บทที่ 1117

ใบหน้าเจย์เย็นชาดุจน้ำแข็งทันที “แองเจลีน ไม่ต้องสนใจเรื่องลิ่มเลือดในสมองผมหรอก ถึงผมจะมีก้อนเนื้องอกร้ายแรงผมก็ยังไม่ได้อ่อนแอขนาดที่ว่ารับความกดดันอะไรไม่ได้ ถ้าคุณยังมีความลับอะไรเก็บเอาไว้ คุณควรจะบอกออกมาให้หมดดีกว่า”

แองเจลีนหัวเราะแห้ง ๆ “ฉันจะปิดเรื่องอะไรคุณได้อีกคะ? คุณความจำเสื่อมนี่ ก็มีหลายเรื่องที่คุณไม่รู้ ฉันมีเรื่องต้องบอกคุณเยอะเสียจนไม่รู้ว่าจะเริ่มตรงไหนก่อนเลย”

ข้อแก้ตัวมักง่ายไร้สาระ

เจย์ทิ้งตัวลงนอนบนเตียงอย่างหดหู่ “เราเป็นสามีภรรยากันนะแองเจลีน เราควรจะซื่อสัตย์ต่อกันสิ”

แองเจลีนรู้สึกหัวใจบีบรัด เธอเคยพูดประโยคนี้เลยเมื่อตอนที่คาดคั้นเขาตอนนั้น แต่เขาก็ยังเลือกที่แบกรับภาระเอาไว้คนเดียว

แต่ยังไงแองเจลีนก็มีเขาคอยสอนสั่งมา ดังนั้นพวกเขาจึงมีนิสัยบางอย่างที่คล้ายกัน

มีสองเรื่องที่เธอเลือกจะเก็บไว้เป็นความลับ

เรื่องหนึ่งคือ การหายตัวไปของร็อบบี้น้อยแล้วก็วันกลับมาของเจนสันซึ่งตอนนี้ก็ยังไม่รู้แน่ชัด ถ้าเขารู้ว่าการตัดสินใจของตนทำให้ลูก ๆ ต้องพบชะตากรรมที่เลวร้าย ไม่ต้องสงสัยเลยว่า เขาต้องใช้ทั้งชีวิตหมดไปกับการตำหนิตัวเองและรู้สึกผิด

เรื่องที่สองคือ ความโชคร้ายของตระกูลอาเรสนั้นเป็นเพียงอดีตไปแล้ว เธอต้องการทำเพียงเก็บงำความเจ็บปวดในอดีตของเขาเอาไว้ เธอห้ามไม่ให้ใครไปขุดคุ้ยเรื่องนี้เนื่องจากกลัวว่า องค์กรโลกาวินาศจะย้อนกลับมาหลังจากได้รู้ว่าแผนของพวกมันล้มเหลว

ดังนั้น แองเจลีนผู้แสนฉลาดเฉลียวจึงหาทางอื่นทำให้เขาพอใจ เลี่ยงคำถามอยากรู้อยากเห็นพวกนั้น “เซ็ตตี้น้อยเป็นลูกสาวเรา เจย์บี้”

เจย์ตื่นเต้นมากจนเด้งตัวลุกขึ้นนั่งบนเตียง

เขารู้สึกราวกับว่าถูกลอตเตอรี่ ตัวเขาที่เคยเป็นเหมือนคนสิ้นหวังไร้บ้าน แต่พระเจ้ากลับมอบภรรยาที่แสนสวยพร้อมลูกสาวแสนน่ารักมาให้

แองเจลีนพูดพึมพำ “เซ็ตตี้น้อยเป็นลูกสาวเรา” เมื่อเธอพูดประโยคนี้ออกมา น้ำเสียงเธอหม่นหมองและสีหน้าก็ซึมเศร้า

หลังจากที่เห็นมุมปากเจย์ยกยิ้มด้วยความยินดี แองเจลีนก็รู้สึกเหมือนกับจะหายใจไม่ออก

ถ้าเขารู้ว่ายังมีลูกชายที่แสนยอดเยี่ยมอีกสองคน ลูกชายทั้งสองที่ถอดแบบมาจากเขา เขาก็คงจะยินดีมากกว่านี้

แต่ว่าตอนนี้ร็อบบี้น้อยอยู่ที่ไหนกันนะ?

แล้วเมื่อไรเจนส์จะกลับมา?

พวกเขาต้องออกพ้นอกที่ปลอดภัยของพ่อแม่ไปตั้งแต่ยังเด็ก ตอนนี้พวกเขาจะยังเป็นเด็กวัยรุ่นที่มีรอยยิ้มบริสุทธิ์สดใสอยู่อีกไหมนะ?

แองเจลีนรู้สึกขมขื่นจนน้ำตาเอ่อคลอเบ้า

เจย์ยื่นมือมาประคองใบหน้าแองเจลีน เขาพูดด้วยความรู้สึกซาบซึ้ง “ขอบคุณนะที่มอบลูกสาวแสนสวยน่ารักให้ผม”

รอยยิ้มแองเจลีนบิดเบี้ยวดูน่าเกลียดเมื่อเธอร้องไห้ไปด้วย

ด้านนอกหน้าต่าง แสงเริ่มที่จะสลัวลง