บทที่ 312 เกาะดอกท้อ (2)

บทที่ 312 เกาะดอกท้อ (2)

“เกาะดอกท้อ…..จริงด้วยสิ เรียกว่าเกาะดอกท้อดีกว่า! ต่อแต่นี้ไปผมจะเป็นเจ้าของเกาะดอกท้อแห่งนี้!” ฉิงเทียนตะโกนออกไปยังทะเล เกาะของเขานั้นเต็มไปด้วยต้นท้อเป็นร้อยต้น ในเวลานี้ครึ่งหนึ่งของเกาะเต็มไปด้วยดอกท้อ ดังนั้นถ้าจะเรียกว่าเกาะดอกท้อก็เหมาะสมที่สุดแล้ว

“ตอนนี้เกาะดอกท้อก็เรียบร้อยแล้ว เราเตรียมกลับไปที่เมืองโม๋ตูดีกว่า ต้องไปสืบเรื่องของตระกูลเฉินและสำนักอัคคีเรื่องที่ฆ่าพ่อแม่เขาอีก ฉันจะทำให้พวกเขารู้ว่าการรนหาที่ตายมันเป็นอย่างไร” พูดจบเขาก็ปล่อยรังสีสังหารออกมาทำให้ไป๋กงหยางรู้สึกหนาวสั่นขึ้นมา

“ตระกูลเฉินกับสำนักอัคคีคงจะโชคร้ายเสียแล้ว!” ไป๋กงหยางคิด

ในใจของฉิงเทียนนั้น เขาได้ตราหน้าตระกูลเฉินและสำนักอัคคีเป็นศัตรูของเขาแล้ว และเป็นความสัมพันธ์แบบต้องมีฝั่งใดฝั่งหนึ่งต้องตาย แล้วก็คิดว่าจะจัดการกับตระกูลเฉินและสำนักอัคคีที่หนุนหลังเขาอยู่อย่างไรดี อย่างไรเสียสำนักอัคคีก็เป็นสำนักบำเพ็ญเพียร จะต้องแข็งแกร่งมากแน่ๆ อย่างนักพรตที่บินมาสู้กับเขาเมื่อคืนนั้นก็ยังเป็นแค่รุ่นเยาว์เท่านั้น

“ดูเหมือนว่าเราคงจะยังทำอะไรไม่ได้ ก่อนอื่นเราควรจะรู้ถึงความแข็งแกร่งของสำนักอัคคีก่อน” ฉิงเทียนพูดกับตัวเองในใจ

ซึ่งในขณะที่เขากำลังคิดอยู่นั้น จู่ๆเขาก็รู้สึกได้ว่ามีใครกำลังเรียกเขาอยู่ในใจ “หรือว่าจะเป็นจางชุ่ยฉิงมาเรียกเขากันนะ?” ฉิงเทียนคิดในใจแล้วก็นั่งลงขัดสมาธิทันที

อย่างที่คิด ที่ศาลเจ้าที่ในหมู่บ้านจ้าว จางชุ่ยฉิงและสามีของเธอกำลังนั่งคุกเข่าอยู่ที่พื้นอย่างเลื่อมใส

ด้วยการพนมมือ ทั้งสองคนก็ได้คุกเข่าแล้วก้มลงคำนับ 3 ครั้งต่อหน้ารูปภาพเทพเจ้าที่ จากนั้นก็ได้พูดขึ้นมา “ท่านเทพเจ้าที่เจ้าคะ ทางบริษัทยินดีจ่ายเงินให้พวกลูกแล้ว พวกลูกจึงได้มาที่นี่เพื่อขอบคุณท่านเทพเจ้าที่มากที่ให้คำแนะนำนะเจ้าค่ะ พรุ่งนี้ลูกและสามีจะไปชวนคนมาช่วยกันซ่อมแซมศาลของท่านเจ้าที่ให้นะเจ้าคะ”

จากนั้นเธอก็ได้หันไปมองสามีของเธอที่อยู่ข้างๆเธอ แล้วจ้าวเอี้ยงก็ได้พูดขึ้นมาทันที “ใช่ครับท่านเทพเจ้าที่ คราวนี้พวกเราคงจะแย่แล้วถ้าไม่ได้ท่านเทพเจ้าที่ช่วย! และคราวนี้พวกเราจะมาช่วยปั้นรูปหล่อทองของท่านขึ้นมาอย่างแน่นอน”

ฉิงเทียนผงกหัวอย่างพึงพอใจ งานนี้ของเขาไม่สูญเปล่าแล้ว จางชุ่ยฉิงและสามีของเธอนั้นชื่นชมเขามากขึ้นแล้ว และพลังศรัทธาที่ออกมาจากตัวพวกเขานั้นก็บริสุทธิ์มากขึ้นกว่าเดิม ถึงแม้ว่าพลังศรัทธาของคนแค่สองคนจะเล็กน้อยมาก แต่มันก็แตกต่างอย่างมากแล้ว!

“ความคิดของพวกเจ้าสามีภรรยาที่คิดจะปั้นรูปปั้นขึ้นมาใหม่นั้น ข้าเทพเจ้าที่พึงพอใจอย่างมาก!” ฉิงเทียนผงกหัวด้วยความพึงพอใจ

เมื่อสองสามีภรรยาพบว่าท่านเทพเจ้าที่ได้กลับมาพบกับพวกเขาอีกครั้ง ร่างกายของพวกเขาก็ได้สั่นขึ้นมาด้วยความตื่นเต้น “ท่านเทพเจ้าที่เจ้าคะ เรื่องในคราวนี้ถ้าพวกลูกไม่ได้ท่าน พวกเราสองสามีภรรยาก็คงจะถูกหลอกโดยบริษัทสารเลวนั่นไปแล้ว”

“เรื่องนี้ไม่ใช่ความดีความชอบของข้าเสียทีเดียว เดิมทีมันเป็นเพราะความชอบธรรมของพวกเจ้าทั้งสองคนอยู่แล้ว” ฉิงเทียนกล่าว เพราะเขาไม่ได้ทำอะไรเลยจริงๆ เขาแค่บอกให้จูเฟยมาตามหาตัวพวกเขาเท่านั้น ดูเหมือนว่าตระกูลจูเองก็เอาชนะศึกนี้ได้ด้วยเช่นกัน

บริษัทก่อสร้างเจียงหยู่นั้นมีเซียะเกาเทียนอยู่เบื้องหลัง และดูเหมือนในเวลานี้บริษัทเจียงหยู่นั้นจะเสียเงินไปซะแล้ว

จูไห่เองก็คงจะอาศัยโอกาสนี้โต้กลับเซียะเกาเทียนด้วยแน่ๆ ด้วยมุมมองด้านการเมืองของจูไห่แล้ว นี่เป็นโอกาสที่ดีที่เขาไม่ควรที่จะปล่อยไป

“ในเมื่อพวกเจ้าสามีภรรยาจัดการเรื่องเงินได้เรียบร้อยแล้ว ข้าก็ขอให้พวกเจ้าต่อจากนี้ไปมีชีวิตที่ดีๆ” ฉิงเทียนอวยพร

จ้าวเอี้ยงที่กำลังนั่งคุกเข่าก็ได้รีบตอบกลับมา “ได้ครับท่านเทพเจ้าที่ พวกลูกจะต้องมีชีวิตที่ดีแน่ ท่านเลขาธิการจูได้หาพื้นที่ให้พวกลูกในตัวอำเภอ และลูกกับภรรยาก็จะไปเริ่มชีวิตใหม่ที่นั่นกันครับ”

เลขาธิการจูเหรอ? ไม่ใช่ว่าตำแหน่งเลขาธิการพรรคประจำอำเภอเป็นของเซียะเกาเทียนหรอกเหรอ? หรือว่าจูไห่จะอาศัยโอกาสนี้กระชากเซียะเกาเทียนลงจากตำแหน่งกันนะ ฉิงเทียนคิดอย่างสงสัย แต่เขาก็ได้แต่เก็บคำถามนี้เอาไว้ในใจก่อน และเขาค่อยไปฟังคำอธิบายทีหลัง หลังจากที่เขากลับไปที่มณฑลเจียงเจ้อแล้ว

ฉิงเทียนจึงได้คิดที่จะรีบกลับไปทันที จึงได้ถามกับจางชุ่ยฉิงและสามีของเขาที่กำลังนั่งคุกเข่าอยู่ “พวกเจ้ายังมีอะไรอีกไหม? ถ้าไม่มีอะไรแล้วข้าจะกลับล่ะ”