บทที่ 1277

โคลอึ้งงันไป

ไม่มีใครในทั้ง 108 ป้อมที่สามารถรับมือการโจมตีของพ่อเขาได้ ชายคนนี้แม้ว่าจะต้องพยายามสักหน่อยที่จะต้านแต่เขาก็จัดการได้

“นี่พ่อใช้แรงไปเท่าไรเนี่ย?” โคลถาม

เขาเดาว่าสเปนเซอร์คงประเมินเจย์ต่ำไปและออมมือให้

สเปนเซอร์นั้นตกใจจนพูดอะไรไม่ออก

เมื่อโคลเงยหน้าขึ้นและมองเห็นสีหน้าย่ำแย่ของผู้เป็นพ่อ เขาก็รู้ทันทีว่าพ่อเขาไม่ได้ออมมือในการโจมตีครั้งนี้แม้แต่น้อย

โคลทำอะไรไม่ถูกแล้วตอนนี้

ตอนนี้มีชายที่ทักษะและพรสวรรค์มาปรากฏตัวที่ป้อมตระกูลยอร์กแล้ว พวกเขามีทางเลือกแค่ทางเดียวเท่านั้น ทุ่มเทจัดการเขาอย่างไม่ยั้ง

“คาร์สัน เรียกพวกคอร์เวตต์มา” โคลพูดเสียงแผ่ว “ฉันคิดว่าสวนนี้ดูประหลาดแล้วก็ไม่เหมาะ มันไม่เข้ากันกับบริเวณรอบ ๆ ด้วย ระเบิดมันทิ้งซะ”

เจย์จะไม่เข้าใจความหมายแฝงนัยของคำพูดโคลได้อย่างไร? เขาและตระกูลยอร์กก็เหมือนสีขาวและดำไม่มีทางที่จะผสมกันได้

คาร์สันได้สติและรีบวิ่งออกไป

เพียงชั่วพริบตา คอร์เวตต์ก็มาล้อมรอบสวนไว้พร้อมด้วยอาวุธล้ำสมัย

จากต้นจนถึงตอนนี้ สเปนเซอร์ยังไม่เห็นความตระหนกบนใบหน้าเจย์เลยสักนิด เขาชื่นชมความสงบและนิ่งของเจย์ เวลาที่เจย์ยืนอยู่โดยไม่พูดอะไร สเปนเซอร์ก็รู้สึกว่าเด็กคนนี้ไม่ได้น่ารำคาญขนาดนั้นแต่กลับรู้สึกว่าเขาน่าสนใจ

ชายคนนี้ฉลาดเหลือเชื่อ เขาไม่สะทกสะท้านเวลามีเรื่องเกิดขึ้นและยังนิ่งมาก

เขานั้นเป็นเหมือนนายพล