ตอนที่ 826 เม็ดยาศักดิ์สิทธิ์

ซูผิงตื่นเต้นมาก เขาคาดไม่ถึงว่าผีจะเป็นมิตรขนาดนี้ เขาไม่ได้กังวลว่าชายชราจะโกหกและหลอกล่อให้เขาติดกับดัก เพราะที่นี่มีผีจำนวนมากแล้ว และพวกมันสามารถเอาชนะเขาได้ง่ายๆ! มีโอกาสที่เขาสามารถเอาชนะพวกมันได้ ต้องขอบคุณประสบการณ์ของเขาในอาณาจักรโกลาหลแห่งอันเดธ ถ้ามีใครบางคนที่มีพลังต่อสู้คล้ายคลึงกันกับเขา อีกฝ่ายจะไม่มีวันเอาชนะเขาได้! “ขอบคุณที่บอกครับท่านผู้อาวุโส!” ซูผิงรีบป้องมือและขอบคุณเขา ผีทั้งหมดเป็นนักรบที่เสียชีวิตจากการต่อสู้ในที่พำนักศักดิ์สิทธิ์ คำพูดของพวกเขาบอกเป็นนัยว่าพวกเขาเป็นบรรพบุรุษของเขา ผู้ซึ่งทำคุณประโยชน์มหาศาลต่อมนุษยชาติ เขารู้สึกเคารพพวกเขา “ไม่จำเป็นต้องขอบคุณเรา ท้ายที่สุดเราจะจากไปในไม่ช้า เชื้อสายของราชาเทพไวไลท์ ไม่ควรถูกตัดขาด ข้าหวังว่าเจ้าจะสามารถปกป้องมนุษยชาติได้หากเจ้าได้รับมรดก เจ้าพูดถึงว่ามนุษย์เป็นเผ่าพันธุ์ที่แข็งแกร่งที่สุดแล้ว แต่ก็ยังมีบางสิ่งที่เจ้าต้องระวัง!” ชายชรากล่าวอย่างครุ่นคิด ซูผิงงง “เราควรระวังเรื่องอะไร?” “เรื่องที่เราไม่ควรเอ่ยถึง หากเจ้าได้รับมรดกไปอย่างราบรื่นและไปถึงจุดเดียวกับท่านราชาเทพได้เจ้าจะได้รู้เอง” ชายชรากล่าวด้วยเสียงต่ำราวกับว่าเขากลัว ผีตัวอื่น ๆ ก็เงียบขรึมและสั่นสะท้าน ราวกับว่าถูกเตือนถึงบางสิ่งที่น่ากลัว ซูผิงนึกถึงอีกาทองคำ แม้ว่าพวกมันจะแข็งแกร่ง แต่พวกมันก็ยังคงอยู่ในที่โดดเดี่ยวเพื่อหลบภัย อะไรทำให้อีกาทองคำหวาดกลัว? “มันเป็นวัฏจักรแห่งเจตจำนงของสวรรค์หรอ? สิ่งมีชีวิตชั้นสูงบางประเภทจะทำให้เกิดภัยพิบัติแก่เราหรืออะไร?” ซูผิงลองเดา รู้สึกเหมือนได้สัมผัสความลับที่ลึกที่สุดของจักรวาล ชายชรารู้สึกประหลาดใจที่ซูผิงรู้ เขาเหลือบมองซูผิงและส่ายหัว “ไม่ใช่เจตจำนงของสวรรค์ แต่เป็นสิ่งที่โบราณและน่ากลัวกว่า…” ทันใดนั้นเขาก็ตัวสั่นขณะที่พูดราวกับว่าถูกระงับด้วยพลังบางอย่าง เขารีบหยุดพูด ชายชราสูดหายใจเข้าลึก ๆ และพูดกับซูผิงว่า “สหาย ข้าจะมอบคลังสมบัติศักดิ์สิทธิ์ให้กับเจ้า สำหรับมรดกของราชาเทพไวไลท์เราไม่รู้ว่ามีหรือท่านทิ้งไว้ที่ไหน เจ้าต้องค้นหาด้วยตัวเอง” ซูผิงไม่ได้ถามอะไรเพิ่มเติมเมื่อเห็นว่าชายชราเหนื่อยล้าเพียงใด เขาเพียงพยักหน้าด้วยหัวใจที่หนักอึ้ง “เข้าใจแล้วครับ” ไม่นานหลังจากนั้น แผนที่ก็ผุดขึ้นมาในหัวของซูผิง มันคือแผนที่ของที่พำนักศักดิ์สิทธิ์! “ข้าได้มอบแผนที่ของที่พำนักศักดิ์สิทธิ์ทั้งหมดแก่เจ้า คลังสมบัติอยู่ที่นี่” ชายชราชี้ มีสถานที่ที่ทำเครื่องหมายด้วยแสงสีทองบนแผนที่ นั่นคือคลังสมบัติที่ชายชรากล่าวถึง ซูผิงรู้สึกตื่นเต้นทันที มันเป็นแผนที่ของที่พำนักศักดิ์สิทธิ์โบราณ ซึ่งสามารถช่วยให้เขาหลีกเลี่ยงอันตรายที่ไม่จำเป็นได้มากมาย! เขาไม่ได้หวังว่าจะพบมรดก แต่เขาสามารถค้นพบสมบัติอื่นๆ มากมายผ่านแผนที่นี้ นั่นก็จะเป็นรางวัลที่มากพอ “ขอบคุณครับท่านผู้อาวุโส” ซูผิงรีบกล่าวขอบคุณ ”ไป…” ชายชราค่อยๆจางหายไป ผีตัวอื่นๆ ก็กลายเป็นควันแห่งความตาย จากนั้นจึงกลับคืนสู่ดินและสุสาน ต้นพีชที่เหี่ยวแห้งไปก่อนหน้านี้ก็ฟื้นคืนชีพขึ้นมาทันที และกลับกลายเป็นสีชมพูอีกครั้ง ซูผิงสูดหายใจเข้าลึกๆ และเดินไปที่ทางออกที่ชายชราเปิดไว้ให้เขา จากนั้นซูผิงก็กลับไปที่จัตุรัส เขาอ่านแผนที่ในหัวอย่างละเอียด และพบว่ามันแตกต่างไปจากที่เขาเห็นเล็กน้อย ช่องที่ปรากฎเพื่อเข้าสู่ที่พำนักศักดิ์สิทธิ์นั้นไม่ได้มีเพียงทะเลสาบดอกบัวและสวนต้นไม้แห่งกฎเท่านั้น แต่ยังรวมถึงภูเขาลอยน้ำและสวนไผ่ด้วย อย่างไรก็ตามเขาไม่เห็นหลังระหว่างทางเข้ามา ไม่มีใครบอกว่าพวกมันถูกทำลายหรือถูกดัดแปลงหลังจากที่ชายชราตาย นอกจากนี้ไม่มีเหวใต้บันไดที่เขามา มันเคยเป็นสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ที่นกกระเรียนและสัตว์วิเศษอาศัยอยู่ แต่ตอนนี้สถานที่นั้นเต็มไปด้วยร่างลานที่เขาอยู่ยังคงมีลักษณะเดิมวิหารข้างหน้าก็เหมือนกัน ยกเว้นว่ามีกับดักและม่านพลังที่ซ่อนอยู่ในลานซึ่งไม่ได้ทำเครื่องหมายไว้บนแผนที่ บางอันอันตรายถึงตายได้!เขายังถูกเคลื่อนย้ายไปที่สุสานเมื่อครู่ก่อนหน้านี้ด้วยกับดักที่ไม่สะดุดตาจนเขาไม่ทันสังเกตกับดักพวกนั้นจะต้องถูกตั้งขึ้นหลังจากผีพวกนั้นตายซูผิงสูดหายใจเข้าลึกๆ เขามีแผนที่ แต่เขายังต้องหลบกับดักระหว่างทางอย่างระมัดระวังนั่นเป็นคุกของอสูรร้าย ฉันไปที่นั่นไม่ได้วิหารเม็ดยาอยู่ที่นั่น ยาศักดิ์สิทธิ์ขั้นสูงสุดถูกเก็บไว้ในนั้น ฉันควรจะไปตรวจสอบก่อน คลังสมบัติอยู่ที่ด้านหลังของที่พำนักศักดิ์สิทธิ์ ฉันแน่ใจว่ายอดฝีมือสภาวะเทพดวงดาอยู่ที่นั่นตอนนี้ เขาไม่ควรไปที่นั่นตอนนี้ซูผิงพบทิศทางที่เขาควรไปบนแผนที่แล้วจึงไปที่นั่นเขากำลังเล็งไปที่วิหารขนาดใหญ่ เขาไปที่นั่นอย่างระมัดระวังและหลีกเลี่ยงกับดักระหว่างทางเขาไม่ได้พยายามที่จะทำลายกับดัก ท้ายที่สุดการทำลายใช้เวลานาน เขาจะไม่ทำเช่นนั้นเว้นแต่จะไม่มีทางเลี่ยงได้โชคดีที่ในขณะที่กับดักนั้นเก่า พวกมันไม่ได้ซับซ้อนมากนัก และซูผิงสามารถทำลายพวกมันด้วยกำลังดุร้ายเห็นได้ชัดว่ากับดักดังกล่าวไม่ได้ถูกใช้สร้างโดยราชาเทพ ไม่งั้นซูผิงคงไม่ได้สังเกตเห็นพวกมันง่ายๆบูม!ซูผิงบังเอิญก้าวเข้าไปในกับดักที่ซ่อนอยู่ และผู้พิทักษ์ศักดิ์สิทธิ์ที่สวมชุดเกราะสีทองก็พุ่งเข้ามาหาเขาด้วยดาบซูผิงเตรียมพร้อมและรีบต่อสู้กับมันหลังจากผสานกับโครงกระดูกน้อยและมังกรเพลิงนรกในที่สุดซูผิงก็บดขยี้ผู้พิทักษ์ได้หลังการต่อสู้ที่กินเวลาหลายนาที ผู้พิทักษ์กระจายไปในหมอก จากนั้นเขาก็กลับไปที่ลานซูผิงหายใจแรง ผู้พิทักษ์หุ้มเกราะสีทองอยู่ในระดับดวงดาวขั้นสูง เมื่อพิจารณาถึงเทคนิคเทพและการป้องกันที่แข็งแกร่งแล้ว มันจึงแข็งแกร่งกว่านักรบระดับดวงดาวขั้นสูงในสหพันธ์!หวืด!ซูผิงไปต่อหลายชั่วโมงต่อมา—ในที่สุดซูผิงก็มาถึงขอบลายหลังจากการต่อสู้และเดินมาอย่างงุ่มง่ามที่พำนักศักดิ์สิทธิ์ที่ปลายลานดูงดงามราวกับภูเขา และไกลราวกับห่างออกไปหนึ่งล้านกิโลเมตร เมื่อเขาไปถึงในที่สุด เขาพบว่ามันสูงมากจนมองไม่เห็นหลังคาของมันมีอักขระหลายตัวบนป้ายเหนือประตู แต่ซูผิงไม่รู้จักเขาไม่รู้หนังสือเมื่อพูดถึงภาษาของเทพมีม่านพลังอยู่ที่นี่จริงๆ …ซูผิงเห็นแสงสีทองของม่านพลังภายนอกที่พำนักศักดิ์สิทธิ์ มันค่อนข้างซับซ้อนในขณะนี้ซูผิงรู้สึกว่าเขาคิดถึงโจแอนนามันคงง่ายที่จะทำลายม่านพลังนี่ถ้าเธออยู่ข้างๆเขาน่าเสียดายที่เขาไม่สามารถพาพนักงานออกมาด้วยได้ อย่างน้อยก็ไม่ใช่ในระดับปัจจุบันของร้านของเขาซูผิงถอนหายใจ สิ่งที่ทำให้เขารู้สึกดีขึ้นก็คือเขาสามารถเข้าใจม่านพลังอยู่ไม่มากก็น้อย ต้องขอบคุณสิ่งที่โจแอนนาสอนเขา