บทที่ 365 ตาทิพย์กับหูทิพย์แบบใช้แล้วทิ้ง

บทที่ 365 ตาทิพย์กับหูทิพย์แบบใช้แล้วทิ้ง

ฉิงเทียนและฉิงหยูได้เดินทางมาถึงเมืองจิงตูแล้ว แต่พวกเขายังไม่ได้มุ่งหน้าไปที่บ้านสกุลหยูทันที เพราะไม่ว่าฉิงเทียนจะทำอะไรก็ตามเขาจะต้องวางแผนก่อนเสมอ และเขาก็ยังไม่รู้อะไรเกี่ยวกับตระกูลหยูเลย

สิ่งที่สำคัญที่สุดในตอนนี้คือทำความรู้จักกับตระกูลหยูในเมืองจิงตูให้ได้เสียก่อน ดังนั้นเมื่อเขาเดินทางมาถึงเมืองจิงตู ฉิงเทียนก็ได้โทรไปหาโจวซวี่ศิษย์น้องของเขา

บ้านสกุลโจว

โจวซวี่กำลังหลับตาลงและวางมือของเขาไปที่มือของชายที่สวมแว่นกรอบทองแบรนด์ดังเพื่อตรวจชีพจร

และในขณะนั้นเอง ก็ได้มีคนหนุ่มวิ่งมาพร้อมกับโทรศัพท์มือถือที่กำลังร้องอยู่

“ผู้อาวุโสโจวครับ มีสายเข้ามาครับ!”

“ข้าบอกแล้วไม่ใช่รึไงว่าเวลาข้าตรวจคนไข้อยู่ อย่ามารบกวนข้าด้วยเรื่องเล็กน้อยเช่นนี้” โจวซวี่คิ้วขมวดอย่างหมดความอดทน เขานั้นเกลียดการถูกคนอื่นรบกวนขณะที่เขากำลังตรวจคนไข้

ตั้งแต่ที่โจวซวี่ได้กลายเป็นศิษย์ของจางจ้งจิ่งและทำการศึกษาวิชาแพทย์อย่างตั้งใจแล้ว ในไม่กี่เดือนหลังจากนั้นวิชาแพทย์ของเขาก็ได้ไร้เทียมทานที่สุดในเมืองจิงตูไป

“แต่ผู้อาวุโสโจวครับ เบอร์นี้เป็นเบอร์ที่ท่านสั่งเอาไว้นะครับ!” เสี่ยวซือพูดด้วยเสียงค่อยๆ

“อะไรนะ? เจ้าบอกว่าเป็นเบอร์นั้นเรอะ ก็แล้วทำไมไม่บอกแต่แรก?” โจวซวี่ลุกขึ้นจากเก้าอี้อย่างรวดเร็ว แล้วรีบไปหยิบโทรศัพท์มาจากเด็กหนุ่ม ละทิ้งคนไข้ทันที!

หลังจากที่กดรับสาย สีหน้าของโจวซวี่ก็มีรอยยิ้มขึ้นมาทันที “ท่านอาจารย์อา ท่านมีธุระอะไรถึงได้โทรมาหาข้าอย่างนั้นรึ?” นี่ถ้าเจ้าหน้าที่ในระดับสูงได้มาเห็นสีหน้าของเขาในเวลานี้ก็คงจะตกใจ ว่านี่คือผู้เฒ่าโจวน่าเกรงขามและเคร่งขรึมจริงๆเหรอ?

ฉิงเทียนก็ได้พูดเข้าเรื่องโดยไม่เวิ่นเว้อทันที “โจวซวี่ ตอนนี้ผมมีเรื่องอยากจะให้คุณช่วยในเมืองจิงตูหน่อย”

“ท่านอาจารย์อา หากเป็นเรื่องที่ข้าสามารถช่วยได้ ข้าจะช่วยท่านอย่างแน่นอน!” โจวซวี่กล่าวและเอามือทุบอกของเขา

“ผมอยากได้ข้อมูลเกี่ยวกับตระกูลหยูในเมืองจิงตูครับ พอจะช่วยผมหน่อยได้รึเปล่าครับ?”

“ตระกูลหยู…..” โจวซวี่พูดพึมพำอยู่สักพักหนึ่ง “ท่านอาจารย์อา เดี๋ยวข้าจะส่งไปให้ท่านในอีกหนึ่งชั่วโมงถัดไปดีรึเปล่าครับ?”

“ได้สิ! ถ้างานนี้ออกมาเรียบร้อยดี ผมรับรองว่าคุณจะไม่ทำงานนี้ฟรีๆแน่”

โจวซวี่ที่อยู่ปลายสายก็รู้สึกตื่นเต้นขึ้นมาทันทีเมื่อเขาได้ยินประโยคนี้ คราวที่แล้วท่านอาจารย์อาของเขาได้เปิดเผยเทคนิคต่างๆทำให้เขาพัฒนาวิชาการแพทย์ของเขาขึ้นมาอย่างมาก เมื่อคิดว่าคราวนี้จะได้รับอะไรดีๆโจวซวี่ก็ได้รีบตอบกลับอย่างตื่นเต้น “ท่านอาจารย์อา ข้าจะทำให้ดีที่สุดครับ”

หลังจากที่โทรศัพท์เสร็จ ฉิงเทียนก็ได้ตามฉิงหยูไปยังโรงแรมที่อยู่ใกล้กับบ้านสกุลหยู

ในห้องของโรงแรม มีสองคนกับหนึ่งวิญญาณอยู่ด้วยกัน

“เสี่ยวหยู บอกทุกเรื่องที่น้องรู้เกี่ยวกับตระกูลหยูให้พี่ที โดยเฉพาะเรื่องของหยูชูซิน” ฉิงเทียนเริ่มพูดถามขึ้นมา

“ได้ครับพี่, แต่จริงๆแล้วเสี่ยวซินเองก็ไม่ค่อยได้พูดถึงเรื่องของตระกูลหยูมากนักตอนที่เธออยู่กับผม เธอนั้นกลัวว่าผมนั้นจะน้อยเนื้อต่ำใจ เธอพูดแค่ว่าพ่อแม่ของเธอนั้นเสียตั้งแต่ตอนที่เธอยังเด็ก และเธอก็ได้ถูกเลี้ยงดูโดยท่านย่าของเธอซึ่งเสียไปเมื่อไม่กี่ปีก่อน เดิมทีพวกเราเคยวางแผนเอาไว้ว่าเมื่อเรียบจบมหาลัยแล้วจะย้ายมาอยู่ที่เมื่องโม๋ตูด้วยกัน แต่ตอนนี้…..” แล้วฉิงหยูก็ได้พูดอย่างหนักแน่น “ผมจะต้องตามหาเสี่ยวซินให้เจอให้ได้”

“ไม่ต้องกังวลไปเสี่ยวหยู พวกเราจะต้องหาเธอพบแน่!” ฉิงเทียนตบไหล่ของฉิงหยู และปลอบเขา ฉิงเทียนรู้จักน้องชายของเขาดี เขานั้นเป็นคนที่อ่อนไหวและชอบเก็บความรู้สึกเนื่องมาจากการตายของพ่อแม่

แต่พอฉิงหยูและหยูชูซินนั้นคบกัน น้องชายของเขาก็ร่าเริงมากขึ้นเรื่อยๆ ดังนั้นไม่ว่าจะมีปัญหาอะไรก็ตาม ฉิงเทียนจะไม่ยอมให้หยูชูซินต้องหายไปอย่างไม่มีเหตุผลเด็ดขาด

“ฮึ่ม ผู้หญิงของศิษย์น้องของไป๋กงหยาง! ไม่ว่าใครก็ห้ามยุ่ง!” ไป๋กงหยางพูดอย่างองอาจ ซึ่งตัวเขานั้นมีความมั่นใจมากเพราะเขาเป็นถึงจินเซียนระดับต้นๆในโลกเซียน ยิ่งเป็นบนโลกยิ่งไม่ต้องพูดถึง

ถึงแม้ว่าไป๋กงหยางนั้นจะเหลืออยู่แค่ร่างวิญญาณ แต่อย่างไรเสียเขาก็เป็นถึงจินเซียน