บทที่ 145

มีคนไม่มากนักในโลกนี้ที่จะได้รับการปฏิบัติอย่างอ่อนโยนจากความเย็นชาและไร้หัวใจของเจย์ ชีวิตก่อนของเธอ แองเจลีน เซเวียร์ ได้เสียสละตัวเองต่อก็ยังไม่สามารถทำให้หัวใจเหล็กกล้าเย็น ๆ ของเขาอบอุ่นขึ้นได้

ไม่มีใครรู้ว่าเขาจะกลายเป็นอ่อนโยนขนาดนี้กับลูกของเขา

โรสคิดเรื่องไร้สาระไปเรื่อยจนเจย์เตือนเธออย่างเย็นชา "ไปทำมื้อเช้า"

โรสเข้าใจว่าเธอจะไม่มีทางได้รับความอ่อนโยนจากเขา ในชีวิตที่แล้วของเธอเป็นยังไง ชีวิตนี้ก็เป็นแบบนั้น

โรสพุ่งลงไปชั้นล่าง

เจย์เดินไปในห้องแล้วนั่งลงบนขอบเตียงก่อนจะขยี้หัวเจนสัน เขาสอบถามอย่างนุ่มนวล "ลูกฝันร้ายอีกแล้วเหรอ?"

สายตาของเขาเจนสันมืดลง เขามีขอบตาดำรอบดวงตา เป็นเครื่องยืนยันว่าเขานอนไม่ค่อยหลับดีนัก เจนสันมองเจย์ แม้ว่าปากเขาจะสั่นเล็ก ๆ แต่ก็ไม่มีคำพูดหลุดออกมา

เจย์กอดลุกเขาอย่างอ่อนโยน "เจนส์ มีอะไรกำลังรบกวนลูกอยู่รึเปล่า?"

เจย์คิดไม่ออกว่าทำไมเจนส์ถึงยอมบอกเรื่องฝันร้ายกับโรส แต่ปฏิเสธจะบอกกับเขา

เจย์ยอมรับว่าเขาไม่ได้ยิ้มเป็นปกติ และมักจะมอบความรู้สึกเฉยเมยให้คนอื่น อย่างไรก็ตาม เมื่อเขาอยู่กับลูก ๆ ของเขา เขาก็เปลี่ยนเป็นคนละคน—อ่อนโยนและมอบความรัก

ไม่มีเหตุผลที่เจนสันต้องกลัวเขา

"คุณพ่อ คุณแม่จะจากเราไปไหม?" เจนสันเงยหน้ามอง ดวงตาของเขามีความอ่อนไหว

เจย์เห็นว่าเจนสันพึ่งพาแม่ของเขา เขาจึงถอนหายใจอย่างหมดหนทาง

ตอนแรก เขาต้องการให้โรสอยู่ใกล้เจนสันเพื่อหวังให้พวกเขาเกลียดและดูหมิ่นซึ่งกันและกัน เพราะยังไงเสีย เจนสันก็ไม่เคยดีกับผู้หญิงคนใด เขามั่นใจว่าผู้หญิงที่ป่าเถื่อนไร้การศึกษาแบบโรสจะต้องเป็นบ้าจากความโกรธที่ไม่มั่นคงของเจนสัน เขาไม่คิดว่าผลตรงกันข้ามจะเกิดขึ้น เจนสันถูกโรสทำให้เชื่อฟังอย่างดี