บทที่ 413 มอบรางวัล

บทที่ 413 มอบรางวัล

เจี้ยนอ้าวแพ้แล้ว ศิษย์เอกสำนักซูซานพ่ายแพ้แล้ว! ผู้คนต่างก็ไม่อยากจะเชื่อและมองดูฉิงเทียนบนเวที

ม้ามืดตัวนี้ทั้งดำและเงางาม สามารถล้มเจี้ยนอ้าวได้! ใบหน้าของทุกคนในสำนักซูซานนั้นต่างก็มีสีหน้าไม่ดีกันอย่างสุดๆแม้แต่ผู้อาวุโสเจี้ยนในเวลานี้ก็ยังจ้องมองไปที่ฉิงเทียนด้วยสายตาอาฆาตแค้น เจ้าสำนักคนอื่นๆต่างก็มองไปที่ฉิงเทียนบนเวทีด้วยสายตาไม่อยากเชื่อ ในความคิดของเขาถึงแม้ฉิงเทียนนั้นจะมีความสามารถพอที่จะสู้กับเจี้ยนอ้าวได้ แต่ก็ไม่คิดว่าฉิงเทียนจะเอาชนะเจี้ยนอ้าวได้จริงๆ!

“ผู้ชนะคือหยิงเทียน!”

เสียงของกรรมการประกาศดังขึ้นมา ทุกคนจึงได้รู้สึกตัวและมองไปที่ฉิงเทียนด้วยสีหน้าชื่นชม

อย่างไรก็ดีนี่เป็นครั้งแรกที่รอบหลายร้อยปีที่ผู้ชนะเลิศงานประลองยุทธ์นี้เป็นคนอื่นนอกเหนือจาก 6 สำนักใหญ่

อีกทางด้านหนึ่ง ฉิงหยูเองก็เอาชนะหยูชูซินแล้วขึ้นเป็นที่สามอย่างง่ายดาย ดังนั้นแล้ว 4 อันดับสุดท้ายของงานประลองยุทธ์นี้ก็ได้ผลออกมาแล้ว

ชนะเลิศ หยิงเทียน

รองชนะเลิศอันดับ 1 เจี้ยนอ้าว

รองชนะเลิศอันดับ 2 หยิงหยู

รองชนะเลิศอันดับ 3 หยูชูซิน

“ผู้อาวุโสเจี้ยน งานประลองยุทธ์ในครั้งนี้คงจะเหนือความคาดหมายของเจ้าไปสินะ!” เจ้าสำนักร้อยสัตว์ป่าก็หัวเราะเสียงดัง เขานั้นอยากที่จะเห็นผู้อาวุโสเจี้ยนต้องเจ็บปวดบ้าง

ไม่เพียงแต่เจ้าสำนักเถียนแห่งสำนักร้อยสัตว์ป่าที่อยากจะเห็น แต่เจ้าสำนักใหญ่คนอื่นอีก 4 คนต่างก็อยากเห็นสีหน้าของผู้อาวุโสเจี้ยนเช่นกัน

พวกเขาต่างก็รู้ดีถึงรางวัลชนะเลิศปริศนาที่ผู้อาวุโสเจี้ยนในคราวนี้ทำตัวน่าสงสัยยิ่งนัก เพราะเดิมทีผู้อาวุโสเจี้ยนคงคาดไว้ว่ารางวัลชนะเลิศนั้นจะต้องเป็นของศิษย์ของเขาเจี้ยนอ้าว

ไม่ว่าของรางวัลที่เขาจะมอบให้กับผู้ชนะเลิศยิ่งใหญ่เพียงใดก็ตาม มันก็จะกลับไปยังสำนักซูซานอยู่ดี ซึ่งจะเห็นได้จากบรรยากาศของสำนักซูซานในเวลานี้

แต่ทว่าใครจะไปคิดว่าจะมีม้ามืดที่เป็นสัตว์ประหลาดอย่างฉิงเทียนโผล่มา และขัดขวางการชนะเลิศของเจี้ยนอ้าว

ในเวลานี้มันเป็นเรื่องยากสำหรับพวกเขาที่จะเปลี่ยนแปลงรางวัลแล้วด้วย ถ้าพวกเขายอมยกให้ก็แค่เจ็บปวดใจเท่านั้น! แต่ถ้าพวกเขาไม่ยอมยกให้ก็จะเป็นการตระบัดสัตย์ แล้วพวกเขาและสำนักซูซานก็คงไม่มีหน้าสู้ใครได้อีกแน่

ดังนั้นมันจึงเป็นเรื่องยากมากสำหรับผู้อาวุโสเจี้ยนที่จะลงมืออะไรตอนนี้ จนกระทั่งฉิงอวี้เอ๋อก็ได้กระซิบบอกเขาจากด้านหลัง “ศิษย์พี่คะ ถึงเวลาท่านมอบรางวัลแล้วค่ะ!”

ผู้อาวุโสเจี้ยนที่สติกลับมาได้ก็ได้กระโดดขึ้นไปบนเวที และมองไปที่ฉิงเทียนอย่างเย็นชา

ในตอนนั้นเองฉิงเทียนก็รู้สึกเหมือนกับว่าเขากำลังถูกจ้องมองโดยอสรพิษร้ายอยู่ แต่มีเหรอที่เขาจะกลัว สายตาของเขาก็ไม่ได้หลบเลี่ยงเลยแม้แต่น้อยและจ้องตอบผู้อาวุโสเจี้ยน

ผู้อาวุโสเจี้ยนรู้สึกหงุดหงิดขึ้นมา แต่ติดที่ว่ามีคนมากมายกำลังเฝ้าดูอยู่ ไม่อย่างนั้นเขาคงอดทนไม่ไหวจัดการฆ่าฉิงเทียนให้ตายสักพันหนไปแล้ว ผู้ชายคนนี้ได้ทำลายแผนการที่วางเอาไว้อย่างดีของจนป่นปี้ จึงได้แอบคิดในใจ: แผนการในคราวนี้พังพินาศหมด กระบี่ม่วงก็เอาออกมาไม่ได้ ถ้าไม่ติดว่ากลัวจะใครจะมีใครมาต่อว่าเขาว่ารังแกคนผู้น้อยแล้วล่ะก็ เขาคงที่จะฆ่าฉิงเทียนเพื่อระบายความแค้นนี้ไปแล้ว

ส่วนเพ่าฝูก็รู้สึกได้ถึงรังสีอาฆาตมาจากชายชราจึงได้บอกฉิงเทียน “นายท่านเจ้าคะ ตาแก่นิสัยไม่ดีที่อยู่ใกล้ๆนายได้คิดที่จะฆ่านายท่านเจ้าค่ะ ให้ข้าเรียกสายฟ้ามาจัดการเขาดีไหมเจ้าคะ? เป็นถึงเจ้าสำนักแต่กลับมีความคิดเช่นนี้แย่มาก”