บทที่ 383 โจรปล้น (ตอนสุดท้าย)

บทที่ 383

โจรปล้น (ตอนสุดท้าย)

หลังจากจัดการโจรสองคนได้สำเร็จ โจรอีกสองคนที่ประตูที่เห็นลูกพี่และสหายของเขาตายอย่างสงบนั้น

โจรอีกสองคนก็ได้รีบหันไปรอบๆ พร้อมกับถือปืนในมือและตะโกน “ฆ่าลูกพี่ของเรางั้นเหรอ พวกแกทั้งหมดตายซะ!”

เมื่อใช้นิ้วเหนี่ยวไกปืนแต่กระสุนปืนกลับไม่ออกมา ในชั่วขณะนั้นเองกระบี่บินสองเล่มในมือของฉิงหยูก็ได้ถูกปล่อยออกไปยังปากกระบอกของโจรสองคนนั้น ภายใต้การควบคุมของฉิงหยู กระบี่บินก็ได้พุ่งไปปากกระบอกปืนอย่างรวดเร็ว

“ตูม” แล้วโจรทั้งสองคนก็ได้ลงไปกลิ้งกับพื้น เหลือเอาไว้เพียงจุดสีแดงที่หน้าผากของเขา จุดสีแดงนั้นเล็กมากถ้าไม่มองให้ดีๆก็จะไม่เข้าใจ แล้วโจรทั้งสองคนก็ได้ตามลูกพี่ของพวกมันไปและตายลงโดยที่ไม่รู้อะไร

เมื่อเห็นโจรทั้งสี่คนตายลง บนรถก็เกิดความสับสนวุ่นวายทันที ชายกับหญิงต่างพากันกรีดร้อง แต่ก็ยังมีผู้คนที่ไม่กลัวตายที่อาศัยช่วงชุลมุนนี่ในการหยิบเอาข้าวของของโจรพวกนั้น

ส่วนฉิงเทียนเมินเฉยต่อผู้โดยสารที่ชุลมุนและออกจากโบกี้นี้ไป

แต่ว่าเขาไม่รู้สึกตัวว่าสวี่เมิ่งนั้นต่างจากคนอื่นบนขบวนรถ ที่รับรู้ถึงการจากไปของเขา

สวี่เมิ่งนั้นพบว่าชายคนนี้นั้นดูมั่นใจในตัวเองมากเกินไปแม้อยู่ต่อหน้าพวกโจรเหมือนกับไม่กลัวตาย เธอจึงสงสัยและคอยจับตามองฉิงเทียนอยู่ตลอด และอย่างที่คิดเธอพบว่าชายคนนี้มีอะไรไม่ธรรมดาจริงๆ

การที่รถไฟถูกปล้นได้ก็หมายความว่าขบวนรถไฟนี้ถูกควบคุมโดยพวกโจรแล้ว ซึ่งถ้าไม่รีบจัดการโดยไวที่สุด จนกระทั่งโจรที่เหลือรู้ถึงสถานการณ์ที่เกิดขึ้นที่นี่แล้ว สิ่งที่จะตามมานั้นอาจจะเป็นหายนะได้

อย่างไรก็ดีโจรพวกนี้เองก็น่าจะมีอาวุธอื่นๆหรือระเบิดอยู่ในครอบครองก็ได้ ซึ่งถ้าหากพวกมันรู้ตัว ชีวิตของผู้โดยสารทั้งหมดก็อาจจะตกอยู่ในอันตรายได้

“เสี่ยวหยู ฝากจัดการพวกนี้ด้วย เดี๋ยวพี่จะไปที่ดูที่หัวขบวน!” ฉิงเทียนบอกกับฉิงหยูแล้วเดินไปที่หัวรถจักรอย่างเงียบๆ

อย่างที่ฉิงเทียนคิด มีโจรอีกสองคนที่อยู่ที่หัวขบวนและมีปืนกลมือ

ฉิงเทียนแอบเข้าไปมองดูด้านใน และพบว่ายังโชคดีที่โจรทั้งสองคนนั้นยังไม่รู้ถึงสิ่งที่เกิดขึ้นในโบกี้ และพวกเขาก็นั่งนอนอย่างสบายใจอยู่ที่เก้าอี้โซฟาด้านข้าง ในมือถือแก้วโคล่าแล้วจ้องไปที่คนขับรถไฟ

แล้วคนขับรถก็กล่าว “ตอนนี้พวกเราหยุดรถไม่ได้หรอกครับ” แล้วคนขับรถอีกคนก็กล่าว “ตอนนี้พวกเราหยุดรถไม่ได้จริงๆครับ ตอนนี้มีรถไฟอีกขบวนกำลังตามเรามาอยู่ครับ ถ้าเกิดพวกเราหยุดตอนนี้อีกขบวนได้ชนท้ายพวกเราแน่ครับ”

แน่นอนว่าโจรทั้งสองคนนั้นไม่สนใจฟังที่พวกเขาอธิบาย หากพวกเขาไปถึงสถานีได้เมื่อไร พวกเขาก็จบเห่กันพอดี พวกเขานั้นไม่โง่พอที่จะโยนตัวเองเข้าไปในแห “พวกแกจะหยุด หรือจะให้ข้าหยุดเอง” โจรคนหนึ่งพูดขึ้นมาโดยปราศจากความลังเล

“แต่ว่า….ไม่ใช่ว่าพวกแกต้องการแค่เงินไม่ใช่เหรอ? ถ้าพวกเราหยุดรถตอนนี้ จะมีคนมากมายต้องตายเลยนะ” คนขับรถไฟพูดอย่างช่วยไม่ได้ รถไฟนั้นจะต้องไปถึงที่สถานีตามเวลาอย่างเคร่งครัดที่สุด ถ้ามีความผิดพลาดเกิดขึ้น อาจจะก่อนให้เกิดการชนท้ายขึ้นได้ อย่างไรเสียรางรถไฟหนึ่งรางก็ไม่ได้มีรถไฟที่วิ่งอยู่แค่ขบวนเดียวเท่านั้น

“เอาแต่พูดว่าทำไม่ได้อยู่นั่นแหละ ไม่ว่าพวกข้าสั่งอะไรพวกแกก็ต้องทำ หยุดพูดไร้สาระได้แล้ว ไม่อย่างนั้นจะเป่าแกทิ้งเสีย” โจรคนหนึ่งพูดอย่างเริ่มหมดความอดทน ก็ได้ลุกขึ้นยืนแล้วเอาปืนจ่อหน้าผากของคนขับรถไฟ