บทที่ 187 ต่อรอง

บทที่ 187 ต่อรอง

ในขณะที่ฉิงเทียนกำลังใช้ความคิดอยู่นั้น จู่ๆเขาก็รู้สึกได้ว่าขาของเขานั้นถูกดึงด้วยอะไรบางอย่าง เมื่อก้มลงไปมองก็พบเห่าฟ้าที่กำลังกัดขากางเกงของเขาอยู่และกระดิกหางให้กับเขา ดูแล้วเหมือนกำลังประจบเขาอยู่!

“ที่แท้ก็เป็นเจ้านี่เอง เห่าฟ้า” ฉิงเทียนก็ยิ้มขึ้นมาและก้มลงไปลูบหัวของเห่าฟ้า เห่าฟ้าเองก็ใช้หัวของมันถูเข้ากับตัวของฉิงเทียน แสดงถึงความสนิทกันอย่างมาก

ทำให้ทหารสวรรค์ที่อยู่ใกล้ๆเมื่อได้เห็นภาพนี้ก็รู้สึกประหลาดใจขึ้นมา สำหรับเห่าฟ้าบนสวรรค์นั้น เป็นถึงสัตว์เลี้ยงเทพแห่งสงครามเอ้อหลางซึ่งเป็นหลานองค์เง็กเซียนฮ่องเต้

ซึ่งเรียกได้ว่าเป็นสัตว์เลี้ยงของราชวงศ์ ซึ่งตำแหน่งของมันนั้นสูงกว่าทหารสวรรค์อย่างเขาเสียอีก กลับทำตัวเชื่องๆให้คนอื่นลูบหัวและถูตัวไปที่คนอื่นเช่นนี้ ซึ่งปกติมันมักจะเดินเชิดหัวสูง ซึ่งหากใครทำอะไรให้มันไม่พอใจ อย่าว่าแต่จะลูบหัวมันเลย ลำพังแค่แตะหัวมันยังไม่ได้เลย เขาเคยถูกมันวิ่งไล่เป็นระยะทางหลายสิบลี้มาแล้ว เมื่อคิดว่าหากถูกกัดโดยเห่าฟ้าอีกละก็ได้จบไม่สวยแน่ๆ

สีหน้าของทหารสวรรค์คนนั้นก็ทำหน้าเจ็บปวดและหวาดกลัวขึ้นมา เขาอยากที่จะรีบออกไปจากที่นี่ทันที ถ้าเกิดเขาถูกกัดโดยมันอีกละก็เขาคงได้ร้องไห้ไม่ออกแน่ๆ เขาจึงได้รีบก้มหัวให้ฉิงเทียนอย่างกระวนกระวาย “นายท่านขอรับ ข้านึกขึ้นได้ว่าข้ามีธุระจะต้องรีบไปทำ ข้าขอตัวก่อนนะขอรับ” ภายใต้สายตาที่สงสัยของฉิงเทียน ทหารสวรรค์ก็ได้หายไปจากตรงหน้าของฉิงเทียนด้วยความเร็วแสง

“เจ้านี่ช่างทรงพลังจริงๆเลยนะเจ้าเห่าฟ้า!” ฉิงเทียนรู้ดีว่าทหารสวรรค์นั้นที่วิ่งเร็วขนาดนี้ไม่ใช่เพราะกลัวเขา แต่กลัวเจ้าเห่าฟ้าที่เขากำลังลูบหัวอยู่ต่างหาก

เจ้าเห่าฟ้านั้นก็ได้เชิดหัวขึ้นมา และมองไปที่ทหารสวรรค์คนนั้นที่วิ่งแจ้นหนีไปด้วยสีหน้าที่ดูถูก

ทหารสวรรค์คนเมื่อสักครู่นั้นถูกเจ้าเห่าฟ้าข่มขู่ ซึ่งเขาได้วิ่งหนีอย่างรวดเร็วเมื่อเขาเห็นเจ้าเห่าฟ้าจ้องเขาอยู่

ฉิงเทียนก็ได้ส่ายหัวขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้และมองไปที่เจ้าเห่าฟ้าที่ทำสีหน้าภาคภูมิใจจึงได้ยิ้มและพูดขึ้น “ผมรู้นะว่าเจ้ามาหาผมทำไม” ว่าแล้วเขาก็หยิบไส้กรอกออกมาจากแหวนเก็บของ”

อย่างที่คาด ทันทีที่เขาหยิบไส้กรอกออกมา สายตาของเห่าฟ้าก็จับจ้องไปที่มันทันที แล้วก็กระโดดไล่งับไส้กรอกที่อยู่ในมือของฉิงเทียน แล้วไส้กรอกนั้นก็ได้หายเข้าไปในท้องของเห่าฟ้าอย่างรวดเร็ว หลังจากที่มันกลืนลงไปแล้วเจ้าเห่าฟ้าก็ได้มองมาที่ฉิงเทียนด้วยท่าทีที่ประจบประแจงราวกับจะบอกเขาว่า: แค่อันเดียวมันพอที่ไหนกันเล่า

“เจ้านี่ตะกละจริงๆเลยนะ!” ว่าแล้วฉิงเทียนก็หยิบไส้กรอกออกมาจากแหวนเก็บของอีก แล้วมันก็ได้ไล่งับอย่างรวดเร็วก่อนที่จะกลับมาเป็นแบบเมื่อสักครู่อีกครั้ง

“เจ้ายังอยากจะกินอีกเหรอ!” ฉิงเทียนมองดูเจ้าเห่าฟ้าที่ยกหัวขึ้นมามองเขาและส่ายหางให้อีก

“นายท่านเจ้าค่ะ หยิบเอาถุงไส้กรอกออกมาให้มันซักถุงสิเจ้าคะ” จู่ๆเพ่าฝูก็พูดเข้าหูของเขา

“ได้ๆ” ฉิงเทียนเองที่เห็นว่าถ้ามันยังไม่พอใจ เขาคงไม่ได้ออกไปจากตรงนี้แน่ จึงได้หยิบไส้กรอกถุงใหญ่ออกมาจากแหวนเก็บของแล้ววางเอาไว้ตรงหน้าของเห่าฟ้า แล้วเห่าฟ้าก็เขมือบเอาไส้กรอกถุงใหญ่ลงไปทันที

เมื่อเขาเห็นเห่าฟ้าทานเข้าไปทั้งๆที่ยังห่อถุง ฉิงเทียนก็อดไม่ได้ที่จะลูบหัวของเจ้าเห่าฟ้าแล้วพูดอย่างช่วยไม่ได้ “กินแบบนั้นเข้าไปแล้วจะรู้รสชาติของไส้กรอกเรอะ?”

ทันทีที่ฉิงเทียนพูดจบ เจ้าเห่าฟ้าก็ได้มองมาที่เขาด้วยสายตาที่ดูถูก

“หน็อยแน่ มองหน้าดูถูกผมอย่างนั้นเหรอ?” ฉิงเทียนพูดอย่างประหลาดใจ

“นายท่านเจ้าค่ะ ท่านต่างหากที่ดูถูกเขา” เพ่าฝูพูดพร้อมกับหัวเราะ “เห่าฟ้านั้นเป็นถึงสัตว์เทพเลยนะเจ้าคะ ท้องของมันเป็นเหมือนดังช่องเก็บของขนาดมหึมา ซึ่งใหญ่กว่าแหวนของนายท่านเสียอีก ซึ่งไส้กรอกทั้งหมดนั้นแค่ถูกเก็บเอาไว้ในนั้นเท่านั้นเจ้าค่ะ”

ฉิงเทียนก็รู้สึกทึ่งขึ้นมาและจ้องมองมาที่เห่าฟ้า “นี่เจ้ามีช่องเก็บของอยู่ในท้องอย่างนั้นเหรอ?”

เมื่อได้ยินที่ฉิงเทียนพูด เจ้าเห่าฟ้าก็ได้เชิดหัวขึ้นมาทันที ราวกับมันกำลังจะบอกว่า: แน่นอน เพราะข้าคือสัตว์เทพยังไงล่ะ

แล้วเห่าฟ้าก็ได้คายเอาการ์ดสีขาวที่ขนาดเท่าบัตรเครดิตออกมาวางตรงหน้าของฉิงเทียน

“นี่คืออะไร?” ฉิงเทียนก็ได้หยิบเอาบัตรขึ้นมาจากพื้น และสำรวจดูจนทั่ว “ทำไมมันถึงได้ดูคล้ายบัตรเครดิตบนโลกนัก?”

“ก็มันคือบัตรเครดิตบนโลกเซียนยังไงล่ะเจ้าคะ!” เพ่าฝูอธิบาย

ในขณะที่ฉิงเทียนกำลังรู้สึกทึ่งอยู่นั้นเอง จู่ๆเสียงของเทพเอ้อหลางก็ดังขึ้นมา “น้องฉิง เจ้าอยู่ที่นี่นี่เอง”

เขาพบชายในชุดเกราะสีเงิน ถือหอกสามง่ามทั้งสองด้านมา ทำให้ผู้คนรู้สึกได้ถึงความน่าเกรงขามยิ่งนัก

ฉิงเทียนนั้นไม่เพียงแต่จะชื่นชมเขาที่เป็นถึงเทพสงครามบนสวรรค์ แต่ยังชื่นชอบบรรยากาศที่เข้มแข็งของชุดออกรบของเขา ฉิงเทียนจึงได้ก้มหัวแล้วพูดขึ้น “สวัสดีครับท่านหยาง”

แต่ก่อนที่ฉิงเทียนจะได้ทันก้มหัว เทพเอ้อหลางก็ได้มาห้ามเขาก่อนแล้วฉิงเทียน และได้พูดกับเขาพร้อมกับยิ้ม “นี่ ไม่ใช่ว่าข้าบอกไปแล้วรึยังไง? ว่าต่อแต่นี้ไปเจ้าเป็นเหมือนน้องชายของข้าหยางเจี่ยนแล้ว คราวหน้าถ้าเจ้าพบข้าอีก เจ้าจะต้องเรียกข้าว่าพี่หยาง”