บทที่ 442 ผู้มีพระคุณ

บทที่ 442 ผู้มีพระคุณ

“คุณนายไม่ต้องกังวลนะครับ ผมจะไม่ทอดทิ้งจูกัดเหลียงแน่นอน!” ฉิงเทียนหยิบเอาคัดลอกคัมภีร์ “วิชาหมื่นภูตผี” แล้วยื่นส่งให้กับจูกัดเหลียงทันที

วิชาหมื่นภูตผีนี้ฉิงเทียนได้ซื้อมาจากถาวเป่าสวรรค์ในราคา 10 ล้านหินเซียน

การที่ยอมลงทุนซื้อคัมภีร์วิชาในราคาที่สูงเช่นนี้ แน่นอนว่าก็เพื่อซื้อใจคน ฉิงเทียนนั้นพบว่าพลังวัตรของจูกัดเหลียงนั้นยังอยู่แค่ในระดับหยวนยิง ซึ่งก็เป็นเพราะว่าเขาไม่มีวิชาดีๆฝึกก็เท่านั้น ฉิงเทียนจึงได้มอบวิชาฝึกดีๆให้กับเขาก็เพื่อซื้อใจเขานั่นเอง

แน่นอนว่าเมื่อจูกัดเหลียงได้รับวิชามาจากฉิงเทียน ดวงตาของเขาก็สว่างจ้ามากขึ้นเรื่อยๆ เขานั้นทั้งตื่นเต้นแล้วก็ตัวสั่น

“ปัง!”

จูกัดเหลียงคำนับให้เขาอย่างสุดซึ้ง “ท่านเซียน ข้าขอคำนับท่าน และข้าจะรับใช้ท่านจนกว่าวิญญาณข้าจะหาไม่!”

หวงเยว่อิงไม่เคยเห็นจูกัดเหลียงที่มีท่าทีตื่นเต้นเช่นนี้มาก่อน เธอจึงได้ถือวิสาสะมองไปที่คัมภีร์หมื่นภูตผีที่อยู่ในมือของจูกัดเหลียง ซึ่งผู้ที่บำเพ็ญเพียรจนไปถึงระดับจินเซียนต้าลัวได้ในยมโลกนั้นก็มีเพียง 10 ราชายมบาล และตระกูลเก่าแก่บางตระกูลในยมโลกเท่านั้น

แต่ในเวลานี้บุคคลที่อยู่ตรงหน้าเธอนี้กลับสามารถหยิบยื่นให้ได้อย่างง่ายดาย หรือว่าเขาจะเป็นทายาทของเจ้าหน้าที่สวรรค์กัน? หวงเยว่อิงได้พยายามมองไปที่ฉิงเทียนอย่างลึกซึ้ง

ซึ่งฉิงเทียนก็ไม่ได้สนใจว่าพวกเขากำลังคิดอะไรอยู่ ในเมื่อจูกัดเหลียงได้ตัดสินใจเลือกเขาเป็นเจ้านายแล้ว แน่นอนว่าเขาย่อมปล่อยให้ความสามารถในการต่อสู้ของเขาต้อยต่ำเหมือนเดิมไม่ได้ เพราะเขาไม่สามารถมาช่วยเขาได้ตลอดกลับกันเขาจึงคิดที่จะฝึกฝนจูกัดเหลียงแทนแล้วกล่าว “จูกัดเหลียง ผมจะมอบคนคอยช่วยคุณ”

แล้วก็มีตัวตนหนึ่งโผล่เข้ามาในยมโลก

“ข้าชอบที่นี่จัง!” ไป๋ฉี่สูดหายใจเข้าลึกๆและมีสีหน้าหลงใหล

จูกัดเหลียงและหวงเยว่อิงก็ตกใจที่เห็นไป๋ฉี่ที่จู่ๆก็โผล่มา โดยเฉพาะรังสีฆ่าฟันที่แผ่ออกมาจากไป๋ฉี่ ซึ่งทำให้พวกเขาต้องถอยหลังออกมา

“ไม่ต้องกลัวนะ เดี๋ยวผมจะแนะนำให้พวกคุณได้รู้จัก” ฉิงเทียนกล่าว “นี่คือจูกัดเหลียงกับภรรยาของเขาหวงเยว่อิง ส่วนนี่คือไป๋ฉี่ต่อจากนี้ไปพวกคุณทั้งสองคนจะเป็นเพื่อนร่วมงานกัน”

“อะไรนะเขาชื่อไป๋ฉี่รึ?” จูกัดเหลียงจ้องไปที่ไป๋ฉี่ด้วยสายสายตาเบิกกว้าง

“เจ้ารู้จักข้ารึ?” ไป๋ฉี่กล่าวด้วยสีหน้านิ่งๆ

“ใช่แล้ว เขาคือไป๋ฉี่ ไป๋ฉี่แห่งรัฐฉินคนนั้นแหละ” แน่นอนว่าฉิงเทียนเข้าใจว่าทำไมจูกัดเหลียงถึงตกใจ และเขาก็นึกถึงตอนที่เขาเจอกับไป๋ฉี่ครั้งแรก

“นายท่านที่นี่คือที่ไหน? ข้าชอบบรรยากาศที่นี่มาก!” ไป๋ฉี่กล่าวโดยไม่สนใจเรื่องเมื่อสักครู่

“ที่นี่คือยมโลก ผมคิดที่จะเปิดร้านซูเปอร์มาร์เก็ตขึ้นที่นี่ คุณกับจูกัดเหลียงจะต้องเป็นหัวหอกของร้านซูเปอร์มาร์เก็ตในอนาคต” ฉิงเทียนอธิบาย

“จริงรึ ถ้าเช่นนั้นข้าก็จะสามารถอยู่ที่นี่ไปตลอดได้น่ะสิ!” ไป๋ฉี่พูดอย่างตื่นเต้น “ข้ารู้สึกได้ว่าความเร็วในการบำเพ็ญเพียงของข้าจะเร็วขึ้นอย่างมากที่นี่”

ในฐานะที่เป็นผีดิบแล้ว การดูดซับพลังผีนั้นให้พลังได้ดีกว่าการดูดซับพลังวิญญาณ

แล้วจูกัดเหลียงที่อยู่ใกล้ๆก็ได้หายจากอาการตกใจ วันนี้เขารู้สึกได้ว่ามีเรื่องให้เขาแปลกใจมากมายราวกับทำให้ชีวิตของเขาถูกใช้ไปจนหมด และความจุในสมองของเขาก็ไม่เพียงพอ ไม่เพียงแต่ภรรยาเขาจะรอดแล้ว แต่เขายังได้วิชาบำเพ็ญเพียรชั้นเลิศอย่างวิชาหมื่นภูตผีแล้วยังได้พบกับไป๋ฉี่อีก

ในชั่วขณะนี้เองที่ประตูที่ปิดอยู่ก็ได้ถูกถีบจนเปิด แล้วก็มีกลุ่มผีโผล่ออกมา

คนเหล่านี้คือคนที่ถูกฉิงเทียนสั่งสอนไปเมื่อสักครู่ และนอกจากคนเมื่อสักครู่แล้วก็ได้มีชายร่างใหญ่หัวเป็นกระทิงและมีร่างกายเป็นม้า

แล้วคนหัวกระทิงร่างม้าก็ได้พูดขึ้นมา “เสี่ยวเตา เจ้าพวกนี้ใช่ไหมที่ไม่ยอมจ่ายเงินเจ้าน่ะ?”

“ใช่แล้วครับลูกพี่กระทิง ที่ข้าเรียกออกมาก็เพราะเขาไม่ยอมจ่ายเงิน แล้วยังทำร้ายข้าอีกต่างหาก ท่านเห็นหน้าข้าที่ถูกพวกเขาทำร้ายไหม?” ลูกพี่เตาชี้ไปที่แผลบนใบหน้าของเขาแล้วกล่าวต่อ “ลูกพี่กระทิง จริงๆแล้วปัญหามันไม่ได้อยู่ที่พวกเขาทำร้ายข้า แต่ที่ข้าบอกท่านก็เพราะพวกเขาทำร้ายข้าโดยไม่เห็นโดยไม่เห็นแก่หน้าท่านเลยนะครับ”