ตอนที่ 904 สามต่อหนึ่ง

มีวังวนอันน่าสะพรึงกลัวอยู่บนหน้าอกของชายผู้นั้น มันหมุนเหมือนหลุมดำ กลืนกินและบิดกฎกับพลังงาน อัจฉริยะสามคนที่ต่อสู้กับเขานั้นตกตะลึง เพราะพวกเขาเคยได้ยินแต่วิธีการนี้จากในนิทานเท่านั้น มีเพียงกายาขั้นสูงเท่านั้นที่สามารถปลุกความสามารถอันน่าสะพรึงกลัวนี้ได้! ”ไปกันเถอะ!” พวกเขาอ่อนแอลงหลังจากต่อสู้อยู่พักหนึ่ง ดังนั้นพวกเขาจึงเลือกที่จะหนีด้วยความโกรธ … ”เขาคือใคร? แข็งแกร่งมาก!” “เขาต่อสู้กับสามคนนั้นและบดขยี้พวกเขา คนเหล่านั้นแข็งแกร่งเท่ากับเรา…” ที่ขอบสนามรบ ผู้คนจำนวนมากสังเกตเห็นจากมิติลึกด้วยความประหลาดใจ ซูผิงและอู่หลินฉวนที่เพิ่งมาถึงเมื่อไม่นานนี้มองไปที่เกิดเหตุซึ่งอยู่ห่างออกไปหลายร้อยกิโลเมตร ทั้งสองหยุดชะงัก เขาตกตะลึง เห็นได้ชัดว่าคาดไม่ถึงว่าจะมีผู้เข้าแข่งขันคนใดจะแข็งแกร่งขนาดนี้ “เขาปลุกเทคนิคที่สืบทอดมาจากร่างเทพของเขา.. กายานั้นจะต้องเป็นหนึ่งในกายาที่ดีที่สุดแน่!” “โคตรน่ากลัว ผู้ชายแบบนี้ไปได้ทุกที่ที่ต้องการ เขาสามารถหลุดพ้นจากการล้อมจับได้อย่างง่ายดาย ไม่มีใครหยุดเขาได้!” อู่หลินฉวนและคนอื่น ๆ ที่มีความหวังว่าจะไปถึงสภาวะเทพดวงดาวต่างตกใจ พวกเขาคิดว่าซูผิงเป็นหนึ่งในอัจฉริยะที่ดีที่สุดที่พวกเขาเคยเจอมา แต่จู่ๆก็มีอีกคนปรากฏตัวขึ้น มันเป็นเทคนิคที่สืบทอดมาจากร่างเทพหรือเปล่า? ซูผิงก็เฝ้าดูการต่อสู้เช่นกัน ดวงตาของเขาเป็นประกาย ซูจินเอ๋อที่อยู่ใกล้ๆ กระซิบอย่างเคร่งขรึมว่า “ถ้าการเดาของฉันถูกต้อง เขาต้องเป็นคนที่ทุกคนพูดถึง เขามีกายเทพชั้นนำ!” ชายหนุ่มที่มีเฟืองสีทองในดวงตา หลิงหู่เจี้ยน และคนอื่นๆ ต่างตกตะลึงกับสิ่งนี้ ชายคนนั้นอยู่ในสภาวะชะตากรรม แต่แข็งแกร่งกว่าพวกเขามาก! ทันใดนั้นจู่ๆพวกเขาก็เห็นอกเห็นใจกับอัจฉริยะทั่วไปที่โดนพวกเขาเหยียบหน้ามาโดยตลอด บูม! จากนั้นชายคนนั้นก็ปลดปล่อยพลังของเขาหลังจากเอาชนะยอดฝีมือระดับสูงสามคนและเอาชนะอัจฉริยะคนอื่นๆ ที่ไม่สามารถหลบหนีได้ทันเวลา เขาถือหอกและมองไปรอบ ๆ ราวกับว่าสังเกตเห็นคนที่ซ่อนตัวอยู่ในมิติลึก “เสือจะเดินลำพัง มีแค่มดเท่านั้นที่อาศัยกันเป็นกลุ่ม แกก็เป็นแค่ไก่ อยากจะไปให้ถึงร้อยอันดับแรกอย่างนั้นหรอ? แต่ก็นั่นแหละ จะเป็นไปได้หรอ?” เขาเยาะเย้ยไม่ปิดบังความดูถูกของเขาเลยแม้แต่น้อย “ออกจากการแข่งขันเดี๋ยวนี้ ไม่งั้นฉันจะฆ่าพวกแกทุกคน!” เขาครอบงำ! ทุกคนตกใจและโกรธ แต่พวกเขาก็อดกลั้นเมื่อนึกถึงความแข็งแกร่งที่เขาแสดงออกมา พวกเขาตัวสั่นราวกับเพิ่งอาบน้ำด้วยน้ำเย็น … ที่ระเบียงด้านนอกของสภาเทพอมตะ— มียอดฝีมือสภาวะเทพดวงดาวหลายคนเฝ้าสังเกตการต่อสู้ ยังมีผู้รอดชีวิตเหลืออยู่หลายร้อยคน ร้อยอันดับแรกจะถูกเลือกในไม่ช้า “ตามที่คาดไว้จากหนึ่งในเก้าร่างเทพ เขาอัจฉริยะมากจนปลุกเทคนิคที่สืบทอดมาจากร่างเทพทั้งที่อยู่แค่สภาวะชะตากราม!” “กายาของเขาเกี่ยวข้องกับการกลับชาติมาเกิดหรือเปล่า? ว่ากันว่าใครก็ตามที่มีกายาดังกล่าวสามารถเกิดใหม่ได้แม้ว่าจะถูกฆ่าตายก็ตาม ปกติพวกเขาจะจำชีวิตก่อนหน้านี้ของพวกเขาได้ตั้งแต่ยังเด็ก ด้วยวิธีนี้การบ่มเพาะของพวกเขาจะราบรื่น!”“ไม่เพียงแค่นั้น ทักษะที่สืบทอดมาสามารถทำลายพลังดวงดาวและกฎของผู้อื่นได้ มันเกือบจะไร้เทียมทานเมื่อต่อสู้กับคนในระดับเดียวกัน!”สภาวะเทพดวงดาวตาเป็นประกาย ในแง่ของความสามารถ ชายคนนี้มีโอกาสที่ดีที่จะขึ้นสู่สภาวะเทพดวงดาว และมีโอกาสที่จะกลายเป็นสภาวะเทพดวงดาวชั้นนำต้องอย่าลืมว่าสภาวะเทพดวงดาวอยู่ใต้สภาวะเทพอมตะเท่านั้นสภาวะเทพดวงดาวชั้นนำก็ค่อนข้างน่ากลัวเช่นกัน ท้ายที่สุดสภาวะเทพดวงดาวเองก็ไม่ได้มีเยอะมากมายทำไมอัจฉริยะแบบนี้ถึงไม่เกิดในซิลวี่? ไคโรเฝ้าดูการต่อสู้ด้วยความเสียใจ แต่เขาล้มเลิกความคิดนั้นอย่างรวดเร็ว เนื่องจากซิลวี่โชคดีแล้วที่มีอัจฉริยะระดับสูงสองคนทั้งซูผิงและซูจินเอ๋อ กาแล็กซีอื่น ๆ อีกหลายแห่งไม่มีแม้แต่คนเดียวการต่อสู้ที่วุ่นวายเกิดขึ้นในทวีปในมิติลึกชายหนุ่มที่มีร่างเทพอาละวาด กลุ่มที่เหลือก็ต่อสู้กันเอง บางคนถูกเขาบดขยี้ ในขณะที่บางคนถูกซูผิงและอู่หลินฉวนบดขยี้กลุ่มอื่นบางกลุ่มก็ถูกซุ่มโจมตี สถานการณ์ค่อนข้างวุ่นวาย“ฮึ่ม มาดูพวกแกหักหลังกันเองดีกว่า!”อัจฉริยะชั้นนำที่คู่หูถูกกำจัดออกไปยืนมองอยู่ที่ขอบสนามรบอย่างเยือกเย็น และปฏิเสธความคิดที่จะเข้าร่วมกลุ่มอื่น เห็นได้ชัดว่ามีคนมากกว่าหนึ่งร้อยคนที่ยังรอดชีวิต และบางคนก็จะต้องถูกทอดทิ้งพวกเขาไม่กลัวที่จะถูกล้อม ถ้าพวกเขาตั้งใจจะหนี ชายหนุ่มที่มีร่างเทพก็ไม่สามารถหยุดพวกเขาได้ครึ่งวันผ่านไปผู้รอดชีวิตจากหลายร้อยคนเหลืออยู่ไม่เกินหนึ่งร้อยห้าสิบคน ชายหนุ่มที่มีร่างเทพโจมตีหลายกลุ่ม และรู้สึกเบื่อๆ เขาจึงหยุดโจมตีซูผิงและอู่หลินฉวนกำลังเผชิญหน้ากับกลุ่มอื่นที่รวมกลุ่มกัน”นายคิดว่ายังไง? ฉันแนะนำว่าเราแต่ละคนควรละทิ้งบางคน คนที่ยังรอดเหลืออยู่ไม่มากนัก ถ้าเราละทิ้งสมาชิกยี่สิบคน เกมจะจบลง”ฝั่งตรงข้าม กลุ่มอัจฉริยะรวมตัวกันอยู่บนยอดเขา พวกเขายืนอยู่ด้วยกันราวกับดวงดาวและมองซูผิงอย่างเย็นชาซูผิงและอู่หลินฉวนกำจัดอัจฉริยะไปมากมายในระหว่างการต่อสู้ พวกเขามีสมาชิกแปดสิบคน แต่มีอัจฉริยะชั้นนำเพียงหกคนรวมถึงซูจินเอ๋อ หนึ่งในนั้นอู่หลินฉวนเป็นคนชวนเข้าร่วมเพราะเพื่อนร่วมกาแล็กซีของเขาถูกกำจัดไปหมดแล้วในฐานะหมาป่าเดียวดาย เขาตั้งใจจะอยู่คนเดียว แต่อู่หลินฉวนชักชวนให้เขาเข้าร่วมกลุ่ม โดยสัญญาว่าจะมอบรางวัลมากมายให้“น้องซู คุณคิดยังไง?”อู่หลินฉวนไม่ตอบ เขาหันกลับไปมองซูผิงเขาได้เห็นการโจมตีครึ่งหลัง เริ่มจากที่เพื่อนของเขาพ่ายแพ้ซูผิง ซูผิงแข็งแกร่งมากในหมู่อัจฉริยะชั้นนำ แม้แต่เขาไม่มั่นใจว่าจะเอาชนะซูผิงได้ แม้ว่าเขาจะมีไพ่ตาย แต่ใครจะรู้ว่าซูผิงมีหรือไม่มี?เขาโยนคำถามกลับไปหาซูผิง และทุกคนก็จับตามองเขาฟางฮานเสวี่ย อิเบตาลูน่าและคนอื่น ๆ มีจิตใจที่หนักอึ้ง พวกเขาอ่อนแอที่สุดในกลุ่ม และจะต้องถูกทอดทิ้งก่อนอย่างแน่นอนซูผิงส่ายหัวและพูดว่า “เพื่อนร่วมทีมของผมต่อสู้เคียงข้างผมมาตลอดทาง ผมไม่ต้องการให้พวกเขาถูกกำจัดแบบนี้”อู่หลินฉวนขมวดคิ้ว อันที่จริงเขาก็อยากจะเห็นด้วยกับซูผิง แต่เขาเหนื่อยจากการต่อสู้ และหวังว่าจะได้ออกไปเร็วๆ“น้องชาย คุณเป็นคนใจอ่อนจริงๆ!”ฝั่งตรงข้าม ผู้นำหนุ่มพูดอย่างเย็นชาว่า “แม้ว่านายจะได้ไปถึงร้อยอันดับแรกกับเพื่อน ๆ ของนายแล้วจะเป็นยังไงต่อ? พวกเขาจะแพ้ และจะยิ่งแย่ลงไปอีกหากกฎเกณฑ์รุนแรงขึ้น!”ซูผิงมองเขาอย่างเฉยเมยและตอบว่า “ยังไงมันก็เป็นแค่เกม พวกเขาจะไม่ถูกฆ่าตราบใดที่พวกเขายอมรับความพ่ายแพ้ทันเวลา”