บทที่ 126

"นายมีเวลาไหม?"

เจย์เงียบ

ในขณะเดียวกัน โจเซฟินพาเจนสันและร็อบบี้ไปที่เรือนกลิ่นขจร นั่นเป็นชื่อบ้านของเจย์ในอสังหาริมทรัพย์ ทัวร์มาลีน

พื้นที่นี้ไม่ได้มีชีวิตชีวาแบบแต่ก่อน คนรับใช้ส่วนใหญ่ถูกย้ายไปที่อื่นแล้ว แต่สิ่งที่เหลือไว้ไม่ใช่อะไรนอกจากสิ่งที่แสดงถึงความร่ำรวย: ภารโรงหกคน และเชฟสองคนที่ทำอาหารตะวันออกและตะวันตกตามลำดับ สำหรับคนทำความสะอาดและคนสวน พวกเขาเป็นคนของพื้นที่อื่น

คนรับใช้เปิดประตูออกกว้างเมื่อเจนสันและร็อบบี้มาถึง พวกเขายืนอยู่สองฝั่งที่ทางเข้าแล้วโค้งคำนับอย่างที่ได้ซักซ้อมมาก่อนหน้านี้เพื่อเป็นพิธีต้อนรับเด็ก ๆ "ยินดีต้อนรับกลับบ้าน นายน้อยหนึ่ง, นายน้อยรอง"

โจเซฟินหอบอย่างหนักจากการอุ้มร็อบบี้น้อยมาตลอดทางหลังจากออกจากโถงประชุม "นายช่วยลงจากฉันก่อนได้ไหม เจนส์?" เธอกล่าว

เจนสันไม่ยอม ร็อบบี้ยืดแขนของเขาออก "เจนสัน ถ้านายกลัว นายจับมือฉันก็ได้ ฉันจะปกป้องนายเอง!"

เจนสันไหลลงมาจากแขนของโจเซฟินทันที แล้วจับมือของร็อบบี้ ทั้งสองวิ่งจับมือขึ้นบันไดไป...

เจนสันรีบพาร็อบบี้ไปที่ป้อมปราการส่วนตัว จากนั้นก็ปิดประตูอย่างเร่งรีบ

ร็อบบี้เห็นพฤติกรรมที่ผิดปกติของเจนสัน "นายกลัวเหรอเจนสัน?" เขาถามเสียงเบา

เจนสันจับมือของร็อบบี้แล้วดึงเขาเข้าไปในตู้เสื้อผ้า ซึ่งดูจะทำให้เขาสงบลงเล็กน้อย "มีสัตว์ประหลาดอยู่ข้างล่าง ร็อบบี้ นายต้องระวังไม่ให้มันเห็นนาย ไม่งั้นมันจะกินนาย" เขากล่าว

ร็อบบี้มองใบหน้าที่ซีดเซียวของเจนสันแล้วจับมือของเขาให้มั่นขึ้น "อย่ากลัวไปเลย เจนสัน ฉันจะบอกนายให้ ฉันเรียนศิลปะการต่อสู้มา และฉันก็เป็นแชมป์ด้วย ฉันจะปกป้องนายเอง" เขาปลอบเจนสัน