บทที่ 1195

สำหรับคู่พ่อลูกที่เป็นโรคย้ำคิดย้ำทำ เสียงโครมครามวุ่นวายพวกนั้นนับว่าเป็นข่าวร้ายขั้นสุด

เจย์ตะโกน “ล้างฝาด้วย โจเซฟิน”

โจเซฟินมองดูฝาด้วยตา แล้วก็บอกว่า “มันยังสะอาดอยู่ ไม่เปื้อนเลยสักนิด”

เจนสันยืนขึ้นอย่างตื่นตระหนก เขาอยากจะหนีออกไปให้พ้นตรงนี้แทบตาย “คุณแม่ครับ คุณพ่อครับ ผมจะไปรับเซ็ตตี้น้อยที่โรงเรียนนะ”

แองเจลีนถามอย่างสงสัย “ตอนนี้ไม่เร็วไปหน่อยเหรอ โรงเรียนของน้องยังไม่เลิกเลยมั้ง?”

เขารู้ว่าเจนสันไม่กินอาหารข้างนอกและเขาไม่มีทางลองชิมอาหารฝีมือเซย์นและโจเซฟินแน่ เจย์ช่วยให้เขาพ้นจากสถานการณ์อึดอัดใจโดยบอกว่า “เมื่อวานนี้เจนส์วุ่นวายจัดการเรื่องของบริษัททั้งวันเลย เขายังไม่ได้เจอน้องสาวเลย ให้เขาไปเถอะ”

แองเจลีนตอบ “งั้นก็ได้”

ในห้องครัว ขณะที่เซย์นล้างหม้อชั้นในของหม้อตุ๋นอยู่ โจเซฟินก็เทน้ำลงไปในหม้อตุ๋นโดยที่ไม่มีหม้อชั้นในและเสียบปลั๊ก…

เมื่อเซย์นหันมาหลังจากที่ล้างหม้อชั้นในเสร็จและเห็นว่ามีน้ำในนั้น ทั้งสองก็ยืนจ้องหน้ากันเงียบ

โจเซฟินหลุดหัวเราะออกมาแต่เซย์นรีบปิดปากเธอไว้ “อย่าหัวเราะสิ ถ้าพวกบ้ารักสะอาดสองคนนั้นรู้ว่าเราทำอะไรลงไป มีแต่พระเจ้าเท่านั้นที่รู้ว่าพวกเขาจะเล่นงานเรายังไงบ้าง”

โจเซฟินพยักหน้า ทั้งสองคนต่างก็ทำไปผิดไป ปั่นป่วนอลหม่าน ตอนที่ต้องผัดผัก โจเซฟินก็หยิบขวดน้ำยาล้างจานกลิ่นมะนาวมาจากด้านข้างและเทลงไปในกระทะร้อน ๆ

เซย์นมองเห็นคำสองคำว่า ‘น้ำยาล้างจาน’ แล้วอดไม่ได้ที่จะรู้สึกว่าต้องมีอะไรผิดที่ผิดทาง

“นั่นเธอเพิ่งเทอะไรลงไปน่ะ?” เซย์นถาม

“น้ำมันไง ถามได้” โจเซฟินตอบ

สีหน้าเซย์นย่ำแย่ “ฉลากมันก็เขียนไว้ชัด ๆ ว่าน้ำยาล้างจาน แล้วมันจะเป็นน้ำมันได้ยังไง?”

โจเซฟินพูดอย่างเป็นจริงเป็นจัง “เดี๋ยวนี้น้ำมันก็มีหลายแบบหลายยี่ห้อ อาจจะมีน้ำมันยี่ห้อน้ำยาล้างจานก็ได้นี่”

เซย์นตอบว่า “โอ้” ก่อนพยักหน้า “ก็มีเหตุผลนะ”

จากนั้นเขาก็หยิบขวดน้ำยาล้างจานมาเทเพิ่ม “งั้นใส่น้ำมันไปเยอะ ๆ เลย น่าจะช่วยดึงความหอมของผักมาได้ดีขึ้น”