บทที่ 1206

พวกเธอจะคุยกันได้ยังไงถ้านั่งห่างกันขนาดนี้?

ด้านบนที่ห้องพักของเทมเพส

เมื่อเจย์เปิดประตูเข้าไป เขาก็ได้เห็นสายระโยงระยางนับไม่ถ้วนจากร่างของเทมเพสที่มีสัญญาณชีพแผ่วเบา หัวใจของเจย์เจ็บปวดเมื่อได้เห็นเช่นนั้น

เขาเดินเข้าไปใกล้และนั่งที่เก้าอี้ข้างเตียง เขาลูบแขนเทมเพสซึ่งเต็มไปด้วยเข็มเบา ๆ

ความเจ็บปวดท่วมท้นในใจของเจย์และสะท้อนออกมาในดวงตา “เทมเพส ขอบคุณนะที่ใช้ร่างกายของตัวเองปกป้องฉัน ขอบคุณมาก ๆ”

เมื่อหมอเดินเข้าห้องมา เขาก็อธิบายอาการของเทมเพสให้เจย์ฟัง “สัญญาณชีพของเขาคงที่แล้ว แต่ว่าผมไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมเขาถึงยังไม่ฟื้น”

สีหน้าของเจย์เคร่งเครียด เขาบีบมือเทมเพสอย่างแรงเพราะว่าเขาคุมอารมณ์ไม่ได้เล็กน้อย

นิ้วของเทมเพสกระดิกเล็กน้อยในอุ้งมือของเจย์

เจย์รู้สึกได้ถึงการเคลื่อนไหวเล็กน้อยนั้น เขาถามอย่างตื่นเต้นว่า “เทมเพส นายได้ยินฉันไหม?”

ขนตาของเทมเพสกระตุก

จากนั้นเจย์ก็สั่งเขา “เทมเพส ฉันขอสั่งให้นายตื่นขึ้นมาเดี๋ยวนี้”

หมอรู้สึกตะลึง “ท่านประธาน เทมเพสมีสติขึ้นมาบ้างแล้วนี่เป็นข่าวดีมาก ผมคิดว่าอีกไม่นานเขาน่าจะฟื้น”

เจย์พยักหน้า

เมื่อเจย์กลับมาหาแองเจลีนเขาก็สังเกตเห็นว่าทุกคนต่างก็มีรอยยิ้มและดูตื่นเต้น เขารู้ได้ในทันทีว่าการผ่าตัดของเชอร์ลีย์ต้องประสบความสำเร็จด้วยดี

“แองเจลีน ตอนนี้เธอก็เบาใจได้แล้ว”

แองเจลีนดีใจมาก “อืม”

“เรากลับบ้านกันได้หรือยัง?”

“แต่ฉันรู้สึกหิวนิดหน่อยนะคะเจย์บี้ ฉันอยากกินของหวานของคุณ”

เจย์มองนาฬิกา ปกติแล้วเวลานี้แองเจลีนจะไม่หิว

เขาเข้าใจบางเรื่องทันที ดังนั้นเขาเลยหันไปมองโจเซฟินด้วยสายตาโกรธขึ้น “เมื่อเช้าเธอทานอะไรมา?”