บทที่ 338 การประชุมของสำนักงานรักษาความมั่นคงแห่งชาติ (1)

บทที่ 338 การประชุมของสำนักงานรักษาความมั่นคงแห่งชาติ (1)

“ฉิงเทียน ที่คุณพูดมาจริงเหรอ?” ซูเสวี่ยพูดออกมาอย่างเสียงหลงในโทรศัพท์

“แน่นอนมันเป็นความจริง ผมจะให้คุณลุง, คุณป้าและคุณปู่มาเริ่มฝึกด้วยกัน เพื่อที่คุณจะได้ไม่ต้องกังวลในอนาคต” ฉิงเทียนพูดอย่างอ่อนโยน ฉิงเทียนเองก็เคยคิดเรื่องนี้ไว้นานแล้ว แต่เขาคิดอยู่ว่าจะทำดีหรือไม่ เพราะมันเป็นเรื่องยากที่จะทำให้คนที่อาศัยอยู่ในยุคศตวรรษที่ 21 นั้นเชื่อเรื่องการบำเพ็ญเพียรได้ ฉิงเทียนนั้นกลัวว่าพ่อแม่ของซูเสวี่ยนั้นจะเห็นเขาเป็นคนบ้า แล้วอีกอย่างเขาก็กังวลด้วยว่าเรื่องของการบำเพ็ญเพียรนั้นอาจจะทำให้เป็นที่เพ่งเล็งของทางรัฐได้

แต่ในเวลานี้ฉิงเทียนได้ทราบแล้วว่าทางสมช.นั้นได้ให้ความร่วมมือกับโลกบำเพ็ญเพียรอยู่ และเขาเองก็เป็นที่ปรึกษาพิเศษของทางสมช.ด้วย ดังนั้นเขาจะไม่จำเป็นต้องกังวลเรื่องนี้อีก

ซูเสวี่ยที่เก็บความตื่นเต้นของเธอเอาไว้ไม่ไหวก็ได้พูดออกมาจากใจของเธอ “ขอบคุณมากนะ ฉิงเทียน!”

“เสวี่ยเอ๋อคุณไม่ต้องขอบคุณผมก็ได้ แต่คุณจะต้องบอกคุณลุงกับคุณป้าเรื่องนี้ให้ดีๆนะ อย่าให้ท่านกลัวล่ะ” ฉิงเทียนกล่าว

แล้วฉิงเทียนก็ได้คุยโทรศัพท์กันต่ออีกหน่อย หลังจากที่หยอดคำหวานให้กันก็ได้วางสายไปอย่างไม่เต็มใจ

หลังจากที่ฉิงเทียนได้วางสายไป โทรศัพท์ก็ได้ดังขึ้นมา และพบว่ามีสายเข้า

“ฉิงเทียน ตอนนี้ผมอยู่ที่โรงแรมที่คุณอยู่แล้วช่วยลงมาด้วย การประชุมของสมช.กำลังจะเริ่มในอีกหนึ่งชั่วโมงข้างหน้าแล้ว” เฟิงอี้กล่าว

“ได้ๆ ผมจะรีบลงไปเดี๋ยวนี้แหละ!” ฉิงเทียนก็ได้กดวางสายไป แล้วรีบลงไปข้างล่าง

แล้วรถเฟอรารี่สีดำก็ได้ขับออกไปตามถนน ฉิงเทียนที่นั่งอยู่ที่รถก็ได้ถามเฟิงอี้ “พี่เฟิงครับ ไม่ทราบว่าการประชุมที่ปรึกษาพิเศษของสมช.นั้นประชุมอะไรกันบ้างเหรอครับ?”

เฟิงอี้ไม่ตอบคำถามของฉิงเทียนแต่หัวเราะแล้วตอบ “เมื่อไปถึงคุณก็จะรู้เองแหละ ไม่ต้องกระวนกระวายไปหรอกน้องฉิง”

“ครับ!” ฉิงเทียนก็ได้มองไปที่เฟิงอี้ที่ทำเป็นมีเลศนัย เขาจึงได้ไม่พูดอะไรต่อ แล้วรถก็ได้ทะยานไปตามถนนอย่างรวดเร็วจนออกไปนอกตัวเมืองโม๋ตู

ณ ห้องประชุมของทางสมช. ฉิงเทียนก็ได้หาที่นั่งในห้องประชุม เขานั้นไม่คิดว่าฐานที่มั่นของทางสมช.นั้นจะอยู่ที่ใต้ดินเช่นนี้

แต่ถึงแม้ฐานที่มั่นของทางสมช.นั้นจะอยู่ที่ใต้ดิน แต่ฉิงเทียนก็ได้ไม่รู้สึกอึดอัดแต่อย่างใด กลับกันฉิงเทียนกลับรู้สึกได้ถึงพลังวิญญาณของที่นี่ที่หนาแน่นกว่าภายนอก

ในเวลานี้ที่นั่งในห้องประชุมนั้นได้เต็มไปหมดแล้ว ซึ่งผู้คนต่างก็พูดคุยกัน มีเพียงฉิงเทียนที่นั่งอยู่คนเดียวไม่รู้จักใครเลย

ทุกคนต่างก็มองมาที่ฉิงเทียนด้วยสายตาแปลกๆ ฉิงเทียนรู้สึกตกใจ ทำไมคนเหล่านี้ถึงได้หันมามองฉิงเทียนด้วยสายตาเช่นนั้น

แต่ทว่าคนเหล่านั้นก็ได้หลบสายตาของฉิงเทียนแล้วก็พูดกันเอง ราวกับว่าพวกเขานั้นไม่เห็นว่ามีฉิงเทียนอยู่ด้วย

“เจ้ารู้ไหมว่าการประชุมครั้งนี้เรื่องอะไร?” มีคนคนหนึ่งถามขึ้นมา

“ไม่รู้สิ, ไม่ใช่ว่าการประชุมของทางสมช.จริงๆควรจะเป็นเดือนหน้าไม่ใช่เหรอ?” มีอีกคนหนึ่งที่พูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงที่สงสัยเช่นกัน

“นั่นสิ ข้ากำลังสู้กับพวกมนุษย์หมาป่าทางตะวันตกสนุกๆอยู่แท้ๆ แต่ก็มีข้อความเรียกให้กลับมา เจ้าพวกมนุษย์หมาป่าที่จะมาฆ่าข้าก็พากันหนีไปหมดเลย ข้าเลยอดสอนบทเรียนเจ้าพวกมนุษย์หมาป่าพวกนั้นเลย

“เจ้ายังดี ข้าสิอุตส่าห์เจอสัตว์ประหลาดจินตันที่ใต้ทะเล และจัดการวางกับดักเรียบร้อยแล้วแท้ๆ”

ฟังเสียงผู้คนเหล่านี้หารือกันแล้ว ฉิงเทียนเข้าใจเพียงแค่นิดหน่อยเท่านั้น ดูเหมือนทุกคนนั้นจะเป็นที่ปรึกษาพิเศษของทางสมช.

แต่ทว่าที่ปรึกษาพิเศษส่วนใหญ่นั้นจะเป็นผู้บำเพ็ญเพียรในระดับจินตัน และมีเพียงไม่กี่คนที่อยู่ในระดับหยวนยิง และมีอยู่คนเดียวที่อยู่ในระดับเฟิงเฉิน ซึ่งเขานั้นดูเหมือนพระหนุ่มอายุแค่ 15-16 ปีเท่านั้น

สวมชุดจีวรสีเทาแล้วนั่งอยู่นิ่งๆเหมือนกับฉิงเทียน ไม่ได้พูดอะไรกับใครเลย ฉิงเทียนจึงอดไม่ได้ที่จะมองไปที่พระหนุ่มผู้นั้นด้วยความสงสัย เพราะเขานั้นมีปากแดงฟันขาวซึ่งเหมือนกับพระถังซัมจั๋งในเรื่องไซอิ๋วยิ่งนัก