บทที่ 1075

แองเจลีนตอบ “นายไม่มีสิทธิ์มาตัดสินใจว่าอะไรคุ้มหรือไม่คุ้ม ฉันเท่านั้นที่มีสิทธิ์ตัดสินใจ”

เจย์พยักหน้า “ทำอย่างที่คุณต้องการแล้วกัน”

จากนั้นเขาก็หันหลังเดินจากไปอย่างรวดเร็ว

แองเจลีนนั่งมึนไปเลย…

“ทำอย่างที่คุณต้องการแล้วกันเหรอ? นี่มันหมายความว่ายังไงกันแน่?”

หรือ… เขาบอกใบ้ว่า เธอตามรุกจีบเขาได้แล้วอย่างนั้นเหรอ?

“เย้!” แองเจลีนโห่ร้องดีใจ

เมื่อเจย์กลับมาบ้านหลังเลิกงาน มาริลินก็นั่งเงียบ ๆ อยู่ที่โซฟา เมื่อเธอมองเห็นเจย์ดวงตาของเธอก็มีอารมณ์หลากหลายทั้งความคาดหวัง ความลังเลและความไม่ยินยอม

“คุณยังอยู่ที่นี่อีกเหรอ?”

มาริลินรู้สึกเหมือนโดนฟ้าผ่า

“ประธานเซเวียร์บอกคุณหมดแล้วเหรอ?” เธอถามเสียงสั่น

เจย์พยักหน้า

เขาเมินเธอและเดินตรงเข้าห้องไป

มาริลินแอบกัดริมฝีปาก แองเจลีนพูดถูก เขาดูเกลียดเธอมากจริง ๆ

แต่เธอไม่อยากเชื่อว่านี่คือเบ็นคนเดียวกับที่เคยอ่อนโยน นุ่มนวลกับเธอสมัยที่อยู่ที่หมู่บ้านชาวประมง

เธอลุกจากโซฟาและตรงไปหาเจย์

“ฉันจะไปแล้วค่ะเบ็น คุณมีอะไรจะพูดกับฉันไหม?”

เจย์ชะงักไปเล็กน้อย

ก่อนนี้เขาตั้งใจจะบอกมาริลินว่า เขาจะตอบแทนเรื่องที่เธอเคยช่วยเขาไว้

แต่แองเจลีนก็ได้บอกและทำแทนเขาไปหมดแล้ว และยังทำได้ดีกว่าเขาเสียอีก ดังนั้นจึงไม่มีความจำเป็นอะไรที่เขาจะต้องมาวุ่นวายเรื่องนี้อีกแล้ว

แถมเขาไม่อยากจะเสียเวลาคุยกับมาริลินด้วย

“เดินทางปลอดภัย” การอวยพรเป็นสิ่งเดียวที่เขาให้เธอได้