บทที่ 154

โรสเริ่มตั้งสติได้ เธอจ้องเจย์ที่ดูโกรธ เธอหันไปพูดกับเจ้าหน้าที่ "เซ็ตตี้ของฉันอาจดูเด็กกว่าพี่ชายของเธอ แต่พวกเขาอยู่ในห้องเดียวกันเสมอ ฉันหวังว่าพวกเขาจะสามารถอยู่ด้วยกันในห้องเรียนระดับสูงในโรงเรียนอนุบาลฮอไรซอนได้"

เจ้าหน้าที่รู้สึกอึดอัดใจเล็กน้อย "แต่เซ็ตตี้อายุไม่มากพอจะอยู่ในห้องเรียนระดับสูงนะคะ"

โรสรั้น "กฏถูกสร้างโดยมนุษย์ เราต้องพิจารณาความเหมาะสมก่อนจะให้เธอเข้าเรียน คุณไม่คิดแบบนั้นเหรอ?"

เจ้าหน้าที่ไปโน้มน้าวโรสไม่ได้ ดังนั้นพวกเธอจึงหันไปมองครูใหญ่แอสเพนแทน ครูใหญ่จึงมองเจย์อีกต่อ

เจย์มองโรสด้วยสายตาเอาเรื่อง!

เซ็ตตี้น้อยนั้นเห็นว่าพวกผู้ใหญ่กำลังมีสถานการณ์น่าอึดอัดกันเพราะเธอ เธอเดินไปที่หน้าครูใหญ่แอสเพน แล้วประกาศเหตุผลของเธออย่างคล่องแคล่วว่าทำไมเธอถึงควรถูกจัดให้อยู่ในชั้นเรียนระดับสูง

"คุณปู่ครูใหญ่คะ หนูอาจจะยังเด็ก แต่หนูรู้มาว่ามหาวิทยาลัยชื่อดังมากมายเองก็รับนักศึกษาที่อายุน้อยตราบใดที่พวกเขาเฉลียวฉลาด หากมหาวิทยาลัยทำแบบนั้นได้ ทำไมโรงเรียนอนุบาลจะยกเว้นให้เด็กฉลาดไม่ได้บ้างล่ะคะ?"

ครูใหญ่แอสเพนทึ่ง "ช่างเป็นทักษะการอธิบายที่น่าอัศจรรย์ ฉันจะยกเว้นให้สาวน้อยผู้เฉลียวฉลาดแบบหนู คุณปู่ครูใหญ่จะให้หนูเข้าเรียนในชั้นเรียนระดับสูงเอง"

โรสถอนหายใจอย่างโล่งอก

เซ็ตตี้น้อยมอบกอดให้ปู่ครูใหญ่ จากนั้น เธอก็แสดงความขอบคุณด้วยการถอนสายบัว "ขอบคุณค่ะคุณปู่ครูใหญ่ เซ็ตตี้น้อยจะไม่ทำให้คุณปู่ผิดหวัง"

เจย์มองความเฉลียวฉลาดและความเชื่อฟังของเซ็ตตี้น้อยแล้วถึงกับไม่เข้าใจ นี่สาวน้อยคนนี้เป็นนักแสดงโดยกำเนิดเหรอ? ทำไมเธอถึงได้ร้ายกาจและไม่ยอมอ่อนข้อต่อหน้าเขาแล้วกลายเป็นสาวน้อยผู้สุภาพและอ่อนโยนต่อหน้าคนอื่น

อารมณ์สองขั้วของเธอทำให้เขานึกถึงบางคน

เจย์หันไปมองโรส โรสดูผ่อนคลายและมีรอยยิ้มที่ภาคภูมิบนใบหน้า

หลังจากเสร็จสิ้นกระบวนการลงทะเบียน เด็กทั้งสามก็อยู่ที่โรงเรียนอนุบาลเพื่อเรียนต่อ ในขณะที่โรสตามเจย์ออกจากโรงเรียนอนุบาลไป