บทที่ 1198

เธอรู้ว่าเจนสันจะสู้เด็กพวกนี้ไม่ได้ เซ็ตตี้จึงกางแขนออกทันทีและไปยืนอยู่ข้างหน้าเจนสันเพื่อปกป้องเขา

เซ็ตตี้น้อยเริ่มทำท่าเล่นใหญ่แล้วตอนนี้ เธอเปลี่ยนทีท่าทันทีและเริ่มเยินยอพวกเด็กชาย “แฟนของฉันสู้ไม่ได้หรอก ได้โปรดอภัยให้ฉันเถอะนะ พวกนายแค่อยากให้ฉันไปที่บาร์ด้วยใช่ไหม? ตกลง ฉันจะไปกับพวกนายทันทีเลย”

เจนสันงงงัน

เขาจ้องเซ็ตตี้น้อย “นี่เธอทำอะไรน่ะ?”

เซ็ตตี้กระซิบบอกเขา “คนฉลาด ๆ เขาจะไม่สู้เวลาที่เสียเปรียบหรอก เจนส์รีบหนีไปเร็วเข้า ฉันหนังหนาเพราะงั้นฉันไม่เจ็บเท่าไรหรอก เร็วเข้า รีบไปสิ"

เจนสัน “...”

กลายเป็นว่าเจ้าตัวแสบน้อย ๆ นี่กำลังพยายามปกป้องเขาอยู่

เจนสันยกตัวเซ็ตตี้ขึ้นด้วยการจับคอเสื้อในท่าทางของผู้ที่เหนือกว่าแล้วให้เธอยืนอยู่ด้านหลังเขาราวกับว่าเธอเป็นเพียงลูกไก่ แล้วบอกวว่า “เธอก็รู้ว่าฉันเป็นโรคย้ำคิดย้ำทำ เพราะงั้นถ้าเธอมีแผลที่หน้า รอบหน้าก็อย่าวิ่งมาหาฉันแล้วกัน”

เซ็ตตี้รู้สึกอยากจะร้องไห้ขึ้นมา

เธอต้องเจ็บตัวมีบาดแผลแน่ถ้าเธอสู้กับพวกเด็กเกเรพวกนี้

แล้วเธอก็ต้องประหลาดใจเมื่อเจนสันเริ่มลงมือ

เขาเตะอย่างว่องไว ร่างสูงของเขาพุ่งเข้าใส่พวกนักเลงนั่นทีละคนรวดเร็วปานสายฟ้า เพียงแค่พริบตาเจนสันก็กลับมายืนนิ่งสงบอยู่ข้างกายเซ็ตตี้

เซ็ตตี้น้อยนั้นประหลาดใจจนอ้าปากหวอ “สุดยอด”

จากนั้นเธอก็กระโดดกอดเจนสันเหมือนหมีโคอาล่า “โอ้โห ร็อบบี้น้อย ทักษะการต่อสู้ของนายพัฒนาขึ้นอีกแล้วนี่”

ร็อบบี้น้อยเหรอ?

สีหน้าเจนสันเปลี่ยนเป็นมืดครึ้ม แล้วเขาก็เหวี่ยงเธอลงพื้นอย่างไม่ปรานีเลย

เซ็ตตี้น้อยลงไปนั่งกองกับพื้นแล้วมองมาที่เจนสันด้วยสีหน้าเสียใจ “ฉันเป็นน้องสาวนายนะ ทำไมถึงผลักฉันลงไปกับพื้นไปนั้นกัน?”

เจนสันก้มตัวลงไปหาแล้วชี้หน้าตัวเอง “ฉันเป็นใครแน่?”