ตอนที่ 996 ชายชราใต้ต้นไม้

ซูผิงรู้สึกว่าการถูกกักขังหายไปพร้อมกับเสียงถอนหายใจ เมื่อเขาเห็นสิ่งต่าง ๆ อีกครั้ง เขาพบว่าวังศักดิ์สิทธิ์หายไปแล้ว และราชินีเซียนเมฆฟ้าก็เช่นกัน มีเพียงต้นไม้เก่าแก่สีเขียวที่เต็มไปด้วยชีวิตชีวา มีแสงสีเขียวบนใบไม้ซึ่งไหลเหมือนน้ำและทำให้สดชื่นที่ได้มอง ชายชราคนหนึ่งนั่งอยู่ใต้ต้นไม้ มีกระดานอยู่ข้างหน้าเขา มีคางคกสีม่วงอยู่บนเก้าอี้หันหน้าเข้าหาชายชรา ดูเหมือนว่าพวกเขากำลังเล่นหมากกระดานกัน “เราอยู่ที่ไหน?” ท่านหญิงเขียวลืมตาขึ้นอีกครั้ง เธอมองไปรอบๆ และพบว่านางไม่อยู่ในวังอีกต่อไป ซึ่งทำให้นางตกใจและสงสัย นางไม่รู้ว่าราชินีเซียนทำอะไร แต่เห็นได้ชัดว่าชายชราคือราชินีเซียนเมฆฟ้าที่ปลอมตัว นางไม่สามารถมองเห็นกลิ่นอายลึกลับที่ปกคลุมชายชราคนนั้นได้ “นางให้อภัยเจ้าแล้ว อย่าก่อปัญหาอีก” ชายชราหยุดจับกระดาน เขาหันกลับมามองซูผิงและท่านหญิงเขียวด้วยสายตาอ่อนโยน เขาพูดเบา ๆ ว่า “เจ้ารู้เรื่องสงครามที่เจ้าพูดถึงก่อนหน้านี้ได้อย่างไร?” ท่านหญิงเขียวถามด้วยความตกใจ “เจ้าเป็นใคร?” ”ฮึ เด็กน้อยที่ไม่รู้อะไร เจ้ายังไม่ขอบคุณอาจารย์ที่ช่วยชีวิตเจ้าอีกหรอ?” คางคกพูดด้วยน้ำเสียงของเด็กสาว แก้มของมันพองออกขณะพูด เมื่อนึกถึงเหตุการณ์ล่าสุด ซูผิงก็ตระหนักว่าชายชราเป็นคนที่ช่วยชีวิตพวกเขา เขารู้สึกสับสน เนื่องจากพวกเขาเป็นอิสระจากราชาเซียน ชายชราผู้นี้จึงน่าจะเป็นคนอื่นที่ไม่ใช่ราชินีเซียนเมฆฟ้า เขาถามท่านหญิงเขียวผ่านทางกระแสจิตทันทีว่า “ใครคือราชาเซียนองค์นี้? คุณรู้จักเขาไหม?” ท่านหญิงเขียวส่ายหัว “ข้าเห็นราชาเซียนทุกคนในอดีต แต่ไม่ใช่คนนี้ เขาน่าจะเพิ่งเป็นราชาเซียนภายหลัง” “ผู้เฒ่า ท่านทราบเกี่ยวกับสงครามที่เกิดขึ้นเมื่อหลายปีก่อนหรือไม่?” “สงครามที่เกิดขึ้นเมื่อหลายปีก่อน?” ชายชราประหลาดใจอย่างเห็นได้ชัดกับการเลือกใช้คำของท่านหญิงเขียว เขามองนางอย่างระมัดระวังแล้วตรวจสอบซูผิง ไม่มีใครสามารถบอกได้ว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่ เขาถามหลังจากผ่านไประยะหนึ่งว่า “เจ้ามาจากที่อื่นใช่ไหม?” ท่านหญิงเขียวกัดฟันและพูดว่า “ใช่ แต่ข้าเกิดที่นี่” “ราชาเซียนไวไลท์มีความภักดีและเป็นมิตร ข้าไม่รู้ว่าเขามียาชั้นดีขนาดนี้…” ชายชราพึมพำแล้วส่ายหัว “เนื่องจากเจ้าไม่ได้เป็นส่วนหนึ่งของที่นี่ เป็นการดีที่สุดถ้าเจ้าจะไม่อยู่ที่นี่นานเกินไป เจ้าจะพบคำตอบสำหรับคำถามของเจ้าในเวลาที่เหมาะสม ราชินีเซียนเมฆฟ้าไม่ใช่คนหน้าซื่อใจคด อย่าหยาบคายกับนาง” เมื่อได้ยินชายชราปกป้องราชินีเซียน ท่านหญิงเขียวก็พูดด้วยสีหน้าบิดเบี้ยว “ข้าแค่อยากรู้ความจริงเกี่ยวกับสิ่งที่เกิดขึ้น”ชายชราส่ายหัวเล็กน้อย “ความจริงที่เจ้าแสวงหานั้นไร้ความหมาย สิ่งที่เกิดขึ้นได้เกิดขึ้นไปแล้ว หากเจ้าต้องการทำอะไรจริงๆ ให้ใช้ชีวิตให้ดี””ข้า…”เห็นได้ชัดว่าท่านหญิงเขียวไม่สามารถยอมรับได้ แต่ชายชราหยุดนางแบบที่นางปฏิเสธไม่ได้ นางไม่กล้าขัดขืนแม้นางจะโกรธ“ความแข็งแกร่งของเจ้าค่อนข้างพิเศษ ดูเหมือนว่าจะมาจากระบบบ่มเพาะแบบอื่น” ชายชราจ้องซูผิงและกล่าวว่า “ข้าเคยคิดที่จะเสริมความแข็งแกร่งให้ตัวเองด้วยพลังของอสูร ข้าไม่รู้ว่ามีโลกที่ผู้คนได้รับการบ่มเพาะในลักษณะนี้อยู่จริงๆ…” ซูผิงมึนงงและรู้สึกหนาวเล็กน้อย เป็นเรื่องน่ากลัวที่พบว่าชายชรามองเขาออกได้อย่างง่ายดายนั่นคือการรับรู้ของสภาวะเทพอมตะหรอ?“น่าเสียดายที่พลังงานของเจ้าไม่ทรงพลังเท่ากับกลิ่นอายเซียน นอกจากนี้ยังมีพลังเทพในร่างกายของเจ้า มันเป็นพลังจากสมัยโบราณ แต่เจ้าแค่เก็บมันไว้เท่านั้น มันยังไม่ถูกดูดซึม บางทีวิธีที่จะใช้ประโยชน์จากมันอาจสูญหายไปแล้ว ไม่ใช่เรื่องแปลกที่เจ้าจะไม่รู้ว่าจะดูดซับมันอย่างไร…” ชายชรายกนิ้วขึ้นแสงรวมตัวกันที่ปลายนิ้วข้างใดข้างหนึ่ง เพิ่มความสุกใสราวกับเข็มที่ส่องแสงระยิบระยับหลายพันล้านดวงถูกบีบอัด จนกระทั่งแสงรวมตัวเป็นจุดเดียว ซึ่งดูเหมือนแผนภาพแปดอันหมุนวน“นี่คือที่มาของกลิ่นอายเซียน มันสามารถเปลี่ยนความแข็งแกร่งในร่างกายของเจ้าให้เป็นกลิ่นอายเซียน มีบางอย่างจากข้าอยู่ในนั้นด้วย ข้าหวังว่าเจ้าจะคว้ามันเอาไว้ให้ได้”แผนภาพทั้งแปดพุ่งไปข้างหน้าในขณะที่ชายคนนั้นพูด เข้าไปที่กึ่งกลางระหว่างคิ้วของซูผิงและหายไปอย่างรวดเร็วซูผิงตรวจพบพลังพิเศษที่ปรากฏในร่างกายของเขาในทันที พลังกระจายไปในมหาสมุทรแห่งดวงดาวทั้งสองของเขา จากนั้นเขาก็รู้สึกว่าที่เก็บทั้งสองของเขาถูกดึงดูดเข้าหากัน ราวกับว่ากำลังจะรวมเข้าด้วยกัน“หนุ่มน้อย บ่มเพาะให้ดี ข้าหวังว่าเจ้าจะสามารถทำให้อาณาจักรแห่งเซียนกลับมาสักวันหนึ่ง ข้าจะสู้ต่อไปจนกว่าจะถึงวันนั้น” ชายชราพูดด้วยรอยยิ้มอย่างอ่อนโยนทั้งซูผิงและท่านหญิงเขียวตกตะลึง พวกเขางงงันอย่างยิ่งกับสิ่งที่ชายชราพูด อย่างไรก็ตาม ชายชราค่อยๆ หายตัวไปในหมอกที่อยู่รอบตัวพวกเขา ก่อนที่พวกเขาจะได้มีโอกาสพูด ต้นไม้และชายชรามองไม่เห็นอีกต่อไปเมื่อหมอกสลายไป…“อาจารย์ เจ้ามอบสมบัติของเจ้าให้เด็กที่เป็นมนุษย์อย่างง่ายดาย? นั่นเสี่ยงเกินไป”ต้นไม้สีเขียวตั้งต้นอยู่ระหว่างท้องฟ้ากับพื้นโลก ในขณะที่ชายชรากับคางคกสีม่วงยังคงเล่นเกมต่อไป คางคกพูดด้วยน้ำเสียงที่ไพเราะ กระดิ่งสีดำที่คอทำให้มันดูน่ารัก