บทที่ 1252

เด็กหญิงอายจนหน้าแดง

แต่เมื่อเธอคิดถึงตัวตนของตัวเอง เธอก็รู้สึกว่าตนควรจะสามารถต่อสู้ผ่านความลำบากทุกอย่างได้

“ฉันจะยอมให้นายจูบหน้าผากกับแก้มฉันแค่นั้น”

“แบบนั้นมันไม่ใช่การแสดงความรักระหว่างพ่อกับลูกหรอกเหรอ? นี่แปลว่าลึก ๆ เธอยังชอบเป็นลูกสาวของฉันอยู่ล่ะสิ”

เด็กหญิงไม่มีอะไรจะเถียง ดังนั้นเธอจึงไม่ได้พูดอะไร เธอเพียงหันหน้าหนีไปอีกด้านและไม่สนใจเขา

ชายผู้นั้นถอนใจ

เขารู้ตั้งแต่แรกแล้วว่าการพาเธอออกมาข้างนอกจะไม่ช่วยให้เธออารมณ์ดีขึ้นแต่อย่างใด

ขณะที่เครื่องบินออกตัว บรรดาผู้โดยสารต่างก็งีบหลับหรือไม่ก็เล่นโทรศัพท์ ทั้งห้องโดยสารนั้นเงียบสนิท

หลังจากเที่ยวบินยาวสี่ชั่วโมง เครื่องก็ลงจอดยังที่หมาย

เจย์สะพายกระเป๋าเดินทางไว้บนหลังและมืออีกข้างจูงแองเจลีน ขณะที่มีคนอื่น ๆ เดินผ่านไปรอบตัวเธอ เขาดึงเธอเข้ามาโอบไว้แบบนี้แองเจลีนก็จะรู้สึกปลอดภัยภายใต้การปกป้องของเขาแม้ว่าเธอจะตาบอดก็ตาม

หลังจากที่คู่พ่อลูกลงจากเครื่อง ดวงตาล้ำลึกของคนพ่อก็จ้องเจย์และแองเจลีน ตาคู่งามของเขาดูลุ่มลึกและเขาเงียบไป

เด็กหญิงดึงมือเขา “ดูอะไรอยู่น่ะ?”

“พวกเขาเหมือน…” ก่อนที่จะได้พูดจบประโยค เสียงเขาก็แตกพร่า

สุดท้ายเขาก็สั่นหัว ไม่มีทางเป็นพวกเขาได้หรอก

พ่อของเขานั้นตายไปอย่างน่าอนาถ และนั้นเป็นความจริงที่โหดร้าย

ส่วนแม่ของเขานั้นก็ไม่ได้ตาบอด

เขาคงจะคิดถึงพ่อกับแม่มากเกินไปจนประสาทหลอนแล้ว