บทที่ 1098

เจย์ชะงักไป อันที่จริงที่เธอพูดก็มีเหตุผล

หลังจากทำธุระเสร็จแล้ว แองเจลีนก็ล่ามเขาไว้กับขาเตียงอีกรอบ เขานั้นนั่งอยู่ขณะที่เธอยืนค้ำเขาอยู่พร้อมจ้องมองเขา

“เราเป็นสามีภรรยากันจริง ๆ เหรอ?” เจย์ถามอย่างระแวงสงสัย

แองเจลีนพยักหน้า

เจย์ดูจะทำใจรับความจริงข้อนี้ได้ยาก “ทำไมผมถึงไม่รู้สึกใจเต้นวูบวาบอะไรเลยล่ะ เวลาที่มองคุณ”

แองเจลีนตีหน้าเข้ม “ก็เพราะคุณตาบอดไงล่ะ”

เจย์ “...”

เจย์มองแองเจลีนใกล้ ๆ ด้วยอารมณ์สับสน ผู้หญิงอย่างมาริลินและเซร่านั้นหน้าบางมาก เขาแค่พูดอะไรที่เปิดเผยนิดหน่อย พวกเธอก็เขินอายแล้ว

ส่วนแองเจลีนนั้นหน้าหนาเหมือนกับกำแพงปูนเลย ไม่ว่าเขาจะล้อเลียนเธอแค่ไหน เธอก็ยังคงตอบโต้ได้โดยไม่สะทกสะท้านสักนิด

แม้ว่าเขาจะไม่ชอบที่เธอมักจะระเบิดอารมณ์ต่าง ๆ ท่วมท้น รวมถึงสีหน้าร้ายกาจบ้าอำนาจของเธอด้วย แต่เขาก็กลับไม่รู้สึกรังเกียจขยะแขยงตอนที่เธอจูบเขา

บางทีพวกเขาอาจจะเป็นสามีภรรยากันจริง ๆ ก็ได้?

เจย์นึกสนุกและคิดว่าจะทดลองดูว่าแองเจลีนจะทนได้แค่ไหน “ในเมื่อคุณบอกว่าเราเป็นสามีภรรยากัน ไหนล่ะหลักฐาน?”

แองเจลีนเริ่มปลดกระดุมเสื้อของเธอ

เจย์ตะลึงงัน “คุณจะทำอะไรเนี่ย?”

“พอเราทำกันแล้วเดี๋ยวคุณก็รู้ว่าเราเป็นสามีภรรยากันจริงไหม”

เจย์กลืนน้ำลาย “คุณเลิกทำตัวเหมือนพวกโรคจิตได้ไหม? ผมหมายถึง…”

หลังจากหยุดไปครู่หนึ่ง เขาก็ตัดสินใจสารภาพ “ก่อนที่ผมจะได้พบคุณ ผมก็มีผู้หญิงคนหนึ่งอยู่ในใจแล้วและเธอก็ไม่ใช่คุณ”

แองเจลีนกำหมัดแน่นทันที “คุณนอกใจฉันเหรอ?”

เมื่อเห็นว่าตนทำให้แองเจลีนโกรธได้ เจย์ก็มีสีหน้าของผู้ชนะ

“ผมอยากรู้มากกว่า ว่าความสัมพันธ์ของเราเมื่อก่อนนั้นเป็นแบบไหน” เขาพูดพร้อมทำหน้าตายียวนวอนโดนตี