บทที่ 12

ชุมชนเจิดจรัส

เมื่อโรสได้รับสายโทรศัพท์จากโรงพยาบาลแกรนด์เอเชียอย่างกะทันหัน เธอหวาดกลัวทันทีว่าโรงพยาบาลจะปฏิเสธที่จะรักษาแม่ที่ป่วยหนักของเธอ

"คุณโรส เรามียินดีที่จะแจ้งให้คุณทราบว่าใบสมัครที่คุณได้ส่งไปยังโรงพยาบาลของเราเมื่อวานนี้ได้รับการยอมรับแล้ว เนื่องจากกรณีของแม่ของคุณมีลักษณะพิเศษทางโรงพยาบาลจึงได้ยกเว้นให้เธอได้รับรักษาตัวในโรงพยาบาลแกรนด์เอเชีย เราได้ย้ายผู้ป่วยไปที่โรงพยาบาลไว้ล่วงหน้าแล้ว กรุณาจ่ายค่ารักษาในโรงพยาบาลสามแสนหยวนภายในยี่สิบสี่ชั่วโมงนี้ค่ะ"

โรสนิ่งอึ้งไป

เมื่อเธอไปที่แกรนด์เอเชียเพื่อยื่นใบสมัครให้แม่ของเธอเข้ารับการรักษามื่อวานนี้ เธอถูกเจ้าหน้าที่ปฏิเสธด้วยเหตุผลที่ไม่เข้าใจหลายประการ อย่างไรก็ตามจากนั้นแกรนด์เอเชียได้ย้ายแม่ของเธอไปโรงพยาบาลอย่างน่าอัศจรรย์ในวันนั้นเองโดยไม่ได้แจ้งให้เธอทราบ

มีเพียงคำอธิบายเดียวเท่านั้น—เจย์มีส่วนร่วม โรสต่อว่าไปที่ปลายสายทันทีด้วยความโกรธ "ใครให้คุณอนุญาตให้ย้ายแม่ของฉันไปโรงพยาบาลโดยไม่ได้รับอนุญาต คุณควรพาแม่ของฉันกลับไปยังที่ที่เธอย้ายมาดีกว่าไม่อย่างนั้นฉันจะฟ้องร้อง"

ทันใดนั้นเสียงเย็นชาก็ดังมาจากปลายสายของอีกฝ่าย“ โอ้ โรส...”

เสียงที่คุ้นเคย อะดรีนาลีนที่พลุ่งพล่าน เต็มไปด้วยบรรยากาศที่เหนือกว่าทำให้เส้นขนทั้งหมดบนร่างกายของโรสลุกตรงขึ้นทันที อย่างไรก็ตามเธอรวบรวมความกล้าที่จะตอบกลับ

“จ... เจ... ท่านอาเรส...”

เจย์ขมวดคิ้วและพูดอย่างเย็นชาว่า "คุณปู่? ฉันอายุมากกว่าเธอไม่มาก"

โรสผงะและสำลักอย่างรุนแรง เธอแค่พยายามที่จะหาด้านที่ดีของเขา ‘เห็นได้ชัดว่านั่นไม่ใช่สิ่งที่ฉันหมายถึง!’

จริงอยู่ที่เขาอายุมากกว่าเธอไม่มาก

"ทำไม มีคนบอกฉันว่าเธอจะฟ้องฉัน?" น้ำเสียงที่หยิ่งผยองของเจย์มีความเย็นชาที่ทำให้เขาชวนน่าหลงใหลยิ่งขึ้น

"ช่างเป็นช่วงเวลาที่ดีจริง ๆ ฉันหมายถึงที่จะเผชิญหน้ากับคุณเกี่ยวกับเรื่องนี้เมื่อห้าปีก่อน ก่อนที่เราจะขึ้นศาล”

เหตุการณ์เมื่อห้าปีก่อน? เหตุการณ์ที่เธอข่มขืนเขาในช่วงสุดท้ายของชีวิตการแต่งงาน?

‘ถ้าเกิดเรื่องยุ่งขึ้นมา จะทำอะไรให้เขาดีล่ะ?’ โรสคิด ‘ฉันไม่กลัวหรอก!’

"ฉันจะรู้สึกเป็นเกียรติที่ได้พบคุณในศาลท่านอาเรส" เธอสูดหายใจ "ฉันต้องขอบคุณที่ทำให้ชื่อของฉันเป็นข่าวพาดหัวเมื่อถึงเวลา!"

โรสต้องใช้ความกล้าอย่างมากในการโต้กลับด้วยคำพูดเหล่านั้น หลังจากบีบเค้นให้เขาแข็งขึ้นเธอก็ได้ยินเสียงที่แข็งกร้าวของเจย์พูดว่า "ช่างไร้ยางอายอะไรเช่นนี้"

โรสตอบอย่างประชดประชันว่า "แล้วจะใช้แม่ของฉันเป็นเครื่องมือนี่ไม่หน้าด้านเหรอ?"

"โรส ดูเหมือนว่าตอนนี้ฉันจะรู้จักตัวจริงของเธอดีขึ้นแล้วนะ เธอมีไหวพริบเฉียบแหลมขนาดไหนกัน เธอไม่กลัวว่าคำพูดของเธอจะทำให้แม่ของคุณแย่ไปมากกว่านี้หรือ?" เจย์เป็นนักล่าโดยธรรมชาติมาโดยตลอด เมื่อเขามีเหยื่ออยู่ในเงื้อมมือเขาก็ต้องแยงจุดที่อ่อนแอของพวกมันจนกว่าพวกมันจะคุกเข่าลง

โรสใช้เวลาเพียงเสี้ยววินาทีในการเปลี่ยนจากความกล้าหาญและมีชีวิตชีวาของเธอไปเป็นโรสที่ถูกกดขี่ ‘ฮึ่ม! ไอ้เวรเจย์! ฉันรู้ว่านายกำลังคุกคามฉันกับแม่ ต่ำตม!' จิตใจของโรสด่าว่าร้ายเขา แต่ปากของเธอก็เปิดกว้างเพื่อขอความเมตตา "ความผิดฉันเอง ท่านอาเรส"

"เธอกำลังขอการให้อภัยตอนนี้เหรอ?" ริมฝีปากบางของเจย์กระตุกขึ้น "เธอนี่มันเหลือเกินจริง ๆ !"

โรสแสร้งทำเป็นไม่ได้รับผลกระทบและยิ้ม "ตราบใดที่คุณปล่อยแม่ของฉันไปฉันก็จะเชื่อฟังคำของคุณฉันจะทำทุกอย่างที่คุณพูด"

ริมฝีปากของเจย์กระตุกเป็นเสียงเยาะเย้ยที่ดุร้าย เขาสงสัยว่าทำไมเขาไม่เคยรู้มาก่อนว่าเธอเป็นนักแสดงที่ดีขนาดนี้มาก่อน

"โรสฉันจะรอคเธออยู่ที่โรงพยาบาลแกรนด์เอเชียเพื่อพููดคุยเรื่องการรักษาเเม่ของเธอ ถ้าฉันไม่เห็นเธอภายใน 30 นาที แม่ของเธออาจได้รับการรักษาโดยแพทย์ฝึกหัด โทษทีนะ" ด้วยคำพูดเหล่านั้นเขาวางสายไป

โรสโอดครวญอย่างเงียบ ๆ ขณะที่เธอมองไปที่โทรศัพท์

เมื่อวานนี้เธอเพิ่งหลบหนีจากถ้ำปีศาจของเจย์ได้ แต่แล้วเธอก็ต้องเดินเข้าไปในกรงเล็บของเขาอีกครั้งด้วยตัวของเธอเอง

‘ถ้าฉันไม่ไปแม่จะตกอยู่ในอันตรายไหม?‘