บทที่ 1221

หลังจากที่ล้มตรงขั้นบันไดเป็นครั้งที่เก้า แองเจลีนก็เหนื่อยมากจนหอบหายใจแรง

เจย์เดินเข้ามาหาและกอดเธอไว้แน่นโดยไม่พูดอะไรสักคำ

แองเจลีนรู้สึกได้ว่าร่างกายของเจย์สั่นเทา เธอลูบผมสีดำหนาของเขาอย่างอ่อนโยน แองเจลีนยิ้มและปลอบเขาว่า “ไม่ต้องสงสารฉันหรอกนะเจย์บี้ ทุกอย่างตอนแรกก็ยากทั้งนั้นแหละ คุณต้องเชื่อมั่นในตัวฉัน ตกลงไหม?”

เจย์พยักหน้าแต่ก็เอ่ยอะไรออกมาไม่ได้ เขาเสียใจมากจนไม่สามารถจะพูดอะไรออกมาได้สักคำ

แองเจลีนตกใจเล็กน้อย เธอถอนใจออกมาเบา ๆ “คุณอุ้มฉันไปที่โซฟาดีกว่าค่ะเจย์บี้”

เจย์อุ้มเธอขึ้นและค่อย ๆ วางเธอลงบนโซฟา เขากลั้นสะอื้นเมื่อถามเธอว่า “เธอเหนื่อยไหมแองเจลีน?”

แองเจลีนยิ้มและตอบ “ไม่เลยค่ะ”

เจย์วางคางเขาไว้บนศีรษะของเธอ มือใหญ่ของเขาลูบหลังเธออย่างนุ่มนวล ลมหายใจของเธอไม่สม่ำเสมอเหมือนกับว่าเธอรู้สึกหายใจลำบาก เขารู้สึกได้อย่างชัดเจน

“ที่จริงฉันคิดว่าฉันโชคดีนะเจย์บี้ ลองคิดดูสิ โรคของฉันไม่ใช่อาการป่วยอะไรแล้วความรู้สึกเจ็บปวดทั้งหมดที่มีก็แค่เกิดขึ้นในหัวฉัน”

“มันจะอยู่แค่ในหัวเธอได้ยังไง? อาการเจ็บปวดทางกายที่เกิดจากระบบประสาทผิดปกติก็มีอยู่จริง เธอไม่ได้แค่มีอาการเจ็บปวดทางร่างกายแต่ใจก็ทุกข์ทรมานด้วย” เจย์กอดเธอแน่นขึ้น

“แองเจลีน ถ้าเธอทำแบบนี้ฉันจะรู้สึกแย่มากนะ ฉันสัญญาว่าเราจะค่อย ๆ ฝึกกันไป งั้นก็อย่ารีบร้อนโ ตกลงไหม?”

จิตใจนักสู้ของแองเจลีนต้องยอมลงให้การต่อรองของเจย์

แองเจลีนพยักหน้าอย่างมีความสุข “ได้ค่ะ”

สุดท้ายเจย์และแองเจลีนก็ตกลงกันได้ และแองเจลีนก็เริ่มต้นฝึกกายภาพบำบัดเพื่อฟื้นฟูร่างกาย

เวลาเดียวกันที่ประเทศเอส

วอล์ท วิลเลียมจากหน่วยข่าวกรองมาเพื่อพบเจนสันที่โรงแรม

ในห้องนั่งเล่นนั้นทั้งสตอร์มและคนอื่น ๆ ต่างก็มีทีท่าเคร่งขรึมน่าประทับใจ บุคลิกของพวกเขาบอกได้ว่าไม่ธรรมดา

แม้ว่าเจนสันจะยังเด็กและอยู่ไกล ๆ แต่ท่าทางโดดเด่นของเขารวมถึงบุคลิกเย็นชาห่างเหินก็เด่นเกินจะมองข้ามไปได้