ตอนที่ 829 การระเบิด

“รอสักครู่นะครับ” ท่านหญิงเขียวขมวดคิ้วอย่างกังวล ซูผิงสามารถบอกได้ว่าเธอไม่ได้กลัวว่าสิ่งประดิษฐ์จะมีปัญหา แต่เธอกลัวว่าร่างกายของราชาไวไลท์อาจถูกผู้บุกรุกสภาวะเทพดวงดาวทำลาย ฉันต้องโทษตัวเองสำหรับเรื่องนี้ ซูผิงยิ้มอย่างขมขื่น หากเขารู้ก่อน เขาจะไม่ยอมให้เธอพาเขามาที่นี่ เขาจะเลือกค้นหาสมบัติที่อื่นแทน มีสมบัติอยู่ทุกหนทุกแห่งในที่พำนักศักดิ์สิทธิ์ ซูผิงจะไม่เสียใจแม้ว่าเขาจะไม่พบมรดกของราชาเทพก็ตาม มันไม่สมเหตุสมผลเลยที่จะเอาสมบัติบางชิ้นออกไปภายใต้จมูกของยอดฝีมือสภาวะเทพดวงดาวสามคน อย่างไรก็ตามเนื่องจากท่านหญิงเขียวมุ่งมั่นที่จะดูการต่อสู้และซูผิงไม่สามารถทิ้งเธอไปได้ เขาจึงต้องดูกับเธอ ในไม่ช้าสถานการณ์การต่อสู้ก็เปลี่ยนไป มีข้อบกพร่องในค่ายกลที่สิ่งประดิษฐ์สร้างขึ้น สภาวะเทพดวงดาวทั้งสามและอสูรของพวกเขาทำลายมัน ในไม่ช้าดาบเล่มหนึ่งก็เลือนลางและถูกกระแทกห่างออกไปหลายหมื่นเมตร ยอดฝีมือทั้งสามคนฉวยโอกาสนี้บดขยี่สิ่งประดิษฐ์อื่น ๆ และทำลายพวกมันอย่างรุนแรงในทันที “ท่านหญิงเขียว เราควรไปจากที่นี่ ผมเกรงว่าเราจะไม่สามารถหลบหนีได้หากพวกเขาสังเกตเห็นเรา” ซูผิงรีบชักชวนเธอ ท่านหญิงเขียวทราบเช่นกันว่าฝ่ายของเธอกำลังพ่ายแพ้ เธอพูดอย่างเศร้าโศก “ข้ามีเทคนิคซ่อนตัวที่ราชาเทพสอน เทพทองคำธรรมดาไม่สามารถสังเกตเห็นข้าได้… ได้ ข้าจะไปดูหลุมสวรรค์” ”ได้” ซูผิงโล่งใจเมื่อเห็นว่าในที่สุดเธอก็ตัดสินใจออกจากที่นี่ ท่านหญิงเขียวปล่อยหมอกพลังงานที่ปกคลุมซูผิงก่อนที่เธอจะหันหลังและบินออกไป เมื่อถึงตอนนั้น สิ่งประดิษฐ์ที่อยู่ห่างไกลก็ค่อยๆ ถูกยอดฝีมือสภาวะเทพดวงดาวจัดการและเก็บไว้ในโลกใบเล็กของพวกเขา หวืด! ฉากตรงหน้าของซูผิงจะเปลี่ยนไป จากนั้นเขาก็พบว่าตัวเองอยู่ในสนามรบโบราณแทนที่จะเป็นวิหารที่เต็มไปด้วยหมอก ศพนับไม่ถ้วนกระจัดกระจายอยู่ในความว่างเปล่า ราวกับถูกแช่แข็งเอาไว้ ศพจำนวนมากเป็นเทพนักรบโบราณที่ต่อสู้ภายใต้คำสั่งของราชาเทพไวไลท์ มีอสูรตัวใหญ่ด้วย บางตัวเป็นอสูรวิญญาณที่ถูกกดขี่และบางตัวก็อสูรที่ถูกย่ำยี ซูผิงยังเห็นร่างของหนอนในถ้ำลึกด้วย ตัวหนอนเหล่านี้สูงพอๆ กับอาคารสองชั้น มีเปลือกสีทองน่าเกลียดและปีกของมันหัก นอกจากนี้ยังสามารถเห็นอาวุธที่แตกเป็นเสี่ยงๆ มากมาย บางชิ้นใบมีดหักและบางชิ้นด้ามจับหัก ไม่ยากเลยที่จะจินตนาการถึงความรุนแรงในการต่อสู้ มีชายคนหนึ่งอยู่ที่ปลายสนามรบ ซูผิงรู้สึกราวกับว่าเวลาผ่านไปนับหมื่นปีเมื่อเขาเห็นชายคนนั้น เขาเป็นเหมือนยักษ์ที่สง่างามดูเหมือนภูเขาสูง เท้าของเขาอยู่บนพื้นและหัวอยู่ในเมฆ เขาแบกท้องฟ้าไว้บนหลังของเขา!หัวของเขาก้มต่ำลงและผมเผ้ารุงรัง ชุดเกราะที่แตกของเขามีร่องรอยการต่อสู้เต็มไปหมดแม้จะไม่มีวี่แววของสิ่งมีชีวิตในตัวยักษ์ แต่ซูผิงก็รู้สึกราวกับว่าเขายังมีชีวิตอยู่ ยังคงเป็นอมตะในแม่น้ำแห่งกาลเวลา!ตึก ตึก ตึก!หัวใจของซูผิงเต้นแรงจนเกินกว่าจะควบคุมได้ เขารู้สึกหวาดกลัวยิ่งกว่าตอนเห็นผู้อาวุโสอีกาทองคำ เพราะผู้อาวุโสปกปิดแรงกดดันของเขาตอนที่พบกัน ขณะที่ร่างของยักษ์ยังคงน่ากลัวแม้ว่าเขาจะจากไปแล้ว!“ราชาเทพ…”ท่านหญิงเขียวเริ่มสั่นเมื่อเห็นชายคนนั้น น้ำตาไหลออกจากดวงตาของเธอเธอเจ็บปวดเมื่อเห็นบาดแผลบนร่างกายของเขา เธอต่อสู้เป็นส่วนหนึ่งของแนวหน้าในการต่อสู้ครั้งนั้น แต่เธอถูกขอให้ถอยหลังจากที่เธอได้รับบาดเจ็บ ราชาเทพสั่งให้เธอรอผลการต่อสู้อยู่ภายในวิหารยาเธอรอมาหลายล้านปี!และผลก็คือเขาจากไปแล้ว“ท่านบอกให้ข้ารอ และข้าก็รอ…” ท่านหญิงเขียวกัดริมปากตัวเอง น้ำตาไหลอาบแก้มและความเศร้าโศกเกินบรรยายฉายในดวงตาของเธอ“ท่านสัญญาว่าจะพาข้าไปยังโลกอื่นเพื่อที่ข้าจะได้เพลิดเพลินกับขนมที่นั่น…” ท่านหญิงเขียวจับหน้าอกของเธอ มันเจ็บมากจนแทบหายใจไม่ออกเธอแทบจะสัมผัสได้เลยว่าหัวใจของเธอเต้นแรงแค่ไหน!เส้นประสาททั่วร่างกายของเธอตึงตัว ความเจ็บปวดรุนแรงจนแขนขาเป็นตะคริว!ท่านหญิงเขียวเอนหลังและร้องไห้ซูผิงมองเธอ เขาพบว่ามันยากที่จะจินตนาการว่าความสัมพันธ์หลายล้านปีจะลึกซึ้งเพียงใด และการจากไปนั้นเจ็บปวดเพียงใด!เขาสัมผัสได้ถึงความเจ็บปวดที่บาดลึกถึงกระดูกและจิตวิญญาณของเธอ!ซูผิงเงียบ เขาไม่ได้พยายามจะปลอบเธอ เพราะเขารู้ว่าคำพูดปลอบโยนใดๆ จะไม่มีความหมายในจุดนี้ยักษ์ผู้สง่างามนี้ไม่ใช่ใครอื่นนอกจากราชาไวไลท์ซึ่งเป็นเจ้าแห่งที่พำนักศักดิ์สิทธิ์แห่งนี้ ยอดฝีมือสภาวะเทพอมตะขั้นสูงสุด!เขายังคงน่าหวาดกลัวแม้ว่าจะตายไปหลายล้านปีแล้วก็ตาม!ในไม่ช้าซูผิงก็สังเกตเห็นรัศมีสีดำในช่องว่างด้านหลังราชาเทพ ดูเหมือนจะมีรูขนาดใหญ่อยู่ที่นั่นด้วยความสนใจ ซูผิงอดไม่ได้ที่จะถาม “นั่นคือหลุมสวรรค์หรอ?”ท่านหญิงเขียวยังคงเศร้าโศกเสียใจเกินกว่าจะได้ยินสิ่งที่เขาพูดเมื่อเห็นเช่นนั้น ซูผิงก็ไม่พยายามรบกวนเธออีก เขามองไปรอบ ๆ และจ้องไปที่ร่างหนอนจากถ้ำลึก เขาพูดว่า “ฉันจำได้ว่าพวกแกชอบกินเนื้อคนใช่ไหม? ไปกินพวกมันซะ”