บทที่ 1103

เมื่อเห็นว่าแองเจลีนไม่ตอบอะไรหลังจากผ่านไปเป็นเวลานาน เซย์นก็ดึงแขนของแองเจลีนมาคล้องคอของตนไว้ จากนั้นก็รีบพุ่งไปโรงพยาบาลโดยแบกแองเจลีนไว้บนหลัง

เขาวิ่งไปจนถึงลิฟต์ของโรงพยาบาลโดยมีแองเจลีนอยู่บนหลัง

จากนั้นเขาก็วางเธอลงแล้วก็จับแขนเธอไว้อย่างระมัดระวัง “เธอเป็นอะไรไหม แองเจลีน?”

ใช้เวลาสักครู่ใหญ่กว่าที่แองเจลีนจะได้สติ ดวงตาสีดำสนิทของเธอเริ่มเคลื่อนไหวอีกครั้งก่อนจะพึมพำ “ฉันไม่เป็นไร เซย์น”

เซย์นเช็ดเหงื่อเม็ดโตออกจากหน้าผากของตน เมื่อเขาได้ยินคำตอบของเธอ เขาก็โมโหจนแทบกระอัก

“แล้วทำไมก่อนหน้านี้เธอไม่พูดอะไรล่ะ แองเจลีน? รู้ไหมว่าฉันกังวลแค่ไหนตอนที่ฉันแบกเธอวิ่งจากสำนักงานมาที่โรงพยาบาลนี่น่ะ? ดูสิว่าฉันวิ่งจนเหงื่อท่วมตัวหมดแล้ว”

แองเจลีนตอบ “ฉันก็ไม่ได้บอกว่าตัวฉันมีอะไรผิดปกติซะหน่อยนี่”

เซย์นคำราม “แล้วทำไมเธอถึงอึ้งไปหลังจากที่รับโทรศัพท์ตอนที่อยู่บริษัทล่ะ? เธอรู้ไหมว่าดูน่ากลัวแค่ไหน?”

แองเจลีนงึมงำ “มีเรื่องเกิดขึ้นกับพี่สาว”

ตอนนั้นเองที่เซย์นเป็นฝ่ายอึ้งเงียบไปเหมือนพระเข้าฌาณ

แองเจลีนลากเซย์นออกมาจากลิฟต์อย่างยากลำบาก

เชอร์ลีย์ถูกเข็นเข้าห้องผ่าตัด ทั้งคุณท่านเซเวียร์ แอน และเซร่าต่างก็ยืนรออยู่หน้าห้อง

“เกิดอะไรขึ้นคะคุณพ่อ?” แองเจลีนวิ่งไปหาแล้วถามอย่างร้อนรน

นายท่านเซเวียร์ชำเลืองมองไปทางเซร่าด้วยแววตาแฝงความหมายบางอย่างก่อนตอบ “พี่สะใภ้ของลูกตกจากระเบียงห้องครัวมาตามบันไดหิน ตอนที่เกิดอุบัติเหตุมีแค่เซร่าน้องสาวลูกอยู่ในครัว ลูกลองไปถามเธอดูสิว่าเกิดอะไรขึ้น”

แองเจลีนกวาดตาคมกริบมองเซร่าทันที “เกิดอะไรขึ้น เซร่า?”

ต่อหน้าคนที่มีอำนาจและมีบรรยากาศของอำนาจและความเหนือกว่า เซร่าก็ตัวสั่นอย่างรู้สึกผิด ร่องรอยความตระหนกและความรู้สึกผิดฉายวาบในแววตาเธอ