บทที่ 1000

คิ้วแบบเดียวกันเป๊ะ

ความอ่อนโยนเหมือนกันเป๊ะ

ดวงตาที่งดงามและรอยยิ้มที่สดใสแบบเดียวกันเป๊ะ!

ความอ่อนเยาว์และมีชีวิตชีวาแบบเดียวกันเป๊ะ งดงามจนซึมซับในคราวเดียวไม่ได้!

เธอดูเหมือนกับรูปปั้นที่ถูกแช่แข็งไว้ทันเวลา!

เขาต้องยอมรับว่าความงามที่เลอค่าเช่นนี้ได้ทำให้เขาหยุดหายใจ

ด้วยเหตุผลบางอย่าง เขารู้สึกมีความสุขจริง ๆ ในตอนที่เห็นหน้าผู้หญิงคนนี้ มันเหมือนกับแสงอาทิตย์ที่แผดเผาได้หลอมละลายน้ำแข็งและหิมะของฤดูหนาว

เจย์ยืนนิ่งด้วยความสับสน

ในฐานะผู้ชายที่ฉลาดและรอบคอบ เขาคาดการณ์ว่าเหตุผลที่เขาสามารถวาดภาพเปล่าของแองเจลีนจากอากาศที่เบาบางได้เป็นเพราะเธอคงอยู่ในความทรงจำของเขา

มาริลินเข้ามาในห้องพร้อมกับอุ้มไทเกอร์ในอ้อมแขน เมื่อเธอสังเกตเห็นเจย์กำลังจ้องภาพอย่างเหม่อลอย เธอก็เดินเข้าไปหาด้วยความสงสัย

เมื่อมาริลินเห็นภาพ เธอก็โพล่งออกมาด้วยความประหลาดใจ “นี่มันผู้หญิงตาบอดที่เราเจอวันนี้นี่คะ?”

สายตาของเจย์หันไปมองที่ภาพ ดวงตาคู่นั่นเป็นคู่ที่พิเศษและมีชีวิตชีวา ดึงดูดใจใคร ๆ ด้วยแสงอันเจิดจ้าและสีสันสดใส

อย่างไรก็ตาม…

ดวงตาในภาพไม่ได้บอด!

เจย์ขมวดคิ้วเล็กน้อย เขารู้สึกปวดร้าวในใจ

เขาจดจ่อกับภาพนี้มากจนเขาไม่สังเกตเห็นแววตาของมาริลินที่เต็มไปด้วยความอิจฉาและความกลัว

ทันใดนั้น เธอก็ผลักขาตั้งลงกับพื้นและตะคอกเจย์ “บอกฉันมานะ คุณกำลังปิดบังอะไรจากฉันใช่ไหม?”

ท่าทีที่คุกคามและปิดบังความโกรธได้ส่องประกายออกมาจากแววตาของเจย์ขณะที่เขาเอื้อมไปดึงขาตั้งขึ้นมา

เขาจ้องมาริลินอย่างเกรี้ยวกราดเพียงเพื่อถูกแววตาที่ปวดร้าวของเธอทิ่มแทง