เพื่อนพ่อคนนั้น

“แฮ่ก อื้อ ป๋า ป๋าอัค”

ผ้าห่มนวมผืนหนาถูกถีบตกลงไปกองอยู่ปลายเตียงตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ ร่างเล็กในชุดนอนสายเดี่ยวบิดเร่าไปมา เหงื่อเม็ดเล็กผุดซึมตามกรอบหน้าและลำคอ มือบางข้างหนึ่งล้วงลึกเข้าไปใต้กระโปรงนอน ขยับข้อมือถี่รัวไปมา

แจ๊ะ แจ๊ะ แจ๊ะ

นิ้วเรียวสองนิ้วมุดเข้าออกในร่องฉ่ำแฉะ บดขยี้ติ่งเนื้อเสียวอย่างเอาเป็นเอาตาย เปลือกตาที่หลับพริ้มจินตนาการถึงใบหน้าคมเข้มที่มีไรหนวดสากๆ แววตาดุดันที่จ้องมองมา และความหยาบโลนที่กระแทกใส่เธอไม่ยั้งเมื่อวานซืน

“อ๊า ฮึก ไม่ มันไม่เหมือน หงุดหงิด”

แอนนี่สบถอย่างหัวเสีย ชักมือออกมาอย่างหงุดหงิด น้ำใสๆ ไหลเยิ้มติดปลายนิ้วออกมาเป็นสาย เธอกัดปากแน่น ความว่างเปล่าในท้องน้อยมันตีรวนจนทรมานไปหมด นิ้วเล็กๆ ของเธอจะไปสู้อันนั้นที่ใหญ่โตและแข็งแกร่งของป๋าอัคได้อย่างไรกัน แม่สาวน้อยคิดถึงความรู้สึกคับแน่นจนจุกตอนที่ส่วนหัวบานๆครูดผ่านผนังเนื้อด้านใน คิดถึงจนแทบจะเป็นบ้าอยู่แล้ว

เธอพลิกตัวนอนคว่ำ ซุกหน้าลงกับหมอนแล้วกรีดร้องอู้อี้ “ป๋าบ้า ฟันแล้วทิ้งเหรอ ทำไมไม่ทักมาเลย”

ตาคู่สวยตวัดมองโทรศัพท์ที่วางอยู่ข้างหมอน หน้าจอแชตไลน์ค้างอยู่ที่ชื่อ Akara นิ้วเรียวพิมพ์ข้อความลงไป ‘ป๋าทำอะไรอยู่คะ’ ก่อนจะกดลบทิ้ง พิมพ์ใหม่ ‘หนูคิดถึงป๋าจัง’ แล้วก็กดลบอีกครั้ง

เธอกัดเล็บตัวเอง ไม่กล้ากดส่ง ขืนทักไปก่อนก็ดูเป็นเด็กใจแตกที่วิ่งโร่ตามผู้ชายสิ ทั้งที่ความจริง แค่เขาอ้าแขน เธอพร้อมจะคลานเข่ากลับไปหาเขาเดี๋ยวนี้เลยด้วยซ้ำ

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

“แอนนี่ ตื่นรึยังลูก”

เสียงทุ้มของคนเป็นพ่อดังทะลุประตูเข้ามา แอนนี่สะดุ้งสุดตัว รีบลุกพรวดขึ้นนั่งแล้วดึงทึ้งชุดนอนให้เข้าที่

“ต ตื่นแล้วค่ะแด๊ดดี้” เธอตะโกนตอบ พยายามสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ปรับเสียงไม่ให้สั่น

“วันนี้ไปกินข้าวเที่ยงกับพ่อหน่อยนะ หุ้นส่วนคนสำคัญของโรงแรมเขานัดพ่อไว้ เขาเป็นเพื่อนพ่อเอง คนนี้แหละที่คอยช่วยพยุงโรงแรมเราช่วงวิกฤตไว้น่ะ อย่าซนนะลูก แต่งตัวสวยๆ ด้วย”

โอ่ย อีกแล้ว แอนนี่กลอกตา ถอนหายใจเฮือกใหญ่ “ค่าาา รับทราบค่ะท่านประธาน”

ปากรับคำไปอย่างนั้นเอง ในใจนึกเบื่อหน่ายเต็มทน ก็คงหนีไม่พ้นตาลุงพุงพลุ้ยเพื่อนพ่อที่ชอบคุยแต่เรื่องตัวเลขธุรกิจ น่าเบื่อจะตายไป

ประตูของห้องอาหาร VIP ริมแม่น้ำถูกพนักงานเปิดออก แอนนี่ในชุดเดรสสั้นสีครีมเรียบหรูเดินตามแผ่นหลังของผู้เป็นพ่อเข้าไปด้านใน

“มาแล้วเหรอครับคุณอรรถ”

เสียงทุ้มคุ้นหูที่ดังขึ้นทำเอาสองขาของแอนนี่ชะงัก ลมหายใจสะดุดหายไปในลำคอ

เธอเงยหน้าขึ้นขวับ ชายร่างสูงในชุดสูทสีน้ำเงินเข้มสั่งตัดพอดีตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เขากำลังติดกระดุมสูทเม็ดกลางด้วยท่าทีสง่างาม ใบหน้าคมเข้มที่เธอเพิ่งเอาไปจินตนาการจนน้ำเดินเมื่อเช้า กำลังส่งยิ้มการค้าที่ดูอบอุ่นและสุภาพให้พ่อของเธอ ช่างแตกต่างจากรอยยิ้มร้ายกาจบนเตียงนอนลิบลับ

ป๋าอัค

แอนนี่เผลออ้าปากค้าง ก่อนจะรีบเม้มปากแน่น ปั้นหน้าให้เรียบเฉยที่สุด หัวใจเต้นโครมครามจนกลัวว่าคนข้างๆ จะได้ยิน ฝ่ามือเล็กๆ เริ่มเย็นเฉียบและมีเหงื่อซึมขึ้นมาทันที

“สวัสดีครับคุณอัครา ขอโทษที่ให้รอนานนะครับ” พ่อของเธอเดินเข้าไปจับมือทักทายอีกฝ่ายอย่างสนิทสนม “นี่ลูกสาวผมครับ ยัยแอนนี่ แอนนี่ ไหว้คุณลุงสิลุก”

เธอสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ ยกมือขึ้นประนมไหว้ชดช้อย แต่ดวงตาคู่สวยที่มองลอดปลายนิ้วขึ้นไป กลับจ้องเขม็งปะทะกับแววตาคมกริบของอีกฝ่ายอย่างไม่ลดละ

“สวัสดีค่ะคุณลุงอัครา” เธอจงใจกระแทกเสียงคำว่าคุณลุงชัดๆ

อัคราชะงักมือที่กำลังจะล้วงกระเป๋ากางเกง แววตาแปลกใจพาดผ่านนัยน์ตาเพียงเสี้ยววินาทีเมื่อพบว่า เมียเด็ก ที่เขากระแทกจนร้องครางเมื่อคืนก่อน คือลูกสาวเพื่อนรัก แต่ระดับอัคราแล้ว เขาเก็บอาการมิดชิด รอยยิ้มละมุนถูกส่งมาให้ พร้อมกับสายตาแพรวพราวที่อ่านความหมายได้แค่สองคน

“สวัสดีครับน้องแอนนี่ โตเป็นสาวสวยขนาดนี้เลยเหรอครับเนี่ย คุณอรรถหวงแย่เลยนะครับ”

“หวงสิครับ หนุ่มๆ มหาลัยตามจีบหัวบันไดไม่แห้งเลย” พ่อของเธอหัวเราะร่าอย่างไม่รู้เรื่องรู้ราว “นั่งเถอะครับๆ วันนี้ผมสั่งอาหารที่แอนนี่เขาชอบไว้ด้วย”

บรรยากาศบนโต๊ะอาหารเต็มไปด้วยศัพท์ธุรกิจและตัวเลขกำไรขาดทุน แอนนี่นั่งหลังตรง นิ่งเงียบทำหน้าที่ลูกสาวแสนดีคอยตักกับข้าวให้คนเป็นพ่อ แต่ใต้โต๊ะนั้น มือเล็กกำหมัดกันแน่น อยากจะพุ่งไปกัดข้อหาฟันแล้วทิ้ง อีคนแก่บ้า

เธอแอบตวัดสายตามองอัคราเป็นระยะ ท่าทางจับช้อนส้อม จิบไวน์ หรือแม้แต่ตอนเช็ดปาก เขาดูภูมิฐานและเป็นผู้ใหญ่จนน่าหมั่นไส้ ที่สำคัญ เขาแทบไม่ปรายตามองเธอเลย เอาแต่คุยเรื่องหุ้นกับพ่อของเธออย่างออกรส ใช่ซี๊ ได้แล้วหนิ

ทำเป็นจำไม่ได้งั้นสิ ทีคืนนั้นนะ เรียกเด็กดีคะ เด็กดีขา คอยดูเถอะอีลุง

แอนนี่กระแทกช้อนส้อมลงบนจานเบาๆ หยิบมือถือขึ้นมาไถหน้าจอไอจี เล่นเกม ทำเป็นไม่สนใจโลก และไม่สนใจ คุณลุง ฝั่งตรงข้าม

“แอนนี่ เก็บโทรศัพท์ก่อนลูก ผู้ใหญ่คุยกัน มันเสียมารยาทนะ”

“ไม่เป็นไรหรอกครับคุณอรรถ ตามประสาวัยรุ่นแหละครับ ปล่อยน้องตามสบายเถอะ ว่าแต่น้องแอนนี่เรียนที่ไหนครับเนี่ย”

แอนนี่ละสายตาจากหน้าจอ สบตากับเขานิ่งๆ “ม.กรุงเทพค่ะ”

ตอบแค่นั้นแล้วก้มหน้าไถมือถือต่อ

อัครากระตุกยิ้มมุมปาก เขาจับสังเกตอาการกระฟัดกระเฟียดของเด็กสาวได้ชัดเจน

“อืม มหาลัยเดียวกับที่ผมเคยไปเป็นอาจารย์พิเศษบรรยายเลย น้องแอนนี่เรียนคณะอะไรครับ”

“นิเทศฯ ค่ะ จบแล้วหนูจะไปแคสต์เป็นนางแบบ ไม่มานั่งบริหารโรงแรมหรอกค่ะ น่าเบื่อ”

“แอนนี่” พ่อดุเสียงเข้มขึ้น

“ฮ่าๆๆ ตรงไปตรงมาดีครับ ผมชอบเด็กพูดตรงๆ” อัคราหัวเราะร่วน สายตาที่มองข้ามโต๊ะมาหาเธอไม่ได้มีความเอ็นดูแบบผู้ใหญ่เลยสักนิด

จังหวะที่พ่อของเธอหันไปกวักมือเรียกบริกรเพื่อสั่งไวน์เพิ่ม อัคราเอื้อมมือไปหยิบแก้วน้ำของตัวเอง ทว่าตอนวางกลับลงบนโต๊ะ เขาจงใจวางแก้วกระแทก ใกล้กับมือของแอนนี่

เธอชะงัก เงยหน้าขึ้นมองทันที

อัคราสบตาเธอ ขยับริมฝีปากเชื่องช้าไร้เสียง แต่อ่านได้ชัดเจนทุกพยางค์

‘เด็ก-ดื้อ’

หัวใจเด็กสาวเต้นกระหน่ำขึ้นมาดื้อๆ จนต้องยกมือขึ้นทาบอก แล้วเม้มปากแน่น เชิดหน้าใส่ทำเป็นมองไม่เห็น มือก็คว้าโทรศัพท์ขึ้นมารัวนิ้วพิมพ์แชตยิกๆ

ติ๊ง

หน้าจอโทรศัพท์ของอัคราที่วางอยู่สว่างวาบขึ้น เขาเหลือบตามอง ปรากฏชื่อ Annie (One Night) สว่างโชว์อยู่