บทที่ 1044

เมื่อเวลาผ่านไป เขาก็ไม่กล้ารับประกันว่าจะไม่เผลอตกหลุมรักเธอ

ดูอย่างวันนี้เป็นต้น เมื่อเห็นว่าเธอหน้าซีดหลังจากบริจาคเลือดไป เขาก็เจ็บปวดใจเหลือคณาอย่างไม่รู้สาเหตุ เป็นความเจ็บปวดที่ทำให้เขาแทบเสียสติ

“ไม่มีอะไร” เขาพูด ฟังดูมีแววสั่นเครือเล็กน้อย

“นี่ก็ดึกแล้ว คุณควรกลับไปพักผ่อน” เสียงเขากลับมาไร้อารมณ์และห่างเหินเช่นเดิม

แองเจลีนตอบ “ฉันแค่จะเข้ามาดูว่านายต้องการอะไรหรือเปล่า ฉันจะไปบอกพยาบาลให้หาให้นายแล้วก็จะกลับบ้านแล้ว”

เธอเดินวนไปรอบ ๆ ห้อง ก่อนจากไปอย่างลังเล

ไม่นานจากนั้น พยาบาลก็เข้ามาและเปลี่ยนทุกอย่างบนเตียงญาติเฝ้าไข้ตามคำสั่งของแองเจลีน

ผ้าปูที่นอนสีสดและปลอกหมอนกำมะหยี่ก็ถูกเปลี่ยนเป็นสีเทาและสีเงิน

เจย์มองพยาบาลอย่างสงสัย “ท่านประธานสั่งให้คุณมาเปลี่ยนเหรอ?”

พยาบาลพยักหน้า “ใช่ค่ะ ท่านประธานกลัวว่าคุณจะนอนไม่หลับเพราะว่าคุณไม่ชอบของที่สีสด ๆ ท่านขอเราเป็นพิเศษว่าให้เปลียนให้คุณ”

เมื่อเจย์มองผ้าห่มสีเทาเงิน เขาก็รู้สึกซับซ้อน เธออ่านใจเขาออกหรือไงกันนะ? เธอรู้นิสัยแปลก ๆ ของเขาได้อย่างไร?

ก่อนที่พยาบาลจะออกไป เธอหันมายิ้มและบอกเจย์ว่า “ฝันดีนะคะ”

เจย์พยักหน้าเล็กน้อย

แองเจลีนได้รับสายจากเกรย์สันทันทีที่เธอออกจากโรงพยาบาลแกรนด์ เอเซีย เกรย์สันพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังดังนั้นแองเจลีนจึงบอกเขาว่า “มาคุยกันหน่อยดีกว่า”

เมื่อแองเจลีนรีบกลับไปถึงแกรนด์ เอเซีย เกรย์สันก็รอเธออยู่ที่ห้องประธานแล้ว

“ท่านประธาน”

เกรย์สันส่งบัตรธนาคารให้ เมื่อเธอมองบัตรดวงตาก็เบิกกว้าง “นี่มันบัตรที่มาริลินทำหายใช่ไหม?”

เกรย์สันพยักหน้า

“คนของเราเจอในถังขยะตรงถนนแถวหมู่บ้านซันไชน์ คอร์ตครับ”

แองเจลีนถาม “แล้วจับขโมยได้ไหม?”

เกรย์สันส่ายหน้า “อีกฝ่ายดูร้ายกาจไม่ธรรมดาเลย พอคนของเราจะสาวถึงตัวเขาก็หนีไปแล้วครับ”