บทที่ 128 การเชิญที่คาดไม่ถึง

บทที่ 128 การเชิญที่คาดไม่ถึง

“ดูเหมือนว่าเราคงจะต้องทำความสนิทสนมกับฉางเอ๋อเสียก่อนสินะเราถึงจะถามเรื่องวิชาจากเธอได้ ว่าเธอสามารถแก้เรื่องร่างกายจิ่วยินเสวียนยินของเธอได้อย่างไร?” ฉิงเทียนพูดกับตัวเอง

ในขณะที่กำลังใช้ความคิดอยู่นั้นฉิงเทียนก็ได้ผล็อยหลับไปโดยมีซูเสวี่ยอยู่ในอ้อมกอดของเขา จนกระทั่งเขาตื่นขึ้นมาอีกรอบก็พบว่าพระอาทิตย์ขึ้นแล้ว ฉิงเทียนจึงได้หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาดูเวลาแล้วพบว่าเป็นเวลา 10 โมงกว่าแล้ว!

ส่วนซูเสวี่ยนั้นยังคงหลับใหลอยู่ มองดูแขนขาวดุจหิมะของเธอที่หลุดออกมาด้านนอก ฉิงเทียนก็ได้ดึงผ้าห่มมาคลุมแขนของซูเสวี่ยเอาไว้ จากนั้นก็ลูบผมที่ยาวสลวยของซูเสวี่ย!

บางทีอาจเป็นเพราะการกระทำของฉิงเทียนที่ได้ไปปลุกซูเสวี่ยให้ตื่นเข้า ซูเสวี่ยใช้มือสางผมของเธอที่ยุ่งเหยิง ลืมตาของเธอขึ้นมาอย่างง่วงเหงาแล้วถามเขา “ตอนนี้กี่โมงแล้วคะพี่เทียน?”

“เสวี่ยเอ๋อที่รัก, ตอนนี้ 10 โมงเช้าแล้วจ้ะ!” ฉิงเทียนตอบขณะที่ลูบหัวของซูเสวี่ย

หลังจากที่ได้ยินที่ฉิงเทียนพูดซูเสวี่ยจึงรีบลุกขึ้นมานั่ง แล้วเธอก็พูดขึ้นมา “10 โมงแล้ว อ๊า!สายแล้ว ฉันกำลังจะสายแล้ว!”

แต่ทว่า สิ่งที่เกิดขึ้นนั้นทำได้เลือดลมของฉิงเทียนไหลเวียนดีขึ้นและสายตาของเขาก็ได้เร่าร้อนขึ้นมาเรื่อยๆ ด้วยเมื่อคืนนั้นเป็นค่ำคืนที่บ้าคลั่งมาก ทำให้เช้านี้ซูเสวี่ยนั้นยังไม่ได้สวมเสื้อผ้าอะไรเลย!

ซูเสวี่ยที่อยู่บนเตียงกำลังควานหาเสื้อผ้าของเธอใส่อยู่นั้น จึงไม่ได้รู้สึกตัวถึงสายตาที่กำลังเร่าร้อนของฉิงเทียนที่อยู่ข้างหลังเธอ

“เดี๋ยวสิ, ฉันจะต้องไปทำงานนะ ฉันกำลังจะสายแล้วเนี่ย!” ซูเสวี่ยถูกมือของฉิงเทียนเข้ามาจู่โจมเธอ

“ที่รัก คุณช่างสวยเหลือเกิน!” ฉิงเทียนเข้าสวมกอดเธอจากข้างหลัง “วันนี้คุณไม่ทำงานไม่ได้เหรอ?”

“ไม่ได้หรอก!” ซูเสวี่ยแกะมือของฉิงเทียนออก “ฉันมีประชุมเรื่องของยีเย่ากวนวันนี้!”

ด้วยสายตาที่เศร้าหมองของฉิงเทียน ในที่สุดซูเสวี่ยส่งจูบให้เขาแล้วออกจากห้องไป!

หลังจากนั้นฉิงเทียนก็ลุกขึ้นจากเตียงแล้วเดินไปที่ห้องของฉิงหยู ในห้องนั้นเขาพบฉิงหยูกำลังนั่งขัดสมาธิและหลับตาฝึกวิชาอยู่ พลังวิญญาณกำลังชะล้างฉิงหยูอยู่

จึงได้ปิดประตู แล้วฉิงเทียนจึงได้เดินไปที่ห้องนั่งเล่นด้วยความเบื่อเขาจึงได้เปิดดูละคร เขาจึงรอให้ฉิงหยูตื่นขึ้นมาจากการฝึกวิชา และเตรียมตัวให้พร้อมต้อนรับปีใหม่ในโม๋ตู และเตรียมตัวกลับบ้านช่วงปีใหม่!

ฉิงเทียนเปิดดูหนังแฟนตาซีซีรีส์ทางทีวีอย่างเรื่อยเปื่อย แต่สุดท้ายฉิงเทียนก็รู้สึกทนไม่ได้

“อา เดี๋ยวนี้ผลิตทีวีซีรีส์ออกมาได้แย่มากขึ้นเรื่อยๆเลยแฮะ!” ฉิงเทียนอดไม่ได้ที่จะรู้สึกเสียใจกับทีวีซีรีส์ของจีน

คนหนุ่มสาวชาวจีนสมัยนี้ไม่ค่อยดูทีวีซีรีส์ในประเทศมากขึ้นเรื่อยๆ แล้วไปตามดูทีวีซีรีส์ของอเมริกากันแทน

เพราะทีวีซีรีส์ต่างชาตินั้นทำออกมาเป็นอย่างดี ต่างจากทีวีซีรีส์ของจีนที่ยึดเอาแต่ความนิยม เมื่อดูเหล่านักแสดงหน้าใหม่เหล่านั้นแล้ว พวกเขานั้นไม่มีความสามารถในการแสดงเลยแม้แต่น้อย แต่กลับได้รับเงินเดือนสูงๆ พวกเขานั้นดังได้ก็เพราะฐานเสียงจากแฟนๆเท่านั้นแหละ และคนที่ดูทีวีซีรีส์เหล่านั้นก็คือแฟนๆเหล่านั้น!

ดังนั้นในเวลานี้ ค่าการผลิตทีวีซีรีส์ส่วนใหญ่นั้นจึงตกไปอยู่กับนักแสดงเหล่านั้น ผลคือมีเงินเพียงน้อยนิดที่จะเหลือใช้กันในการผลิต ในสายตาคนทั่วไปต่างก็พูดว่าทีวีซีรีส์เรื่องนี้นั้นลงทุนกันเป็นล้าน แต่มีการใช้จ่ายเงินในการผลิตจริงๆไม่เท่าไรเอง

“ในอนาคตหากเรารวยเมื่อไรจะสร้างทีวีซีรีส์ที่ดังสนั่นไปทั้งโลกเลยคอยดู” ฉิงเทียนตัดสินใจแล้ว

“นายท่านเจ้าคะ นายท่านอยากที่จะทำละครทีวีเหรอเจ้าคะ?” ในทะเลความรู้นั้นจู่ๆเพ่าฝูก็พูดขึ้นมา

ฉิงเทียนส่ายหัวและตอบพร้อมกับยิ้ม “ผมแค่คิดอะไรเรื่อยเปื่อยน่ะ”