บทที่ 123

ทวดอาเรสเอื้อมมือออกไปวางบนปึกธนบัตรหนาอย่างแรง ดวงตาที่เคยแหลมคมดุดันของเขาฉายประกายความยินดีแบบเด็ก ๆ ออกมา

"ถ้าเธอรู้ว่าเงินมันสามารถซื้อของดี ๆ มากมายได้ แล้วทำไมเธอถึงยังปฏิเสธมัน?" เขากล่าวอย่างรักใคร่เอ็นดู

"ทวดต้องรู้ว่าเธอและแม่ของเธออยู่ในห้องเช่า ร็อบบี้น้อย ด้วยเงินนี้ เธอสามารถซื้อบ้านหลังใหญ่ให้แม่ได้ แล้วเธอก็จะดีใจมาก มาก ๆ"

ร็อบบี้น้อยเงยหน้าขึ้น "คุณทวดครับ คุณแม่กับผมนั้นไม่ได้ร่ำรวยเหมือนกับคุณทวดก็จริง แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าเราจะรับของขวัญจากใครก็ได้ง่าย ๆ คุณแม่สอนผมว่าผมควรใช้ชีวิตด้วยความสามารถของตนเอง ถ้าผมอยากมีชีวิตที่ดีกว่านี้ ผมต้องทำงานให้หนักขึ้นเพื่อสำเร็จเป้าหมายของตัวผมเอง" เขากล่าวอน่างมั่นใจกับทวดอาเรส

"คุณแม่ยังกล่าวว่า วิกฤตสามารถกลายเป็นโอกาสได้ และโอกาสก็สามารถกลายเป็นวิกฤตได้เช่นกัน คุณทวดให้เงินผมจำนวนมากอาจดูเป็นเรื่องดี แต่หากคิดดูให้ดี ๆ มันก็มีอันตรายร้ายแรงซ่อนอยู่ด้วย"

ทวดอาเรสชื่นชมในความเฉลียวฉลาดของร็อบบี้น้อย

อย่างไรก็ตาม ประโยคสุดท้ายของร็อบบี้น้อยทำให้ทุกคนสะดุ้ง

ย่าสามกล่าวกับเขาทันที "ร็อบบี้น้อย คุณทวดมอบของขวัญให้หลานด้วยความหวังดีของเขา ทำไมหลานบอกว่าเขาซ่อนอันตรายร้ายแรงไว้ล่ะ? หลานคิดว่าเขาอาจจะมีเจตนาร้ายกับหลานเหรอ?"

เด็กชายวัยห้าขวบนั้นอาจคิดอะไรไม่สอดคล้องกันได้ ย่าสามจึงต้องการใช้ประโยชน์แล้วเปลี่ยนความหมายของคำพูดของร็อบบี้น้อย ชัดเจนว่าเธอต้องการรังแกเขา

ร็อบบี้น้อยกล่าวแก้ไขให้ย่าสามของเขาทันที

"คุณพูดผิดแล้วครับ คุณย่าสาม อันตรายร้ายแรงที่ซ่อนไว้ที่ผมกล่าวถึงไม่ใช่สิ่งที่คุณคิด ต่อให้คุณทวดมอบเข็มที่เล็กที่สุดให้ผม ผมก็ยังดีใจที่ได้รับมัน"

"แล้วอันตรายร้ายแรงที่ซ่อนไว้ของหลานคืออะไร?" ย่าสามย้อน

เธอมั่นใจมากว่าเด็กห้าขวบไม่มีทางตอบคำถามได้แน่

ร็อบบี้น้อยกะพริบดวงตาที่บริสุทธิ์และสุกใสของเขาแล้วพูด