บทที่ 1056

มาริลินตอบเสียงแผ่ว “ฉันก็บอกคุณไปแล้วไม่ใช่เหรอ?”

“แล้วที่เขาบาดเจ็บล่ะ? คุณจะอธิบายว่ายังไง?”

“เขาก็แค่หกล้มไม่ได้ตั้งใจ แต่แผลก็เล็กแค่นิดเดียว ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรเลย”

เจย์โมโห “เขามีภาวะการแข็งตัวของเลือดผิดปกติ แค่แผลเล็กน้อยก็ร้ายแรงถึงตายได้ คุณไม่รู้เหรอไง?”

มาริลินตอบ “ตอนนี้ฉันรู้แล้ว”

เจย์รู้สึกสิ้นหวัง เขาส่ายหัว “คุณมันผู้หญิงโง่”

จากนั้นเขาก็สะบัดแขนเสื้อเดินจากไป

มาริลินนั่งยอง ๆ ลงกับพื้นอย่างอึดอัดใจ ตอนนี้หลังจากหน้ากากเธอถูกกระชากออกไป ดวงตาที่เต็มไปด้วยความตื่นตระหนกก็เผยให้เห็นชัด

เธอเองก็ไม่อยากพาไทเกอร์ออกไปจากโรงพยาบาลกลางดึกหรอก

แต่ว่าไอ้ชั่วเคนนั่นได้ข่าวมาจากไหนไม่รู้ว่าไทเกอร์ไม่สบาย เขาเลยโทรหาเธอเพื่อบอกว่าจะมาเยี่ยมลูก

เธอจะยอมให้เคนมาปรากฏตัวที่โรงพยาบาลได้อย่างไรกัน? ถ้าเขาโผล่มาจริง ๆ ความสัมพันธ์ของทั้งสองต้องถูกเปิดเผยเป็นแน่ เธอถูกไล่ต้อนจนหลังชนฝาแล้วไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากยอมให้เคนได้พบไทเกอร์

เธอคิดว่าอาการของไทเกอร์นั้นคงที่แล้วและเคนคงจากไปเมื่อได้พบลูก แต่ใครจะไปคิดว่าไทเกอร์จะล้มจนเข่าเป็นแผล

แต่มาริลินก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากโกหกทุกคน

โชคยังดีที่เธอเอาตัวรอดมาได้

หลังจากที่ต้องเฝ้าระวังในห้อง ICU อยู่แปดชั่วโมง ในที่สุดไทเกอร์ก็พ้นขีดอันตราย

แองเจลีนจ้องมองเจย์ผ่านผนังกระจกหนาอย่างไม่ละสายตาขณะที่เขานั่งอยู่หน้าห้อง ICU

เมื่อเธอเห็นว่าเขาร้อนรนและเป็นห่วงไทเกอร์มากเพียงใด แองเจลีนก็รู้สึกเหมือนมีมีดกรีดหัวใจของเธอ

เธอถอนหายใจหนักหน่วง ความต้องการที่จะลงโทษเขามลายหายไปจนหมดสิ้น