ตอนที่ 836 โกรธ

ไกลออกไป สื่อทั่วโลกต่างจับกล้องไปที่ชายผู้ถูกไฟเผา ทุกที่บนดาวเคราะห์สีน้ำเงิน—ทางทีวี, ทางโทรศัพท์มือถือ และทางหน้าจอขนาดใหญ่กลางเมือง—มีสีหน้าเดียวกัน ”นั่นคือเขา?” “เป็นเจ้าแห่งดาวเคราะห์ของเรา!” “คือเจ้าของร้านซู! เจ้าของร้านซูกลับมาแล้ว!” “ท่านลอร์ดของเรากลับมาแล้ว! เขากระโดดลงมาจากอวกาศ!” “อ๊าก… พวกเรารอดแล้ว!” ฐานทั้งหมดทั่วดาวกำลังเดือดพล่าน โดยเฉพาะอย่างยิ่งฐานในเขตอนุทวีปที่มีประชากรมากที่สุด! ผู้คนนับไม่ถ้วนลุกขึ้นจากที่นั่งด้วยความตื่นเต้น ซูผิงได้หยุดกระแสอสูรร้ายด้วยตัวเขาเองในระหว่างการต่อสู้กับถ้ำลึก จากนั้นต่อสู้กับเจ้าแห่งถ้ำลึกและช่วยดาวเคราะห์สีน้ำเงิน ต่อมาเขาได้เป็นลอร์ดคนใหม่ของดาวเคราะห์สีน้ำเงิน หลายคนเคยเห็นใบหน้าของเขา ภาพวาดและรูปปั้นถูกวางไว้ในทุกฐานเมื่อเขากลายเป็นลอร์ด ท้ายที่สุดแล้ว เขาสมควรที่จะเป็นที่จดจำของคนรุ่นต่อๆ ไปในฐานะผู้กอบกู้โลก! คนระดับตำนานและระดับกิตติมศักดิ์ทั้งหมดทั่วทั้งดาวเคราะห์ต่างตกใจเมื่อเห็นซูผิงบนหน้าจอ และร้องไห้ด้วยความปิติยินดี แม้ว่าดาวเคราะห์สีน้ำเงินจะเข้าใกล้อิทธิพลของสหพันธ์มากขึ้น แต่ชีวิตก็ไม่ได้ดีมากมายอะไร ดาวเคราะห์สีน้ำเงินอ่อนแอเกินไปเมื่อเทียบกับดาวเคราะห์ดวงอื่นในสหพันธ์ ไม่ได้มีระดับตำนานมากมาย! แถมยังประสบความสูญเสียครั้งใหญ่ในการต่อสู้กับถ้ำลึก ดาวเคราะห์ดวงอื่นสามารถรวบรวมนักรบสภาวะชะตากรรมได้หลายร้อยคน ในขณะที่ดาวเคราะห์สีน้ำเงินมีไม่เกินสิบคน! เมื่อพิจารณาจากสถานการณ์แล้ว ดาวเคราะห์สีน้ำเงินอยู่ในจุดที่อ่อนแอมากในความสัมพันธ์ทางการฑูตทั้งหมด! ในท้องฟ้าสูง – ผู้คนจำนวนมากมาถึงซูผิงตอนที่เขาคว้าผลไม้ไว้แล้ว พวกเขาทั้งหมดเต็มไปด้วยพลัง พวกเขาดูน่ากลัวราวกับอสูรร้าย “มอบผลไม้ศักดิ์สิทธิ์นั่นให้ฉัน!” ”แกคือใคร? ถึงกล้าที่จะเอาผลไม้ของเรา? เราจะไว้ชีวิตแกถ้าแกปล่อยมันมา!” “เขาผมดำและตาดำ นั่นเป็นลักษณะของชาวพื้นเมืองบนดาวดวงนี้” ผู้ไล่ล่าทั้งหมดหยุดมองซูผิงอย่างเคร่งขรึม และจ้องเขาอย่างเย็นชา เจตนาดูหมิ่นและฆ่าปรากฏขึ้นทันทีในสายตาของพวกเขาเมื่อพวกเขาตรวจสอบระดับของเขาแล้ว สภาวะว่างเปล่าเพียงคนเดียวในกล้าเข้าร่วมการแข่งขันนี้เนี่ยนะ? เจ้าถิ่นโง่ๆ ทำอะไรไร้สาระ! พวกเขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าสามารถทำได้และทำไม่ได้! ซูผิงตระหนักได้ทันทีว่าเขากำลังถืออะไรอยู่หลังจากได้ยินคำพูดของพวกเขาเป็นภาษาสามัญ เขาวางผลไม้ไว้ในที่เก็บของเขา แล้วมองด้วยสายตาเย็นชาไปยังคนเหล่านั้น “นี่เป็นของดาวเคราะห์สีน้ำเงิน มันแย่มากที่คิดว่าแกกำลังพยายามจะปล้นเรา!” “เขาเป็นคนพื้นเมืองของดาวเคราะห์สีน้ำเงิน!” สีหน้าทั้งหมดเปลี่ยนไปเมื่อเห็นเขาเก็บผลไม้ “ไร้สาระ แกคิดว่าทุกสิ่งที่เติบโตบนดาวของแกเป็นของแกอย่างงั้นหรอ? คนป่าเถื่อนที่ไร้อารยธรรมอย่างแกสมควรได้รับสมบัติเช่นนี้ตรงไหน?” “ฉันจะให้เวลาแกสามวินาที เอามันมาให้ฉัน!” ชายวัยกลางคนร่างสูงและแข็งแกร่งในฝูงชนตัดสินใจเข้าหาซูผิง เขามีกลิ่นอายของนักรบสภาวะชะตากรรมขั้นสูง เขาตั้งใจที่จะฆ่าซูผิง! “แกอยู่แค่สภาวะว่างเปล่า ฉันจะมอบบทเรียนให้แกเอง!” ซูผิงลืมตาขึ้นพร้อมกับแสงพราวพร่างพรายออกมา “ไสหัวไป!”ปัง!!ชายวัยกลางคนที่เข้าใกล้เขาตัวสั่น ด้วยความไม่เชื่อในสายตา เขาต้องการที่จะต่อสู้และขอความเมตตา แต่ร่างกายของเขาระเบิดทั้งที่ไม่ทันได้เปิดปากของเขาเขาระเบิดและกลายเป็นหมอกเลือด!ฉากนี้ทำให้หลายคนหรี่ตาอย่างไรก็ตามผู้คนจำนวนมากมองชายหนุ่มด้วยความตกใจเขาเป็นนักรบสภาวะว่างเปล่าจริงหรอ?พวกเขาไม่เห็นเขาโจมตีด้วยซ้ำ เสียงคำรามของเขามีพลังมากพอที่จะฆ่ายอดฝีมือสภาวะชะตากรรม!“ท่านลอร์ดของเรายอดเยี่ยมมาก!”“เอ่อ… เจ้าของร้านซูแข็งแกร่งเกินไปหรือเปล่า?”“เขาแข็งแกร่งกว่าตอนที่เขาฆ่าเจ้าแห่งถ้ำลึก!”ทุกคนตกใจและตื่นเต้นที่ได้เห็นการโจมตีนั้น บรรดาผู้ที่ฝึกอสูรในร้านของซูผิงก็ตกตะลึงเช่นเดียวกัน ฆ่ายอดฝีมือสภาวะชะตากรรมด้วยการตะโกน… เขาอยู่ในระดับดวงดาวอย่างแน่นอน!“ผู้ชายคนนั้น…”ในโรงพยาบาลพิเศษแห่งหนึ่งเนี่ยฮั่วเฟิงนั่งบนเตียงผู้ป่วยและตกตะลึงเกินจะบรรยายเขาอยู่ในระดับดวงดาว แต่เขาก็ไม่สามารถสังเกตได้ว่าซูผิงฆ่าชายสภาวะชะตากรรมอย่างไร แต่ไม่ต้องสงสัยเลยว่ามันเป็นพลังของระดับดวงดาว!แต่ไม่ใช่ยอดฝีมือระดับดวงดาวทุกคนที่มีพลังเช่นนี้!เมืองฐานหลงเจียง—ตระกูลฉิน หลิว มู่ และตระกูลใหญ่อื่นๆ กำลังมองเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นด้วยความตกใจและตื่นเต้นการหายตัวไปของซูผิงและร้านของเขาเป็นเหมือนปาฏิหาริย์ ไม่มีใครคาดคิดว่าจะได้เห็นเขาแข็งแกร่งขนาดนี้เมื่อเขากลับมา!“เจ้าหอคอยเนี่ยกล่าวว่าระดับดวงดาวเป็นอาณาจักรที่อยู่เหนือสภาวะชะตากรรม เจ้าแห่งถ้ำลึกเป็นเพียงระดับดวงดาวใหม่ที่เพิ่งเข้าใจกฎ แต่เจ้าของร้านซูก็จัดการมันได้ในขณะที่เขาเพิ่งจะเป็นตำนานใหม่ๆ ตอนนี้เขาไปถึงสภาวะว่างเปล่าแล้ว เขาต้องแข็งแกร่งกว่าเดิม…”“เจ้าของร้านซูเป็นอัจฉริยะจริงๆ เขาเพิ่งฆ่าศัตรูสภาวะชะตากรรมด้วยเสียงคำราม ในขณะที่เป็นเพียงผู้บ่มเพาะสภาวะว่างเปล่า!”“เขาน่ากลัวมาก ช่องว่างระหว่างมนุษย์นั้นใหญ่มากจริงๆ!”“คุณกำลังพูดเรื่องอะไร? คุณแน่ใจหรือว่าเจ้าของร้านซูเป็นมนุษย์?”“อย่าเพิ่งดีใจ มียอดฝีมือระดับดวงดาวหลายคนในหมู่ผู้บุกรุก เจ้าหอคอยเนี่ยได้รับบาดเจ็บเพราะพวกเขา จริงๆ บางคนแข็งแกร่งจนเจ้าหอคอยเนี่ยไม่สามารถต้านทานการโจมตีได้ แม้แต่ครั้งเดียว แม้ว่าเจ้าของร้านซูจะแข็งแกร่ง แต่เขาก็ยังอยู่ในสภาวะว่างเปล่าอยู่ดี และพวกเขามีจำนวนมากกว่า…”ความตื่นเต้นทั้งหมดของพวกเขาลดลงเมื่อได้ยินเช่นนั้นมันเป็นเรื่องจริงแม้ว่าซูผิงจะแข็งแกร่งพอที่จะต่อสู้กับยอดฝีมือระดับดวงดาว แต่พวกนั้นมีจำนวนมากกว่า…“ให้ตายสิ ฉันหวังว่าฉันจะแข็งแกร่งกว่านี้”“เราไม่ได้ช่วยอะไรเขาในการต่อสู้กับถ้ำลึก และฉันไม่คิดว่าเราจะช่วยไรได้มากขึ้นในวันนี้!”“ฉันอยากจะแข็งแกร่งขึ้นจริงๆ ฉันต้องการอย่างนั้นจริงๆ…”“ฉันไม่คิดว่าเราจะอ้างสิทธิ์ในต้นไม้ได้ เราควรแจ้งเจ้าของร้านซูว่าเราควรยอมให้พวกเขาไปไหม? ด้วยพรสวรรค์ของเขา เขาจะสร้างความโดดเด่นให้กับตัวเองในสหพันธ์ได้อย่างแน่นอน จากนั้นเขาจะมีโอกาสกลับไปเอาคืนในอนาคต!”“เราจะบอกเขายังไง? ทุกคนที่อยู่รอบตัวเขาล้วนเป็นนักรบสภาวะชะตากรรมและระดับดวงดาว เราจะถูกฆ่าก่อนที่เราจะเข้าใกล้”ในเมืองฐานหลงเจียง—ฉินตู้หวง, หลิวเทียนจง และคนอื่นๆ แสดงสีหน้ากังวลขณะที่พวกเขาพูดคุยกันในเรื่องนี้ ผู้บุกรุกที่อยู่ข้างหน้าซูผิงก็หมดความอดทน ผู้หญิงบนหัวมังกรประกาศว่า “แกต้องเป็นเจ้าแห่งดาวเคราะห์สีน้ำเงินใช่ไหม? แกอยู่ในระดับดวงดาว แต่แสร้งทำเป็นอยู่ในสภาวะว่างเปล่าและซุ่มโจมตีผู้ใต้บังคับบัญชาของฉัน ไร้ยางอายเสียจริง!”“เจ้าแห่งดาวเคราะห์สีน้ำเงิน? แกไร้เดียงสาเกินไปหน่อยถ้าคิดว่าแกสามารถอ้างสิทธิ์ในต้นไม้ได้!”