ตอนที่ 853 หนึ่งหมัด

“ขออภัย เหลือใบแนะนำเพียงเก้าใบเท่านั้น คุณจึงไม่ได้รับ อย่างไรก็ตามไม่น่าจะมีปัญหาสำหรับคุณที่จะผ่านรอบคัดกรองและไปรอบถึงกาแล็กซี่ พยายามต่อไป!” ผู้ประกาศปลอบโยนเขาทันที ชายหนุ่มที่ตกตะลึงอดไม่ได้ที่จะถามว่า “ควรมีใบรับรองสิบใบไม่ใช่หรอ? ผมต่อสู้อย่างหนักเพื่อให้ได้รับมัน แม้แต่อสูรของผมก็ยังได้รับบาดเจ็บ และคุณกำลังบอกว่าไม่มีใบรับรองเหลืออย่างงั้นหรอ?” ผู้สมัครอีกเก้าคนไม่เข้าใจเช่นกัน ทำไมใบรับรองจึงหายไป นักเรียนที่เคยอยู่ในอันดับ 5 —ซึ่งจบลงอันดับเก้าหลังจากการท้าดวล—รู้สึกเห็นใจผู้ชายคนนี้และรู้สึกว่าตัวเองโชคดี เขาอาจถูกกำจัดได้หากเขาได้อันดับต่ำกว่านี้ “โคโระ ช่างมัน ไปเถอะ”เจ้าดวงดาวตัวสูงและแข็งแกร่งบินเข้ามาใกล้และถอนหายใจ “ท่านผู้นำ เรื่องนั้น…” ชายหนุ่มมองผู้นำตระกูลด้วยความสับสนและระงับความโกรธ เขารู้สึกว่าตัวเองถูกหลอก “ใบรับรองหนึ่งใบเพิ่งให้คนอื่นไป เราแค่โชคร้าย” ผู้นำตระกูลกล่าวอย่างเคร่งขรึม เขาหงุดหงิดและโกรธเช่นกัน แต่เขาคำนึงถึงสถานะของเขา เขาไม่กล้าดูหมิ่นสถาบันราชวงศ์อามิลล์ เขาต้องระงับความโกรธไม่ว่าจะโกรธแค่ไหนก็ตาม เขาไม่ใช่สภาวะเทพดวงดาวนี่หว่า “เพิ่งให้ไปเหรอ?” ผู้สมัครอีกเก้าคนก็ประหลาดใจเช่นกัน สงสัยว่าใครได้รับใบรับรองโดยตรงจากอาจารย์ใหญ่ คู่แข่งทั้งหมดในปัจจุบันมีเจ้าดวงดาวสนับสนุนพวกเขา “ใครได้มันไป?” ด้วยความโกรธในดวงตาของเขาโคโระมองไปรอบ ๆ และสังเกตเห็นผู้ติดตามของอลัน เขามุ่งความสนใจไปที่ซูผิงอย่างรวดเร็ว เหตุผลนั้นง่ายมาก ซูผิงดูสะดุดตาเกินไป นักรบสภาวะชะตากรรมที่ยืนอยู่ข้างยอดฝีมือระดับดวงดาว ”คนนั้นหรอ?” โคโระกัดฟันด้วยความโกรธ ใบรับรองไม่ได้สำคัญขนาดนั้น เช่นเดียวกับที่พิธีกรพูด เขาผ่านรอบคัดเลือกได้อยู่แล้ว อย่างไรก็ตาม… เขาไม่ชอบความรู้สึกล้มเหลวแบบนี้! เขาได้รับทุกสิ่งที่เขาต้องการมาตั้งแต่เกิด ไม่มีใครได้รับอนุญาตให้นำสิ่งที่เป็นของเขาไป! “อย่าไปยุ่ง!” ผู้นำตระกูลขมวดคิ้ว เขาเห็นใจโคโระ แต่คงไม่มีประโยชน์ที่จะทำร้ายชายหนุ่มคนนั้นที่ได้รับตำแหน่งนั้นผ่านสายสัมพันธ์ที่มีต่อซิงเยวี่ยเซินเอ๋อร์ ”ฉันขอท้าแกสู้!” โคโระทนไม่ไหวแล้วจึงทะยานขึ้นไปบนท้องฟ้า ผู้นำตระกูลเปลี่ยนท่าทางและตะคอก “อย่าหาเรื่อง!” “ผมชนะแล้ว ทำไมผมต้องให้ใบรับรองกับเขา? พวกเขาไม่สามารถเอาของที่เป็นของผมไปแบบนั้นได้!” โคโระขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน ผู้นำตระกูลรู้สึกมืดมนและเริ่มปวดหัว ชายหนุ่มคนนี้แข็งแกร่ง แต่เขาอ่านสถานการณ์ได้แย่มาก! แม้ว่าคนที่ฉวยใบรับรองของเขาไปจะอ่อนแอ แต่ภูมิหลังของเขาก็ยังทรงพลังเกินไป! ดูเหมือนว่าตระกูลจะทำให้เขาเสียคน เขาไม่เข้าใจโลกเลย! ผู้นำตระกูลตัดสินใจจะสอนบทเรียนให้กับเขาเพื่อแก้ไขนิสัยของเขาหลังจากนี้ เนื่องจากอัจฉริยะส่วนใหญ่ตายเพราะความเย่อหยิ่ง! ทุกคนหันกลับมาและสังเกตเห็นซูผิงที่อยู่ถัดจากอลัน หลังจากได้ยินสิ่งที่โคโระพูด ซูผิงเป็นคนเดียวที่อยู่ในสภาวะชะตากรรม คนอื่น ๆ อยู่ในระดับดวงดาวหรือเจ้าดวงดาว ”ฮะ?”ผู้ชายอีกเก้าคนที่ได้รับใบรับรองก็มองไปที่เขาเช่นกัน แต่ไม่นานพวกเขาก็หมดความสนใจในตัวเขานอกเวที มีอาค่อนข้างตกใจกับเหตุการณ์ที่พลิกผัน“เขาจะท้าทายเจ้าของร้านซู?”เจ้าของร้านซูเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ยังไง?เจ้าของร้านซูได้รับใบรับรองอย่างงั้นหรอ?ออฟิตที่ยืนข้างเธอก็สับสนเช่นกัน เสื้อผ้าของเธอถูกทำลายในการต่อสู้ แต่เธอสวมชุดเกราะสีทองเพื่อปกปิดมัน สิ่งนี้ขับเน้นส่วนโค้งของร่างกายที่น่าทึ่งของเธอ“ฮ่า ฮ่า ฮา!”ซิงเยวี่ยเซินเอ๋อร์ซึ่งยืนอยู่ข้างซูผิงอดไม่ได้ที่จะหัวเราะอาจารย์ที่อยู่ใกล้เคียงอดไม่ได้ที่จะมองเธอ พวกเขาทั้งหมดรู้ดีว่าชายหนุ่มคนนั้นได้รับใบรับรองนั้น พวกเขาสงสัยว่าทำไมเธอถึงมีอารมณ์ที่จะหัวเราะในเมื่อชายหนุ่มถูกท้าทายแม้โคโระจะเป็นคนสุดท้ายในสิบคน เขาก็ไม่ได้อ่อนแอกว่าคนอื่นมากนัก ยกเว้นเมื่อเปรียบเทียบกับอัจฉริยะที่อยู่ในอันดับต้น ๆ“เขาไร้เดียงสาจริงๆ!”“เขาต้องการท้าทายน้องทำลายสวรรค์? เขาอาจจะไม่เคยได้ยินชื่อเขา”“ฉันคิดว่าเขาจะตัวสั่นด้วยความกลัวเมื่อได้ยินชื่อที่น่าเกรงขามของน้องทำลายสวรรค์”“เรามาพนันกันสักหน่อยไหม?”“เรื่องอะไร?”“คิดว่าน้องทำลายสวรรค์จะใช้เวลาสามวินาทีเพื่อจบการต่อสู้ หรือสิบวิ”“เอ่อ… นั่นหยามน้องทำลายสวรรค์เกินไป ฉันเดิมพันสามวิ!””ฉันด้วย!”“น้องทำลายสวรรค์มักจะทำตัวธรรมดา ฉันไม่คิดว่าเขาจะสู้เต็มกำลัง ฉันจะเดิมพันที่สิบวิเพื่อความปลอดภัย!”“พวกนายไม่เคารพน้องทำลายสวรรค์เลยหรอ? นายไม่มีตัวเลือก ‘หนึ่งวินาที’ หรอ? น้องทำลายสวรรค์จะเป็นชายวินาทีเดียวเมื่อต่อสู้กับคนระดับเดียวกับเขา!”“…”สมาชิกพันธมิตรดวงดาวพูดคุยกันอย่างดุเดือดในโลกใบเล็กของซิงเยวี่ยเซินเอ๋อร์ซูผิงอยู่นอกโลกใบเล็กและไม่ได้ยินพวกเขา เขาเห็นเพียงว่าซิงเยวี่ยเซินเอ๋อร์กำลังหัวเราะอย่างหนักจนแทบจะหายใจไม่ออกมีอะไรตลกหรอ?ซูผิงไม่รู้ว่าควรพูดอะไร“นายกล้ายอมรับคำท้าทายของฉันไหม? ใบรับรองจะเป็นรางวัลของผู้ชนะ!”โคโระโกรธมากกว่าเดิม เนื่องจากซูผิงเพิกเฉยต่อคำท้าทายของเขา“…”ซูผิงรู้สึกเหมือนถูกหมาบ้ากัด ทำไมถึงหาว่าฉันขโมยใบรับรองของนาย ช่างเถอะ… สัญชาตญาณของนายดีอยู่ มันคือฉันเอง…“ฉันไม่คิดว่าการดวลกันจำเป็นหรอก ใช่ไหม?” ซูผิงกล่าวอย่างช่วยไม่ได้ทุกคนตกตะลึงเมื่อได้ยินเช่นนั้น รวมทั้งนักเรียนนอกลานประลองด้วย พวกเขาไม่คาดคิดว่าซูผิงจะก้มหน้าอย่างเปิดเผยต่อหน้าผู้ท้าชิง