บทที่ 461 ชายผู้เย่อหยิ่ง

บทที่ 461 ชายผู้เย่อหยิ่ง

“บากะ(บ้าที่สุด) นี่มันอะไรกัน? แกจะปล่อยให้น้องยามาชิมะหิวตายรึยังไง?”

ทันทีที่รถจักรยานของผู้ใหญ่บ้านมาถึงยังที่ที่ทีมงานอยู่ ก็ได้มีเสียงต่อว่าดุด่าดังขึ้นมา โดยมีสำเนียงภาษาญี่ปุ่นอยู่ด้วย

เห็นได้ชัดว่าคนคนนี้พูดภาษาจีนไม่ค่อยเก่ง

ชายวัยกลางคนเตี้ยๆไว้หนวด ซึ่งในเวลานี้เขามีสีหน้าที่ดุดันมาก

เขาจ้องไปที่หน้าผู้ใหญ่บ้าน แล้วก็ผลักผู้ใหญ่บ้านลงไปกระแทกกับพื้นอย่างแรง

“พวกแกกำลังทำอะไรน่ะ? นี่มันของเหล่าทีมงานนะ ไม่ใช่สำหรับพวกเจ้าทั้งสองคนสักหน่อย” ผู้ใหญ่บ้านตะโกนออกมา

เขาพยายามที่จะลุกขึ้นยืนเพื่อไปขี่จักรยาน แต่ผู้ใหญ่บ้านนั้นก็อายุเกิน 70 แล้ว ในขณะที่ฝ่ายตรงข้ามเป็นชายวัยกลางคนชาวญี่ปุ่น แล้วเขาก็ได้ถูกดึงลงมากองกับพื้นอีกรอบ

อย่างไรก็ดีผู้ใหญ่บ้านนั้นก็อายุมากแล้ว หลังจากที่กระแทกลงมากองกับพื้นสองหน สีหน้าของเขาก็ซีดเซียวขึ้นมา

“ขาข้า ขาข้า!” ผู้ใหญ่บ้านเฒ่าร้องด้วยความเจ็บปวด

เสียงร้องด้วยความเจ็บปวดของผู้ใหญ่บ้านได้เรียกให้ผู้คนสนใจและเริ่มพากันมามุงดู

แต่คนเหล่านี้ก็ได้แค่ดูและไม่มีใครที่กล้าลงมืออะไร

เพราะว่า 1 ในชาวญี่ปุ่น 2 คนนั้นคือพระเอกที่จะมาแสดงในเรื่องนี้ ซึ่งเป็นดาราดังประเทศญี่ปุ่น, ยามาชิมะ เทระ

และผู้ลงทุนใหญ่ของหนังเรื่องนี้ก็พามาโดยยามาชิมะ เทระด้วย

จึงทำให้ยามาชิมะ เทระนั้นเย่อหยิ่งมาก และไม่มีใครที่กล้าเข้าไปจัดการเรื่องนี้ด้วย อย่างไรเสียพวกเขาก็ยังต้องพึ่งคนพวกนี้เพื่อเลี้ยงปากเลี้ยงท้องพวกเขาอยู่

ส่วนยามาชิมะก็ได้นั่งลงที่เก้าอี้แบบมีพนักพิงและมองดูเรื่องนี้ด้วยสีหน้าที่ขำขัน

“ไอ้บ้าเอ๊ย ยามาชิมะซังอุตส่าห์มาที่จีนของพวกแกเพื่อถ่ายหนังให้ชาวจีนอย่างพวกแกเนี่ยก็ถือว่าไว้หน้าชาวจีนอย่างพวกแกแค่ไหนแล้ว แต่ไม่คิดว่าพวกแกจะไม่ให้อะไรยามาชิมะซังทาน ไอ้ตาแก่นี่แกรนหาที่ตายมากนักใช่ไหม?”

แล้วคนญี่ปุ่นคนนั้นก็ถุยใส่หัวผู้ใหญ่บ้านเฒ่า

ผู้ใหญ่บ้านเฒ่าก็ได้มองไปที่คนญี่ปุ่นอย่างตัวสั่น เขาเองก็ไม่เคยเจอคนดังในประเทศญี่ปุ่นเช่นนี้มาก่อนเหมือนกัน

“ไปซะ ออกไป พวกข้าไม่ต้อนรับพวกเจ้าที่นี่!” ผู้ใหญ่บ้านเฒ่าพูดด้วยเสียงที่สั่นเครือ

“เกิดอะไรขึ้น เกิดอะไรกันขึ้น? มายืนมุงดูอะไรกันอยู่ตรงนี้ ไม่มีงานไปทำกันรึยังไง?”

ในเวลานี้ชายวัยกลางคนผมยาวก็ได้โผล่มาจากกลางฝูงชน

เมื่อทุกคนเห็นชายคนนี้ พวกเขาต่างก็รีบหลีกทางให้เขา

คนคนนี้คือผู้กำกับเรื่องนี้ชื่อว่า ลู่เสี่ยวตง

ลู่เสี่ยวตงนั้นกำลังมีปัญหาอย่างมากในช่วงนี้ เพราะว่านางเอกของเรื่องยังไม่ยอมถ่ายฉากที่สำคัญที่สุดของหนังเรื่องนี้

และทางโปรดิวเซอร์เองก็เร่งรัดเขามาเหลือเกิน ซึ่งทำให้เขาอารมณ์เสียอย่างสุดๆ

แล้วเขาก็ต้องมาพบเหตุการณ์นี้อีก เขาจึงได้ตะโกนใส่เสียงดัง “นี่มันเกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้นที่นี่ ตายกันหมดแล้วรึยังไงถึงได้ไม่มาอธิบาย?”

แล้วคนที่อยู่ใกล้ๆก็ได้พูดขึ้น “พูดกำกับครับคือเรื่องมันเป็นแบบนี้ครับ”

แล้วคนคนนี้ก็ได้เล่าให้ลู่เสี่ยวตงฟังถึงสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อสักครู่

สีหน้าของลู่เสี่ยงตงก็เปลี่ยนไปทันทีหลังจากที่ได้ยิน แล้วรีบเดินเข้าไปด้านใน

เมื่อเห็นยามาชิมะ เทระที่กำลังนั่งอยู่ที่เก้าอี้ ก็รู้สึกโล่งใจขึ้นมา

ส่วนผู้ใหญ่บ้านเฒ่าที่นอนกองอยู่ที่พื้นนั้น ไม่คิดจะมองแม้แต่น้อย

“ยามาชิมะซัง, ยามาชิมะซังคุณไม่เป็นอะไรใช่ไหมครับ?” ลู่เสี่ยวตงพูดอย่างประจบประแจง

ชายญี่ปุ่นวัยกลางคนก็มองไปที่ลู่เสี่ยวตงแล้วพูดทันที “ลู่ซัง พวกคุณชาวจีนทำกับแขกอย่างพวกเราอย่างนี้เหรอ?”