บทที่ 35 มหาเซียน

บทที่ 35 มหาเซียน

แน่นอนว่า ความสามารถของฉิงเทียนนั้นสามารถใช้ได้แค่ในระยะเวลาสั้นๆเท่านั้น

ดังนั้น 10 นาทีต่อมาหลังจากที่ฉิงเทียนกลายร่างเป็นยุงไปแล้วนั้น ฉิงเทียนจึงได้บินไปยังที่ที่ไม่มีคนเพื่อคืนร่างเดิม ขณะที่กำลังหอบอยู่ก็ได้พูดขึ้น “เฮ้อ ความสามารถของเรายังต่ำเกินไป แปลงร่างได้แค่ 10 นาทีก็ทนไม่ไหวแล้ว!”

เขามองหาก้อนหินเพื่อนั่งพัก ฉิงเทียนก็ได้หยิบน้ำวิญญาณขึ้นมาแล้วยกดื่มเพื่อฟื้นคืนความสามารถของเขา ราวๆ 10 นาทีต่อมา ฉิงเทียนก็ได้ปัดฝุ่นตัวเองแล้วพูดขึ้น “ไปต่อได้แล้ว” จากนั้นเขาก็กลายร่างเป็นยุงโลหิตต่อแล้วบินต่อไป

โจวเทียนเดินวนไปรอบๆห้องอย่างกระวนกระวายเดินกลับไปกลับมา ข้างๆเขามีผู้หญิงคนหนึ่งที่เอามือกุมหัวแล้วพูดขึ้น “ที่รัก คุณจะเดินกลับไปกลับมาทำไมนักหนา? ฉันเวียนหัวแล้วนะ!”

“คุณจะไปรู้อะไร วันนี้ฉันไปล่วงเกินคนใหญ่โตเข้าน่ะสิ ตอนนี้ฉันเลยตกงานแล้ว แล้วคุณยังจะมาทะเลาะกับฉันอีกงั้นเหรอ!”

ผู้หญิงคนนั้นจึงบ่นกลับไป “คุณตกงานแล้วจะมาพาลใส่ฉันรึยังไง?!”

“ฉันพบแกแล้ว โจวเทียน” ที่ดวงตาของฉิงเทียนปรากฏแสงขึ้นมา

“หวี่” ฉิงเทียนบินเข้าไปหาฉิงเทียน แล้วมองหาตำแหน่งเหมาะๆ

“โอ๊ย!” โจวเทียนตบเข้าที่คอของเขาแล้วพูดขึ้น “วันนี้โชคไม่ดีขนาดแม้แต่ยุงก็ยังกัดฉันเลยเรอะ!”

โจมตีสำเร็จแล้ว ฉิงเทียนได้รีบบินออกไปข้างนอกทันทีเขามีเวลาแปลงร่างเหลืออยู่อีกแค่ 5 นาที ถ้าเขาเกิดคืนร่างขึ้นมาก่อนคงได้เป็นเรื่องแน่!

เขาจึงรีบกระพือปีกบินออกไปข้างนอก!

“เฮ้ โจวเทียนมีความสุขกับช่วงเวลานี้ซะนะ!” ฉิงเทียนคิด

ทันทีที่เขากลับไปถึงที่บ้าน ฉิงเทียนก็ได้ใช้พลังวิญญาณทันที และรอยแผลที่หลังของเขาก็ได้หายไปจนหมด

ถ้าไม่ใช่เพราะกลัวว่าคนอื่นๆจะสงสัยเขา กระบองฟาดแค่นี้ทำอะไรเขาไม่ได้หรอก! ฉิงเทียนคิดดูถูกในใจ

ฉิงเทียนจึงคิดว่าเขาจะจัดการกับหลิวไห่อย่างไรดีหลังจากที่เสร็จเรื่องของโจวเทียนแล้ว

หลิวไห่นั้นจัดการได้ไม่ง่ายเท่าโจวเทียน! ฉิงเทียนถึงกับปวดหัวขึ้นมา

ทันใดนั้นเอง ก็มีเสียงดังมาจากโทรศัพท์มือถือ ฉิงเทียนจึงได้หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา

“เฮ้ ถาวเป่ามีงานเข้ามาแล้ว!” ฉิงเทียนจึงได้รีบกดเเข้าไปดูแล้วพบชื่อIDว่าฮัวกั่วซาน

“คุณคือเจ้าของร้านที่ขายชุดให้เจ้าโง่นั่นใช่หรือไม่?” ฉิงเทียนอ่านข้อความอย่างยินดีและอยากรู้ว่าเขาคือซุนหงอคงใช่หรือไม่

เขาจึงได้รีบส่งข้อความกลับไป: ไม่ทราบว่าคุณลูกค้าคือมหาเซียนซุนหงอคงใช่หรือไม่ครับ?

ในทะเลอันไร้พรมแดน มีเกาะแห่งหนึ่งซึ่งเต็มไปด้วยต้นไม้ดอกไม้อยู่เต็มเกาะ และมีป่าที่อุดมสมบูรณ์ สิงสาราสัตว์พากันวิ่งไปทั่วป่า ที่นั่นมีน้ำตกขนาดมหึมาอยู่กลางเกาะ ซึ่งมีเหล่าลิงจ๋อพากันกระโดดไปมาที่น้ำตกและเต็มไปด้วยผลไม้อยู่ในมือของพวกมัน

แน่นอนว่าเกาะแห่งนี้ก็คือภูเขาฮัวกั่วซาน และแน่นอนว่าถ้ำแห่งนี้คือถ้ำม่านน้ำตก ซึ่งบนบัลลังก์ของถ้ำม่านน้ำตกนั้น มีลิงตัวหนึ่งสวมจีวรแบบพระ ซึ่งกำลังถืออะไรบางอย่างอยู่ในมือและกำลังเขียนข้อความอย่างต่อเนื่อง

แน่นอนว่าลิงตัวนี้ก็คือซุนหงอคงนั่นเอง เมื่อซุนหงอคงได้รู้จักร้านของฉิงเทียนจากตือโป๊ยก่ายแล้ว เขาก็ได้ขี่เมฆตีลังกาทะยานกลับมายังเขาฮัวกั่วซาน และไม่รอช้ารีบส่งข้อความไปหา และพบว่าฉิงเทียนได้ส่งข้อความกลับมา

ด้วยการโบกไปมาด้วยมือใหญ่ๆของเขา ซุนหงอคงตอบกลับไปว่า: ข้าคือมหาเซียนคนนั้นนั่นแหละ!

ฉิงเทียนที่เห็นข้อความยอมรับว่าเขาคือซุนหงอคงเขาก็ได้โยนโทรศัพท์ไปที่เตียง และเขาก็ได้รีบกระโดดตามไปด้วยความตื่นเต้นทันทีและพูดขึ้น “มหาเซียน มหาเซียนกำลังคุยกับเรา! ฮีโร่ของผม”

ในฐานะที่เป็นคนจีน ย่อมไม่มีใครที่ไม่เคยอ่านไซอิ๋ว ซึ่งคนมากมายที่ต่างก็ชอบซุนหงอคงผู้ซึ่งแบ่งแยกระหว่างความดีกับความชั่ว แน่นอนว่าฉิงเทียนก็เป็นหนึ่งในนั้นด้วย ฉิงเทียนยังจำได้ดีในสมัยที่เขายังเป็นเด็ก ก็มีกลุ่มเพื่อนตัวน้อยของเขาที่พากันถือแท่งไม้ไว้ในมือและพยายามควงไม้ และคิดว่าตัวเองนั้นเป็นซุนหงอคง

หลังจากที่ผ่านไปพักใหญ่เขาก็ได้พยายามสงบสติอารมณ์ แล้วฉิงเทียนก็ได้หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วพิมถามไป: มหาเซียนครับ ผมขอลายเซ็นคุณได้หรือไม่ครับ?

แล้วซุนหงอคงแห่งเขาฮัวกั่วซานที่กำลังมองดูข้อความที่ส่งมาจากฉิงเทียนในมือของเขาแล้วก็สงสัยว่าลายเซ็นคืออะไร?

จึงได้เกาหัวแล้วตอบกลับไป: ลายเซ็นคืออะไร?