บทที่ 1003

เซย์นมองสาวสองคนนี้ด้วยสายตารังเกียจ “อย่างน้อยก็ให้เกียรติเจย์บี้ของเธอมั่งได้ไหม? ที่เธอด่าอยู่นั่นเมียเขานะ เลิกมีอคติสักทีเถอะ”

แองเจลีนกับโจเซฟินพากันเงียบกริบ

อันที่จริงภรรยาของเจย์นั้นไม่เพียงแค่สวยน่ารักแต่ยังดูอ่อนโยนไร้พิษภัยอีกด้วย หล่อนเป็นผู้หญิงที่ผู้ชายคนไหนก็ต้องชอบ

พวกเธอแค่รู้สึกหวาดหวั่นเลยจ้องสนใจแต่จุดอ่อนของเจ้าหล่อนเสียใหญ่โต

พอเห็นว่าทั้งสองสาวเลิกทำตัวมีปัญหาแล้ว เซย์นก็เตือนพวกเธออย่างเคร่งขรึมว่า “ไปนอนเถอะ พรุ่งนี้ฉันจะพาเธอไปตรวจตาที่โรงพยาบาล แล้วเราก็จะตรวจหูเธอด้วย”

แองเจลีนพูด “แต่หูฉันไม่ได้เป็นอะไรนี่”

ตั้งแต่เมื่อหมอบอกเซย์นเรื่องสาเหตุและอาการของภาวะโซมาติก (โรคทางจิตเวชชนิดหนึ่งซึ่งผู้ป่วยมีอาการทางกายจริง) เขาก็กังวลเกี่ยวกับสุขภาพของแองเจลีนมาตลอด

เพราะมีประสบการณ์เลวร้ายจากอาการภาวะโซมาติกของนายท่านเซเวียร์ เซย์นก็วิตกว่าอาการป่วยของน้องสาวอาจจะแพร่ไปส่วนอื่นของร่างกายได้

“ฉันเรียกเธอตั้งหลายหน แต่เธอก็ไม่ได้ยิน อย่างน้อยก็ไปตรวจดูหน่อยหน่อยฉันจะได้สบายใจ” เซย์นพูด

แองเจลีนถอนใจอย่างไม่เห็นด้วย

เซย์นหันไปมองโจเซฟิน “คืนนี้ฉันจะค้างที่นี่เป็นเพื่อนน้องสาว”

นิ้วมือของโจเซฟินที่ซุกอยู่ในแขนเสื้อกำแน่น เธอแกล้งทำเป็นไม่ใส่ใจพร้อมบอก “ฉันก็จะค้างด้วย”

เซย์นรู้สึกแปลกใจ “เธอไม่จำเป็นต้องอยู่หรอก มีเรื่องอะไรที่ยุ่งอยู่ก็ไปทำเถอะ”

ก่อนที่โจเซฟินจะทันตอบอะไร เซย์นก็พูดต่อ “ถึงไอ้เรื่องที่เธอทำอยู่มันจะไม่ได้มีประโยชน์อะไรนักหนาก็เถอะ เธอก็แค่แสดงละครน้ำเน่าที่ดูไปก็เปลืองสมอง”

พอโดนเซย์นพูดจาดูถูกงานที่เธอรัก โจเซฟินยกมือเท้าเอวพร้อมด่าเหมือนพวกแม่ค้าขายปลาในตลาด “นายหมายความว่ายังไงที่ว่าไม่มีประโยชน์น่ะ? นักแสดงอย่างเราก็ใช้ความสามารถหาเงินมานะ เราไม่ได้ไปปล้นจี้ใครมาสักหน่อย”

เซย์นเถียง “ก็ที่ผ่านมาบทของเธอมีแต่พวกมือที่สาม ไม่ก็เมียแสนเศร้าที่โดนสามีทิ้ง เมื่อไหร่จะได้เล่นบทที่มันปกติธรรมดากับเขาบ้างสักทีล่ะ”