บทที่ 131

เจย์ค้นหาบันทึกจากกล้องวงจรปิดของอสังหาริมทรัพย์ ทัวร์มาลีน เพื่อหาว่าร็อบบี้น้อยที่แอบออกไปจากพื้นที่ในคืนฝนตก เขาเดาว่าร็อบบี้น้อยต้องกลับไปที่เมืองงอกงามเพื่อหาแม่เขา ดังนั้นเขาจึงโทรหาโรส มือถือดังขึ้น แต่ไม่มีใครรับ

เจย์รู้สึกไม่สบายใจเมื่อไม่ได้ข่าวของร็อบบี้น้อย เขาพาโจเซฟินและเจนสัน ผู้ซึ่งเป็นห่วงร็อบบี้น้อยไม่น้อยไปกว่ากัน แล้วเร่งกลับไปที่ใจกลางเมือง

หลังจากทั้งคืนที่ฝนโปรยปรายลงมาชะล้างฝุ่นและความพลุกพล่านจากความวุ่นวายของเมือง สภาพแวดล้อมจึงดูสดใสและสวยงามขึ้น

เมื่อเช้าปรากฏ โรสก็ได้ยินเสียงประตูนิรภัยถูกทุบหลายครั้ง เธอขมวดคิ้วอย่างตื่นตัว เธอเดินไปที่ประตูและเห็นร็อบบี้น้อยที่อยู่ในสภาพน่าสงสาร ตัวของเขาปกคลุมด้วยโคลนและยืนอยู่หน้าเธอ โรสงุนงง

"ร็อบบี้น้อย เกิดอะไรขึ้น?"

ดวงตาของร็อบบี้น้อยแดงก่ำในขณะที่เขาสะอื้น เขาพยายามฝืนไม่ให้ร้องไห้ออกมาเพื่อไม่ให้โรสกังวลเรื่องเขา แต่เมื่อเขาเห็นคุณแม่ ความเจ็บปวดที่ซ่อนไว้ก็พรั่งพรูออกมา เขาโผเข้าหาอ้อมกอดของแม่ แล้วคร่ำครวญออกมา

"คุณแม่ คุณพ่อไม่ได้รักผมอีกแล้ว" ร็อบบี้น้อยร้องไห้อย่างเจ็บปวดในระหว่างที่สะอึกสะอื้นไปด้วย

โรสตกใจมากกับคำเปิดเผยของเขา

'ถ้าเจย์ไม่รักร็อบบี้น้อย เขาจะไม่มีทางมาวุ่นวายในการแย่งสิทธิ์การเลี้ยงดูร็อบบี้น้อยกับเราหรอก'

"ร็อบบี้น้อย บอกแม่วว่าเกิดอะไรขึ้น" โรสปาดน้ำตาของร็อบบี้น้อยอย่างอ่อนโญน และล้างโคลนออกจากใบหน้าของเขา หัวใจของเธอเจ็บปวดมาก ลูกชายของเธอเป็นเด็กชายผู้ ร่าเริงเกินร้อยเสมอมา เขาอยู่กับพ่อของเขาเพียงสองวันก่อนที่จะกลับมาตามหาแม่ ทั้งดูเศร้าและน่าสงสาร บางอย่างที่น่าเสียใจมาก ๆ ต้องเกิดขึ้นแน่

ร็อบบี้น้อยกอดคอแม่ของเขาแน่นและกล่าวพร้อมสะอื้น "คุณแม่ ผมขอโทษ ผมสร้างปัญหาใหญ่ ผมบังเอิญทำเครื่องปั้นทั้งหมดในปราสาทของเจนสันแตก คุณพ่อโกรธมากและลงโทษผมให้ทำความสะอาดห้อง แต่เขาไม่ได้พูดอะไรที่เป็นการให้อภัยผมเลย"

โรสฟังการอธิบายของเด็กน้อยอย่างตั้งใจ และพยายามรักษาความเยือกเย็น เธอต้องวิเคราะห์สิ่งที่เกิดขึ้นระหว่างลูกและพ่ออย่างไม่มีอคติ