บทที่ 287 เฉินฉีผู้เกรี้ยวกราด

บทที่ 287 เฉินฉีผู้เกรี้ยวกราด

ดวงตาที่ลุกไหม้เป็นไฟของเฉินฉีได้จ้องไปที่ฉิงเทียน น้ำทะเลที่อยู่รอบๆก็ได้หมุนวนเป็นวง และพุ่งขึ้นมาราวกับพายุ แสดงให้เห็นถึงความโกรธเกรี้ยวในใจของเฉินฉี

“ข้าขอถามเป็นครั้งสุดท้าย เจ้าจะส่งโทรศัพท์มือถือนั่นมาหรือไม่?” เฉินฉีจ้องมองไปที่ฉิงเทียนด้วยความโกรธ

ฉิงเทียนก็ได้ปฏิเสธอย่างดูถูก “ก็บอกแล้วว่าถ้ามีปัญญาก็มาแย่งชิงไปเอง”

“เจ้าบังคับให้ข้าต้องทำเช่นนี้” เฉินฉีพูดอย่างเกรี้ยวกราด “ไปตายซะ” แล้วคลื่นทะเลที่สูงหลายสิบเมตรก็ได้ถาโถมเข้าปะทะกำแพงวิญญาณของฉิงเทียน

ฉิงเทียนนั้นยืนมองดูคู่ต่อสู้อยู่อีกด้าน ไม่เพียงแต่จะไม่กลัวแต่ยังรู้สึกยินดีอีก เขานั้นคิดที่จะยั่วยุเขาเพื่อให้เขาเอาจริง ไม่อย่างนั้นแล้วด้วยพลังระดับเฉินฉีแล้ว คงไม่ทำให้ฉิงเทียนจัดการเขาด้วยพลังแค่ 30% หรอก

แต่ฉิงเทียนก็ต้องพยายามควบคุมอารมณ์ตัวเอง แล้วฉวยโอกาสยั่วยุเฉินฉีเพื่อให้เขาเอาจริงอย่างเต็มที่ ไม่ว่าจะได้ผลเล็กน้อยกับเขาเพียงใดก็ตาม

คลื่นทะเลที่บ้าคลั่งด้วยพลังกดดันวิญญาณ ทั้งหมดก็ได้ถาโถมเข้าใส่ฉิงเทียน

“น่าสนใจ” สายตาของฉิงเทียนก็สว่างขึ้นมา การโจมตีนี้ของเฉินฉีทำให้เขารู้สึกถึงแรงกดดันขึ้นมา

ด้วยหัวใจที่เต้นแรง ฉิงเทียนก็ได้ใช้พลังวิญญาณสร้างกำแพงขึ้นมาตรงหน้าเขา ฉิงเทียนนั้นคิดที่จะเผชิญหน้ากับพลังของเฉินฉีตรงๆ

“เจ้าจะดูถูกข้ามากไปแล้ว!” เฉินฉีที่พบว่าฉิงเทียนนั้นไม่ได้เคลื่อนไหวใดๆ สีหน้าของเขาก็ได้โกรธมากขึ้นกว่าเดิม และตะโกนใส่ฉิงเทียนแล้วคลื่นทะเลก็ได้ถาโถมใส่กำแพงพลังวิญญาณของฉิงเทียน

ซู่ คลื่นก็ได้สลายหายไป น้ำทะเลก็ได้แตกฉานซ่านเซ็นออกไปรอบๆ

“เจ้าตายซะเถอะ!” เฉินฉีตะโกนเสียงดัง “เพลิงผลาญดารา!” แล้วก็มีไฟสีแดงโผล่มาจากคลื่นทะเล ทำให้น้ำทะเลสีฟ้าถูกย้อมด้วยสีแดงทันที แล้วคลื่นทะเลพร้อมด้วยลูกไฟก็ได้พุ่งเข้าใส่กำแพงของฉิงเทียน สีหน้าของเฉินฉีนั้นซีดเซียวและมีเลือดไหลออกมาจากปากเขาเล็กน้อย แน่นอนว่าการโจมตีในครั้งนี้นั้นสิ้นเปลืองพลังของเขาอย่างมาก เฉินฉีจึงได้หยิบยาออกมาจากในกระเป๋าและมองดูมันด้วยความเจ็บปวด แล้วก็เป็นอีกครั้งหนึ่งที่เขาโยนขาเข้าไปในปาก

เขาได้ยาเหล่านี้มานานกว่า 10 ปีแล้ว แต่คราวนี้เขาได้ใช้มันไปเยอะมาก ฉิงเทียนแกจะต้องตายก่อนที่ข้าจะกลับไปที่สำนัก ตาของเฉินฉีส่องแสงออกมา และจ้องไปที่ฉิงเทียนอย่างดุดัน

ในตอนนั้นเอง ที่ฉิงเทียนรู้สึกได้ถึงแรงกดดันที่มหาศาลที่อยู่ตรงหน้าเขา และพลังวิญญาณที่อยู่ในร่างกายเขาได้ถูกใช้ออกไปอย่างรวดเร็วเพื่อต้านทานลูกบอลไฟที่อยู่ตรงหน้าเขา

“โว้ว เขายังสามารถเพิ่มพลังของท่านี้ให้รุนแรงขึ้นมาได้อีกเหรอเนี่ย” ฉิงเทียนพูดอย่างประหลาดใจเมื่อพบว่าเขาต้องสูญเสียพลังไปอย่างมาก เขานั้นไม่คิดว่าเฉินฉีนั้นจะใช้ท่าไม้ตายนี้อีกครั้ง ผิดคาดไปแต่ก็ไม่มียาแก้ผิดพลาดให้ทานเสียด้วย

ฉิงเทียนได้พยายามเรียกสายฟ้าอัคคี แต่เจ้าสายฟ้าอัคคีได้ตอบกลับมาว่ามันยังกินลูกก่อนไม่เสร็จเลย ต้องรออีกสักพักมันถึงจะมาช่วยเขาได้

ในตอนนั้นเองฉิงเทียนก็ได้หน้ามืดขึ้นมา ทำไมเจ้านั่นถึงได้ยังมัวกินอยู่อีก ดูเหมือนว่าเขาจะพึ่งเจ้านั่นไม่ได้แล้ว เขาคงจะต้องจัดการด้วยตัวเองแล้ว

ฉิงเทียนได้พยายามต้านทานท่าไม้ตายของเฉินฉี และคิดหาวิธีตอบโต้พลังนี้อยู่

ในขณะที่ฉิงเทียนกำลังคิดหาวิธีรับมืออยู่นั้น จู่ๆเขาก็รู้สึกได้ถึงรังสีสังหารมาจากทางด้านหลังของเขา ฉิงเทียนจึงได้รีบเรียกกระบี่อัสนีสวรรค์กลับมาที่มือขวาของเขา ในขณะที่มือซ้ายของเขายังคงต้านทานลูกบอลไฟและน้ำทะเลที่อยู่ตรงหน้าเขา

ด้วยเสียงดัง “ชิ้ง “ กระบี่ทั้งสองเล่มเข้าปะทะกันจนเกิดประกายไฟออกมา เฉินฉีก็ได้ยิ้มอย่างโหดเหี้ยม “ฉิงเทียน เจ้าบังคับให้ข้าต้องเอาหัวของเจ้า!”

“ฮึๆ คุณนี่ฝันเฟื่องจริงๆเลยนะ!” ฉิงเทียนหัวเราะตอบ เขานั้นได้ลดพลังตัวเองลงมาให้อยู่ในระดับไม่เกินจินตันเพื่อต่อสู้กับเขา ในขณะที่จริงๆแล้วฉิงเทียนนั้นอยู่ในระดับหยวนยิง