บทที่ 1136

เจย์มองใบหน้าสีแดงระเรื่อของภรรยาแล้วรู้สึกหงุดหงิดใจเล็กน้อย

นี่เขาไปคว้าเอาแม่ผีเสื้อแสนสวยปากเก่งนี่มาจากไหนกันนะ? ผีเสื้อที่ไม่ใช่แค่อารมณ์ร้อนแต่ยังชอบกลั่นแกล้งคนอื่นอีกด้วย

เจย์รู้สึกด้อยกว่าขึ้นมาเสียอย่างนั้น แล้วก็ถามเธออย่างกระอักกระอ่วน “ทำไมตอนนั้นคุณถึงชอบผมล่ะ?”

แองเจลีนยิ้มพร้อมตอบว่า “ตั้งแต่เด็กมาแล้ว ฉันก็ไม่เคยชอบใครมาก่อนเลย พอคุณมาชอบ ฉันก็เลยคิดว่า จะคว้าคุณไว้ให้แน่นแล้วไม่ปล่อยให้หลุดมือเลย”

เจย์ “...”

เขามองแองเจลีนอย่างระแวงสงสัย ผู้หญิงคนนี้จะไม่เคยมีคนมาตามจีบได้อย่างไร ในเมื่อใบหน้าของเธอนี้นั้นสามารถทำให้ผู้ชายก่อคดีต่อสู้แย่งชิงกันได้เลย?

เจย์พูดอย่างปากไม่ตรงกับใจ “คุณอาจจะดูสวยก็จริง แต่นิสัยคุณก็แข็งกระด้าง ก็ไม่แปลกที่จะไม่มีคนมาตามจีบเท่าไร แต่ก็ไม่ต้องกังวลไป ไหน ๆ คุณก็แต่งงานกับผมแล้ว ผมรับรองว่าจะดูแลคุณอย่างดี”

…

แองเจลีนรู้ดีว่านิสัยของเธอไม่เป็นที่นิยมในหมู่ผู้ชาย แต่เมื่อคำพูดเหล่านี้หลุดออกมาจากปากของเจย์ เธอก็รู้สึกเหมือนตัวเองด้อยค่าลง เธอรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นแค่ผีเสื้อพันธุ์พื้น ๆ ที่หาได้ดาษดื่น

ทันใดนั้นเธอขุ่นเคืองขึ้นมา “ใครบอกว่าฉันไม่มีคนตามจีบกันคะ? ตอนที่ฮิโรชิ ไททัสมาสารภาพรักกับฉัน เขาก็บอกว่า พอเปลี่ยนจากผ้าอ้อมมาใส่กางเกงเขาก็หลงรักฉันแล้ว”

เจย์เจอความขึ้เล่นเจ้าเล่ห์ของเธอเล่นงานจนงง

“คุณไม่คิดว่าฮอร์โมนเพศของเขามันจะมาเร็วก่อนวัยไปหน่อยเหรอ?”

แองเจลีนหัวเราะแห้ง ๆ

จู่ ๆ เจย์ก็ผุดลุกขึ้นยืนแล้วเดินเข้าไปในครัว

“คุณจะทำอะไรคะ?” แองเจลีนถาม

“ผมจะลับมีด” เจย์พูดลอดไรฟัน