บทที่ 1254

เจย์พูดกับเซย์น “ไปเดินถามรอบ ๆ สิแล้วหาว่าโรงแรมฟลาวเวอร์ ซิตี้อยู่ไหน”

เซย์นชี้หน้าตัวเองและถาม “ทำไมต้องเป็นผม?”

เจย์ตอบ “เพราะว่านายเป็นคนไร้ประโยชน์ที่สุดในหมู่พวกเราไง นายต้องโดนฝึกไว้”

เซย์นร้องครวญครางและเดินหายไปกลางฝูงชน

ในที่สุดเซย์นก็เข้าใจบางเรื่องแล้วว่าการทะเลาะกับเจย์นั้นเสียเวลาไปเปล่า ๆ

เซย์นเจอสาวสวยสามคนและเข้าไปถามทางพวกเธอ แต่เขาก็ไม่ได้เรื่องอะไรจากพวกเธอดังนั้นเขาจึงไม่มีทางเลือกนอกจากกลับมาอย่างสิ้นหวัง

เขายักไหล่และโบกมือให้เจย์ “พวกเธอเข้าใจว่าผมพูดอะไร แต่ผมไม่เข้าใจสักนิดว่าพวกเธอพูดอะไร”

เจย์รำคาญใจ “ทำไม่นายไม่เรียนภาษาถิ่นทางเหนือไว้บ้างก่อนที่เราจะมาที่นี่?”

เซย์นเบิกตากว้างอย่างไม่อยากเชื่อ “นี่มันตรรกะอะไรกัน? อย่าบอกนะว่าผมต้องไปเรียนทุกภาษาในโลกก่อนที่เราจะเดินทางน่ะ?”

เจย์ส่งสายตาให้เกรย์สันและเกรย์สันก็ออกไปถามทางคนอื่น เขาพูดภาษาถิ่นทางตอนเหนือได้อย่างคล่องแคล่วและไม่นานเขาก็ได้คำตอบที่ต้องการ

เกรย์สันรีบจ้ำกลับมาและบอกว่า “โรงแรมฟลาวเวอร์ ซิตี้นั้นอยู่ที่ตีนเขาจันทร์กระจ่างห่างจากที่นี่ไปหกไมล์ เรานั่งรถแท็กซี่ไปได้ครับ”

เซย์นอับจนคำพูด

อีกครั้งที่เขารู้สึกว่าตัวเองเป็นไอ้คนห่วย

เซย์นชื่นชมที่เกรย์สันสามารถเรียนรู้ภาษาของตอนเหนือได้ภายในไม่กี่วัน “เกรย์สัน นายทำได้ยังไง แค่สองวันนายก็พูดภาษาถิ่นของทางเหนือได้คล่องแล้ว?”

เกรย์สันอายกับคำชมของเซย์นเล็กน้อย “ผมก็ไม่ได้เรียนภาษาของทางเหนือทั้งหมดหรอก แต่เรียนเฉพาะประโยคที่จำเป็นและใช้บ่อยเท่านั้น”