ตอนที่ 930 หกวิถี

ปัง! ซูผิงต่อยหมัดออกไป รัศมีหมัดทองคำอันเจิดจรัสพุ่งออกมาราวกับอุกกาบาต พร้อมด้วยพลังแห่งกฎที่สมบูรณ์แบบนับร้อย แม้แต่ความว่างเปล่าก็ดูเหมือนจะสั่นคลอน ”ตายซะ!!” ดิแอซต่อยโดยไม่แสดงความเมตตาใดๆ หมัดของเขาเป็นสีม่วงและสีดำ ดูเหมือนบรรจุสายฟ้าทำลายล้าง แต่มีแรงดึงดูดที่แข็งแกร่งอยู่ในฝ่ามือของเขา มันชนกับรัศมีหมัดของซูผิงทำให้เกิดระลอกคลื่นในอากาศ หวืด! รัศมีดาบพุ่งออกมาจากรัศมีหมัด ตัดกันและฟันไปทางดิแอซ ดิแอซหรี่ตาและยกมือขึ้นอย่างรวดเร็วเพื่อปล่อยวังวนสีม่วงเพื่อป้องกันรัศมีดาบ วังวนถูกตัด แต่แรงบิดภายในฉีกรัศมีดาบออกจากกันแล้ว ปัง! ซูผิงเข้าหาดิแอซก่อนที่เขาจะได้โต้ตอบ กฎนับร้อยถูกควบแน่นเป็นดาบคมในฝ่ามือของเขา ฟันผ่านวังวนที่แตกร้าว การโจมตีอย่างรวดเร็วเป็นสิ่งที่ไม่คาดฝันสำหรับดิแอซ เขาไม่คิดว่าซูผิงจะการโจมตีที่ร้ายแรงจำนวนมากติดต่อกันอย่างรวดเร็วตั้งแต่เริ่ม ถึงกระนั้นเขาก็เป็นอัจฉริยะชั้นยอดที่มีประสบการณ์การต่อสู้มากมาย ดังนั้นเขาจึงตอบสนองอย่างรวดเร็วและรวบรวมวังวนสีม่วงระยิบระยับไว้ที่ด้านหลังของเขา เขาโบกแขนและความว่างเปล่าที่อยู่ข้างหน้าเขาบิดเบี้ยว กลายเป็นส่วนหนึ่งของวังวนขนาดมหึมา ร่างกายของซูผิงแกว่งไปแกว่งมาในทันที ในเวลาเดียวกันกระแสพลังก็ติดอยู่กับเขา พร้อมที่จะผ่าพลังงานภายในร่างกายของเขา “วิถีดาบศักดิ์สิทธิ์ ดาบสวรรค์ลงทัณฑ์!” ซูผิงสะบัดดาบและฟันตรงไปที่หัวของแอซโดยไม่สนใจพลังรุนแรงนั่น รัศมีดาบนับร้อยพุ่งออกมาด้านหน้าดาบ ฟันลงไปพร้อมกัน ปัง! ปัง! ปัง! ในไม่ช้าดิแอซก็จมอยู่ในพายุแห่งรัศมีดาบ เป็นการสำแดงของกฎที่มีพลังทำลายล้างอย่างแท้จริง พวกมันยังมีพลังแห่งการลงทัณฑ์เพิ่มความรุนแรงเข้าไปอีก “เร็วอะไรแบบนั้น!” “ไร้เทียมทานตั้งแต่การต่อสู้เริ่มต้น พวกเขาต้องการฆ่ากันจริงๆเหรอ?” “เขาหยุดยั้งไม่ได้แล้ว” การปะทะกันทำให้ผู้ชมทั้งหมดตกตะลึง ไม่มีใครคาดหวังว่าการต่อสู้จะน่าทึ่งตั้งแต่เริ่ม อัจฉริยะบางคนประหลาดใจกับชายที่จมอยู่ในรัศมีดาบ พวกเขารู้ดีว่าตัวเองแทบจะทนต่อการโจมตีครั้งนั้นไม่ได้ นั่นหมายความว่าซูผิงสามารถเอาชนะพวกเขาได้ในทันที! อ๊ากกก!! ชายคนหนึ่งคำรามราวกับสัตว์ร้ายขณะที่อยู่ภายใต้การระเบิดรัศมีดาบ จากนั้นวังวนสองอันที่ดูเหมือนเบ้าตาก็ปรากฏขึ้น และดิแอซก็โผล่ออกมาโดยไม่บาดเจ็บใดๆ ทั้งสิ้น ยกเว้นเสื้อผ้าที่ขาดไปบางส่วน “นายทำอะไรไม่ได้นอกจากโดนกระทืบ?” ซูผิงดึงดาบกลับและถอยห่างจากสนามแห่งการกลับชาติมาเกิดของชายคนนี้ “นายรีบเกินไป ฉันอุ่นเครื่องพอแล้ว” ดิแอซบีบไหล่ของเขาด้วยรอยยิ้มเย็นชา “ขอบคุณที่ช่วยยืดเส้น” ซูผิงยังคงนิ่งเงียบและโจมตีอีกครั้ง “หยุด!” ดิแอซยกมือขึ้นแล้วกดลง โดยจำกัดพื้นที่รอบตัวเขา มันเป็นเส้นทางที่สมบูรณ์ของอวกาศ! ”ทำลาย!” ซูผิงสูดหายใจเข้าลึกๆ คลื่นดาบของเขาทะลุมิติโดยไม่ถูกขัดขวางทันทีที่ไปถึงดิแอซดวงตาของเขาเป็นประกาย “วิถีแห่งมิติของนายก็ไร้ที่ติเหมือนกันหรอ? ไม่แปลกใจเลยที่นายจะเย่อหยิ่ง”พุฟ!ซูผิงเฉือนหน้าอกของเขาออกจากกันด้วยดาบแห่งกฎ แต่ครู่ต่อมา เขาก็คว้าข้อมือของซูผิงและหัวเราะ “เสร็จฉัน”ซูผิงไม่แปลกใจ เขาเพียงแค่จ้องมองดิแอซอย่างสงบ“ลองชิมดาบของฉันดูสิ!”อีกมือของดิแอซรวบรวมคลื่นดาบและฟันใส่ซูผิงแต่ซูผิงหลบเลี่ยงการโจมตีได้อย่างง่ายดาย เขามองข้อมือที่โดนกำแน่นของเขา และผ่าร่างของคู่ต่อสู้ออกจากกันอีกครั้งพุฟ! หวืด!ดิแอซจับซูผิงด้วยมือข้างหนึ่งและโจมตีต่อเนื่องกันด้วยมืออีกข้าง เขาไม่ได้หลบเลี่ยงการโจมตีของซูผิง และร่างกายของเขาได้รับการเยียวยาครั้งแล้วครั้งเล่าหลังจากถูกฟันมันเป็นหนึ่งในความสามารถของเขาในกายา ร่างกายของเขาสามารถงอกใหม่ได้อย่างต่อเนื่องทว่าการโจมตีทั้งหมดของเขาถูกซูผิงหลบเลี่ยงด้วยการเคลื่อนไหวที่ว่องไว แม้ว่ามือข้างหนึ่งของเขาถูกจับไว้ ดิแอซก็ไม่คิดที่จะตัดแขนที่เขาจับได้ เพราะซูผิงสามารถหลุดเป็นอิสระได้ถ้าแขนขาด เมื่อต้องเผชิญหน้ากับอัจฉริยะที่แข็งแกร่งพอๆ กับตัวเขา เขาทำได้แค่ใช้ประโยชน์จากข้อได้เปรียบของเขาให้ดีที่สุดโดยการจับไว้ให้ได้ เขามั่นใจว่าเขาจะทนได้จนถึงที่สุด“นายทำอะไรไม่ได้เลยนอกจากโดนกระทืบหรอ?” ซูผิงถามอีกครั้งใบหน้าของดิแอซเย็นชาหลังจากที่ได้ยินเช่นนั้น ครั้งแรกมันเป็นแค่การเยาะเย้ย แต่ครั้งที่สองมันเหมือนถูกตบหน้า มันเป็นความจริงที่การโจมตีของเขาไม่โดนคู่ต่อสู้ ในขณะที่เขาถูกโจมตีหลายครั้ง ซูผิงไม่ได้ทำร้ายเขาแรงๆ แต่ก็ยังน่าหงุดหงิดอยู่ดี“หุบปาก!”ดิแอซไม่สามารถทนได้อีกต่อไปหลังจากพลาดเป้าหมายหลายครั้ง การโจมตีของเขาไม่โดนซูผิง ในขณะที่เขาถูกต่อยอย่างต่อเนื่อง มันทำให้เขาดูโง่หวืด!เขาฟันแขนของซูผิง เตรียมพุ่งกลับไปหาเขาทว่าข้อมือของซูผิงกลับปลดปล่อยพลังอันน่าสะพรึงกลัว ซึ่งทำให้นิ้วของเขาหลุดออกจากมือ“นายทำได้แค่นี้เหรอ?”ซูผิงมองไปที่เขาปกติเขาไม่ได้พูดมากขนาดนี้ระหว่างการต่อสู้อย่างไรก็ตาม ดิแอซเป็นเป้าหมายที่พิเศษเขารู้สึกว่าชัยชนะของเขาจะไม่สมบูรณ์แบบถ้าเขาไม่พูดอะไรดิแอซจ้องมองซูผิงด้วยดวงตามืดมนและทันใดนั้นก็ยิ้มออกมา “นายคิดว่าฉันกำลังพยายามโจมตีนายจริงๆหรอ? นายไม่รู้หรือว่านายสูญเสียพลังดวงดาวไปมากมายแค่ไหน?”ซูผิงตอบด้วยรอยยิ้มว่า “นายขโมยพลังงานของฉันด้วยสนามของนายระหว่างการโจมตี แล้วใช้มันเพื่อรักษาตัวเองดังนั้นนายจึงไม่ได้สูญเสียอะไรในการปะทะครั้งนี้ใช่ไหมล่ะ”ดิแอซตกตะลึงเล็กน้อยและพูดว่า “ดูเหมือนว่านายกำลังตรวจสอบกายาของฉัน”“ฉันต้องตรวจสอบด้วยหรอ? มันชัดเจนอยู่แล้ว แล้วนายไม่รู้หรือว่าฉันไม่ได้สูญเสียพลังงานสักนิด?”ซูผิงถามกลับ ดิแอซตรวจสอบตัวเองและเปลี่ยนสีหน้าเขารู้ว่าแผนของเขาไม่ได้ผล เนื่องจากทัศนคติที่สงบนิ่งของซูผิงเขาไม่รู้ว่าซูผิงทำได้ยังไง แต่ผู้ชายคนนี้น่าจะมีวิธีการที่คล้ายกันเขาจำได้ว่าซูผิงหลุดพ้นจากเงื้อมมือของเขาได้ยังไง ดังนั้นเขาจึงรู้ว่าอีกฝ่ายน่าจะปล่อยให้ตัวเองถูกจับโดยเจตนานักล่าที่ดีมักจะปลอมตัวเป็นเหยื่อเพื่อหลอกเป้าหมาย“ดูเหมือนว่ากลอุบายจะไร้ประโยชน์จริงๆสินะ” ดิแอซมองซูผิงอย่างครุ่นคิดและสงบลง “ไม่จำเป็นต้องเยาะเย้ยฉัน คิดว่าฉันจะโกรธหรอ? ฉันจะไม่ยอมให้มีอะไรมากระทบฉันขณะที่ฉันต่อสู้ มาเอาจริงกันเถอะ ตอนนี้การอุ่นเครื่องจบแล้ว”