บทที่ 1038

”ฉันไม่แก้ได้ไหม?”

เจย์ยกข้อมือขึ้นดูนาฬิกา เขาใช้เวลาคิดโจทย์นี้อยู่หนึ่งชั่วโมง แต่แค่ครึ่งชั่วโมงเธอก็ยอมแพ้แล้ว

“ไม่ได้” เขาสะบัดเสียง

“ฉันจะเรียกนายว่า ท่านเบ็น”

เจย์ “...”

“งั้นถ้าเป็นลุงเบ็นล่ะ?”

เจย์ “...”

“พี่เบ็น! ฉันจะเรียกนายว่าพี่เบ็น” เธอพูดพร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์

มันฟังดูเป็นธรรมชาติมากตอนที่เธอเรียกเขาว่า พี่เบ็น

แต่ถึงอย่างนั้น ใบหน้าหล่อเหลาของเจย์ก็ยังคงไร้อารมณ์

“เราตกลงกันว่าเป็น ‘บรรพบุรุษ’ ไม่ใช่เหรอ?”

แองเจลีนอยากจะร้องไห้ “เรียกบรรพบุรุษมันฟังประหลาดออก”

เจย์ตอบ “แต่ผมชอบ”

อย่างน้อยมันก็ไม่ฟังดูชวนให้เข้าใจคลุมเครือเหมือนคำอื่น ๆ

แองเจลีนพยักหน้า “งั้นก็ได้ค่ะ พี่เบ็น”

เจย์จ้องเธอ…

จากนั้นแองเจลีนก็แพ้หมดท่าในทุกเกมที่พวกเขาเล่น

ในตอนท้าย แองเจลีนลากเขาไปที่เกมชื่อว่า การต่อสู้ของความรักและพูดว่า “ผู้หญิงเราไม่ค่อยเก่งกับพวกเกมก่อนหน้านี้ แต่รับรองว่าเกมนี้ฉันชนะนายแน่ ถ้าฉันแพ้… ฉันจะ… ฉันจะลบเครื่องสำอางต่อหน้านายเลย”

“ไม่มีใครอยากเห็นหน้าสดคุณหรอก” เจย์บอก

องเจลีนหน้าแดงขณะพูด “หน้าสดฉันอาจจะทำให้นายเซอร์ไพรส์อย่างคาดไม่ถึงก็ได้นะ”

"แทนที่จะเซอร์ไพรส์ ผมเกรงว่าจะกลัวน่ะสิ” เจย์ตอบ

จากนั้นเขาก็จ้องไปที่หน้าจอเกมก่อนถาม “แล้วนี่เป็นเกมแบบไหนกัน?”