บทที่ 1241

เซย์นยังไม่ยอมแพ้ เขาถามว่า “แล้วรู้เหรอว่าองค์กรโลกาวินาศอยู่ที่ไหน?”

คำถามของเขาทำให้ทุกคนได้คิด

บางทีการหาองค์กรลึกลับที่ชั่วร้ายนั่นอาจจะยากกว่าการหาตัวร็อบบี้น้อยซะอีก

แองเจลีนพยักหน้าและบอกว่า “ฉันคิดว่าฉันรู้”

ทุกคนตะลึงจนพูดไม่ออก

“เกรย์สัน ไปหยิบเซฟฉันมา” แองเจลีนสั่ง

“ได้ครับ” เกรย์สันหันหลังออกไป

หลังจากรอพักใหญ่ หลังจากที่เกรย์สันกลับที่แกรนด์ เอเซีย เมื่อเขากลับมาพบทุกคนอีกครั้งเขาก็ถือกล่องเล็ก ๆ ไว้ในมือ

“ในนั้นมีอะไร?” เจย์ถาม

เกรย์สันเปิดกล่องไม้และเผยให้เห็นจดหมายปึกหนึ่ง

ดวงตาเหยี่ยวของเจย์หดเล็กพร้อมกับแผ่รังสีคุกคามออกมาทั่วร่าง

ตลอดหลายปีที่เขาไม่อยู่ มีคนติดต่อกับผู้หญิงของเขาตลอดด้วยวิธีการโบราณแบบนี้เหรอ?

เชอะ โรแมนติกไปไหม?!

“ใครเขียนจดหมายพวกนี้?” สายตาของเจย์จ้องที่รูปกุหลาบบนซองจดหมาย เสียงเขาเยียบเย็นจนสามารถแช่แข็งวัวทั้งตัวให้ตายได้

เกรย์สันกลัวจนไม่กล้าตอบ

สุดท้ายแองเจลีนก็เป็นคนอธิบาย “จดหมายพวกนี้มาจากโคล เจย์บี้เร็วเข้า ดูสิว่ามีที่อยู่ของพวกโลกาวินาศอยู่บนนั้นไหม?”

เจย์อยากจะฆ่าโคลให้ตายเสียตอนนั้น แต่เขายังคงสติไว้ได้เพราะว่าแองเจลีนไม่เคยอ่านจดหมายพวกนี้

แต่แองเจลีนขอให้เกรย์สันอ่านให้เธอฟัง…

ใบหน้าของเกรย์สันยิ่งซีดเผือด นายท่านอาเรสที่แสนขี้หวงและเป็นคนคิดมากจะทนเรื่องที่ว่า มีชายอื่นมาเข้าหาภรรยาเขาด้วยเจตนาที่โจ่งแจ้งแบบนี้ได้อย่างไรกัน?

เจย์เปิดจดหมายและเริ่มอ่านตั้งแต่ฉบับแรก…