บทที่ 1279

เมื่อคาร์สันยื่นมือออกมาเพื่อคว้าแองเจลีนไว้ เธอก็ใช้กระบวนท่าสุดยอดของเธอ เธอคว้าแขนคาร์สันไว้จากนั้นก็ขึ้นไปเกาะรัดหลังเขาเหมือนงูแล้วรัดคอเขาไว้แน่น

สุดท้ายคาร์สันก็อยู่ในสภาพไม่ต่างจากสเปนเซอร์

พวกเขาประมาทศัตรูเกินไป

“สาวตาบอดนี่รู้ศิลปะป้องกันตัวด้วยเหรอ?” มีบางคนหลุดร้องออกมาเสียงดัง

โคลตะลึงไป

ที่จริงเขานั้นให้ความสนใจกับแองเจลีนตั้งแต่ที่เธอก้าวเข้ามาในประตูป้อมแล้ว

เธอนั้นมีเสน่ห์แบบเดียวกับที่แองเจลีนมี แต่ว่าพวกเธอทั้งสองหน้าตาไม่เหมือนกัน แถมรวมกับความจริงที่ว่าเธอนั้นเป็นเพียงแค่ผู้หญิงตาบอดอ่อนแอ โคลเลยไม่คิดว่าเธอคือแองเจลีน

แต่ว่าเธอรู้จักศิลปะป้องกันตัวและมีความคล่องตัวแบบเดียวกับแองเจลีน

คำถามผุดขึ้นมาให้หัวโคลอีกครั้ง เธอคือแองเจลีนหรือเปล่า?

เพราะว่าแองเจลีนยังอ่อนแออยู่ เธอเลยไม่มีแรงที่จะจับคาร์สันไว้นาน คาร์สันฉวยโอกาสคว้าข้อมือเธอและยกตัวเธอขึ้นก่อนที่จะทุ่มเธอลงกับพื้น

จากนั้นเขาก็กระทืบท้องเธอ แองเจลีนยื่นมือมาคว้าเท้าเขาไว้ บางทีอาจจะเพราะความโมโห แองเจลีนจึงคำรามด้วยโทสะ “คาร์สันปล่อยฉัน”

ทันใดนั้นเจย์ก็ดึงกระดุมออกจากเสื้อกันลมและดีดเข้าตาคาร์สัน คาร์สันยกมือขึ้นกุมดวงตาด้วยความเจ็บปวดและปล่อยแองเจลีน

แองเจลีนตะเกียกตะกายยืนขึ้น เซย์นรีบพุ่งเข้ามาช่วยประคองเธอจากนั้นก็รัวเตะต่อยคาร์สันไม่ยั้งเหมือนหมาบ้าพร้อมด่าไปด้วย “แกกล้าดียังไงมาตีน้องฉันคาร์สัน? ฉันขอสู้กับแก”

ทั้งพี่เชอร์ลีย์และโจเซฟินก็รีบเข้าไปช่วยเซย์น

เซย์นนั้นไม่ใช่คู่มือของคาร์สันเลยสักนิด เพียงเสี้ยววินาทีคาร์สันก็อัดเขาลงไปกองกับพื้นและเริ่มรัวหมัดใส่ใบหน้าเซย์น

เซย์นคำรามอย่างเกรี้ยวกราด “เลิกชกหน้าฉันสักทีได้ไหม? หน้าฉันคือทุกอย่างนะไอ้คนชั่ว อ๊าก อ๊าก”