บทที่ 14

ไม่ว่าในกรณีใดก็ตาม โรสคงไม่กล้าระบุตัวตนกับเจนสัน การได้เห็นเขานั้นเป็นพรที่เธอรู้สึกขอบคุณ

"ฉันยอมรับ!" โรสกล่าวอย่างแน่วแน่เสียงดังและชัดเจนขณะที่เธอจ้องเข้าไปในดวงตาที่เป็นปฏิปักษ์ของเจย์

สายตาของเธอจ้องมองไปที่ปากกาในมือของเจย์ แต่เจย์ก็จับมันแน่นราวกับว่าเขาไม่อยากจะให้เธอยืมมันเลย

โรสเปิดกระเป๋าถือหนังที่ละเอียดละออของเธอเพื่อหาปากกาเซ็นสัญญา

เจย์เฝ้าดูอย่างใกล้ชิดขณะที่โรสหยิบของในกระเป๋าออกมาทีละชิ้นแล้ววางไว้บนโต๊ะทำงาน ทันใดนั้นสายตาของเขาก็ตกลงไปที่ขวดเครื่องสำอางใสและเขาก็ขมวดคิ้วมองของเหลวที่มีฟองผิดปกติอยู่ข้างในนั้น

‘สเปรย์พริกไทย?'

ในที่สุดโรสก็รู้สึกได้ถึงปากกาที่ก้นกระเป๋าและใส่ของทั้งหมดกลับเข้าไปทีละชิ้น เมื่อเธอหยิบสเปรย์พริกไทยขึ้นมาเธอก็เห็นเจย์เย้ยหยัน

“ฉันคิดว่ามีแต่ผู้หญิงที่สวยไร้สมองที่บอบบางเท่านั้นแหล่ะที่พกของแบบนั้น ฉันไม่รู้ว่าผู้หญิงทุกคนเป็นเจ้าของมัน!” เจย์หัวเราะเยาะ

โรสไม่โกรธ แต่ยิ้มแทน "ฉันไม่ค่อยได้เอามันออกไป มันขึ้นอยู่กับว่าฉันไปที่ไหนและเจอใคร"

รอยแตกปรากฏบนใบหน้าเย็นชาของเจย์ ‘เธอกล้าปากดีกับฉันเหรอ?’

"เซ็นสัญญาซะ แล้วออกไปจากที่นี่" เจย์แค่ต้องการให้เธอไปพ้น ๆ สายตาของเขา

โรสคว้าปากกาและเซ็นชื่อของเธอเหนือเส้นประ ลายเซ็นของเธอดูเหมือนไก่เขี่ย

‘ฉันทนไม่ได้ที่จะมองมัน!’ เจย์คิดอย่างไม่น่าเชื่อ

เจย์ดูถูกเธออย่างรุนแรงว่า "ลายมือของเธอช่างดูเหมือนเธอนัก!"

ตั้งแต่โรสเข้ามาในห้องเขาก็ปฏิบัติกับเธออย่างดูถูกเหยียดหยามตลอดเวลา

ในการตอบสนองเธอได้ขีดลายเซ็นเริ่มต้นของเธอออกด้วยเส้นแนวนอนตัวหนาสองเส้นและทำซ้ำลายเซ็นที่อยู่ข้าง ๆ ต่อไป

ลายมือของเธอแข็งแรงและแข็งแกร่งงดงามและสง่างามและมีรูปแบบที่ทรงพลัง

เจย์อ้าปากค้างที่ลายเซ็นที่มุมล่างขวาของสัญญาด้วยความประหลาดใจ

“เธอเขียนแบบนั้นตั้งแต่เมื่อไหร่? ทำไมเมื่อกี้เธอถึงทำมันแย่ขนาดนั้น?” เจย์ถามอย่างงง ๆ

"คุณภาพลายมือของฉันไม่คงที่" โรสสูดหายใจ "แบบอักษรของฉันออกมาไม่เหมือนกันขึ้นอยู่กับว่าใครอ่านมัน"

เจย์หัวเราะเยาะ "ดีมาก เธอออกไปได้แล้ว"

โรสประกายรอยยิ้มแห่งความมั่นใจและอำลาเจย์ "แล้วเจอกันใหม่ท่านอาเรส!"

เจย์เก็บสัญญาไว้และปีศาจก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าอันหล่อเหลาของเขา "โชคดีโรส"

โรสสั่นผวา‘นั่นหมายความว่าอย่างไร?’

เมื่อโรสกลับถึงบ้านเธอก็แบ่งปันข่าวดีกับลูก ๆ อย่างมีความสุข “แม่หางานใหม่ได้แล้วนะ ตั้งแต่พรุ่งนี้เป็นต้นไปแม่จะต้องไปทำงานแล้ว”

ร็อบบี้และเซ็ตตี้มองแม่ของพวกเขาอย่างน่าสงสาร “คุณแม่ เราตั้งหน้าตั้งตารอคอยอาหารของคุณแม่ตลอดทั้งวัน ใครจะไปรับอาหารให้เราตอนแม่ไปทำงาน?”

โรสคิดวิธีแก้ปัญหามาตั้งแต่ต้นแล้วว่า "แม่ได้ติดต่อโรงเรียนอนุบาลที่ดีมาก ๆ ที่จะสมัครให้ลูกทั้งสองคนแล้ว พรุ่งนี้พวกลูกก็ไปโรงเรียนได้แล้ว!"

เมื่อพวกเขาได้ยินคำประกาศเด็กทั้งสองก็โห่ร้องด้วยความยินดี พวกเขาไม่ได้รักอะไรมากไปกว่าการพบปะผู้คนใหม่ ๆ และได้เพื่อนใหม่

วันรุ่งขึ้นโรสปลุกลูกน้อยของเธอก่อนพระอาทิตย์ขึ้นและไปส่งพวกเขาที่ประตูโรงเรียนอนุบาล

เนื่องจากยังเช้าตรู่มาก ๆ โรงเรียนยังไม่เปิดจึงทำให้ให้เด็กน้อยผู้น่าสงสารถูกปล่อยอยู่นอกโรงเรียนอนุบาลและต้องรอ “แม่ ทำไมเราต้องมาแต่เช้าตรู่?”

โรสจ้องมองนาฬิกาของเธออย่างใจจดใจจ่อ “เพราะแม่ต้องไปทำงาน แม่อาจจะสายถ้าไม่ไปตอนนี้” เธอไม่อยากทิ้งเจนสันไว้กับความประทับใจในการพบกันครั้งแรก

ร็อบบี้และเซ็ตตี้กระพริบตาที่ง่วงหาวของพวกเขา “แม่ รีบไปได้แล้ว พวกเราสามารถรอแค่ประตูโรงเรียนเปิดได้”