ซูผิงหรี่ตาและมองออกไปข้างนอกเขาค่อนข้างอ่อนไหวต่อเจตนาฆ่า คนแปลกหน้าบางคนในนักรบระดับดวงดาวแสดงเจตนาฆ่าอย่างเปิดเผย พวกเขามาที่นี่ทำไม?…“ที่นี่คือ?”คนแปลกหน้าสามคนยืนนิ่งอยู่นอกร้าน ใบหน้าที่เฉยเมยของพวกเขาเปลี่ยนไปเมื่อเห็นแถวยาวนอกร้านพวกเขาเคยเห็นร้านค้าที่เป็นที่นิยม แต่ไม่มีร้านไหนได้รับความนิยมเท่าร้านนี้ลูกค้ารอต่อคิว… เยอะมาก!คิวยาวเกินขอบเขตของความรู้สึก ยาวจนเกือบถึงเขตเมืองชายหนุ่มชุดขาว หรี่ตาและพูดว่า “ฉันตรวจไม่พบสิ่งที่อยู่ภายในร้านนี้ ต้องมีอะไรบางอย่างแน่ๆ”ชายวัยกลางคนกล้ามบึกตรงกลางขมวดคิ้วและพูดว่า “อย่าใจร้อน ม่านพลังของร้านนี้หายาก นายไม่สามารถซื้อได้หากไม่มีภูมิหลังที่แข็งแกร่ง”เขาบรรลุข้อสรุปเช่นนี้เพราะเขาพบว่าประสาทสัมผัสของเขาไม่สามารถสัมผัสทะลุกำแพงร้านได้เขามีฐานบ่มเพาะระดับดวงดาวและได้ฝึกฝนเทคนิคลับสำหรับการรับรู้ขั้นสูง แต่ถึงกระนั้น เขาก็ไม่สามารถตรวจจับอะไรในร้านได้เลย นอกจากสิ่งที่ตาของเขามองเห็น!“ไปบอกให้เจ้าของร้านออกมาคุยกับเราที่นี่” ชายวัยกลางคนพูดเสียงต่ำเขาไม่ได้ก้าวเข้าไปในร้าน เนื่องจากเขากลัวว่าจะมีกับดักอันตรายถึงชีวิตอยู่ภายในมีการเปลี่ยนแปลงในท่าทีของชายหนุ่มชุดขาว แต่เขาไม่กล้าที่จะขัดคำสั่ง เขาไม่คิดว่าใครจะกล้าพอที่จะโจมตีเขาชายหนุ่มก้าวออกไปตะโกนโดยไม่เข้าไปในร้าน “มีใครอยู่ข้างในไหม? ออกมา!”ทุกคนในแถวต่างตกตะลึงเมื่อเห็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นพวกเขาสังเกตเห็นว่าคนแปลกหน้านี่ไม่ธรรมดา โดยเฉพาะชายหนุ่มชุดขาว เขาไม่ได้สนใจที่จะปกปิดการบ่มเพาะระดับสภาวะชะตากรรมของเขา เห็นได้ชัดว่าเขาแข็งแกร่งกว่าคนอื่นๆด้วยเหตุผลนั้นเองที่คนในแถวจึงไม่โวยวายเมื่อพวกเขามาถึง