บทที่ 1128

เขาเดินเข้ามาด้วยสีหน้าเคร่งเครียดแล้วพูดกับเกรย์สันและเซย์นว่า “ออกไปทั้งสองคนเลย”

เกรย์สันลากเซย์นไปด้วยกันแล้วรีบออกจากห้องทำงานไป

เจย์ก้มลงมองแองเจลีนแล้วถามเธอ “เมื่อคืนคุณไปโรงพยาบาลมาใช่ไหม?”

ตอนนี้เธอรู้แล้วว่า ถ้าโกหกเขาอีกเธอจะต้องเจอปัญหาแน่ ๆ ดังนั้นแองเจลีนจึงไม่กล้าโกหกแล้วพยักหน้า “อืม”

บรรยากาศแบบเป็นศัตรูที่แผงอยู่ในแววตาของเจย์จางหายไป เหลือแต่ความห่วงใยเข้ามาแทนที่

“แล้วหมอว่ายังไงบ้าง?”

“หมอบอกว่าฉันไม่เป็นไร แค่ต้องกินยาให้ตรงเวลา” แองเจลีนพยายามพูดด้วยท่าทีที่ดูสงบนิ่งที่สุดเท่าที่เธอทำได้

เจย์สั่งอย่างเด็ดขาด “หยุดกินยาซะ คุณไม่ต้องกินยาที่มีผลข้างเคียงรุนแรงแบบนั้นหรอก”

ดวงตาแองเจลีนน้ำตาเอ่อ “แต่ฉันจะมองไม่เห็นถ้าไม่กินยา ตอนนี้แกรนด์ เอเซียต้องการฉัน…”

เจย์คำรามอย่างโมโห “แกรนด์ เอเซียไม่มีค่าอะไรถ้าเทียบกับสุขภาพของคุณ”

เมื่อรู้ตัวว่าเขาอาจจะกำลังทำให้เธอกลัว เขาก็พูดให้นุ่มนวลขึ้นแล้วพูดต่อ “ตราบใดที่คุณสบายดี แองเจลีน แค่เรื่องนี้เท่านั้นที่สำคัญ”

แองเจลีนพยักหน้าพร้อมยิ้ม “อืม”

เจย์ดึงเธอเข้ามากอด เสียงคาดคั้นเปี่ยมโทสะของเขาก็เปลี่ยนเป็นเสียงกระซิบแผ่วเบา “ทำไมเมื่อคืนคุณไม่ยอมบอกความจริงกับผม?”

แองเจลีนลูบปลายคางเขาและพูดว่า “มันเป็นเรื่องสำคัญมากที่แกรนด์ เอเซียต้องเก็บเรื่องอาการป่วยของผู้บริหารไว้เป็นความลับ เมื่อคืนนี้ฉันคิดว่าคุณมาเป็นสายให้คุณนายอาเรส ฉันก็เลยไม่กล้าจะบอกความจริงกับคุณ”

เจย์นิ่วหน้าแล้วพูดอย่างขมขื่น “แกรนด์ เอเซีนสำคัญกว่าผมอีกเหรอ?”

“คุณทั้งคู่สำคัญเท่ากัน”

แองเจลีนพูด “ฉันไม่เคยทำอะไรให้คุณเลยเจย์บี้ คุณเป็นคนที่ส่งมอบแกรนด์ เอเซียให้ฉันดูแล ในหัวใจของฉันแกรนด์ เอเซียไม่ใช่เครื่องหมายของความมั่งคั่งแต่เป็นความรุ่งเรืองของคุณ เมื่อฉันปกป้องแกรนด์ เอเซีย ก็คือการที่ฉันปกป้องความสำเร็จที่เลอค่าของคุณโดยที่หวังว่าคุณจะยังคงเป็นชายหนุ่มที่รุ่งโรจน์ในวันที่คุณกลับมา”