บทที่ 164

เมื่อโรสออกจากรถ เธอก็ไม่คาดคิดว่าจะพบกับความสนใจจากคนมากมายขนาดนี้ ยิ่งกว่านั้น เธอก็ไม่คิดว่าสีชุดของเธอจะเข้าคู่กับเจย์ด้วย เมื่อเธอเห็นสายตาคาดโทษของเจย์ เธอก็ไม่รู้ว่าจะทำยังไง

โจเซฟินคิดว่ามันเป็นโชคชะตาที่ชุดของพวกเขาเข้าสีกัน เธอยกเสียงขึ้นแล้วตะโกน "โรส พี่ใส่ชุดเข้าคู่ แถมยังดัดผมแบบเดียวกับพี่ชายฉันอีก พวกพี่นี่เหมาะสมกันที่สุดไปเลย"

เจย์จ้องโจเซฟินแล้วดุเธอด้วยเสียงทุ้มต่ำ "เธอไม่ใช่เหรอที่จัดการเรื่องนี้?"

โจเซฟินเบิกตากว้างด้วยความตกใจ เธอส่ายหัวเหมือนกลองที่ถูกตีรัว "พี่ชาย ฉันบริสุทธิ์เหมือนกับลูกแกะ"

เจย์มองโรสด้วยความสงสัย เสื้อผ้าและเครื่องประดับของเธอดูมีราคาแพง หากโจเซฟินไม่ได้จัดหาให้เธอ แล้วเธอจะไปหาเงินจากไหนมาซื้อพวกมัน?

โรสเดินอย่างเชื่องช้าแล้วเสยผมที่ตกลงบนหน้าเธอไปด้านหลัง ท่าทางเล็กน้อยของเธอนี้ทำให้เธอดูเจ้าชู้มาก

จอห์นมองเจย์กับโรส เขาหยอกล้อทั้งคู่อย่างซุกซน "เสื้อผ้าก็เหมือน ทรงผมยังเหมือน… เจย์ ดูเหมือนถ่านไฟเก่าจะคุขึ้นมาระหว่างนายกับคุณลอยล์นะ ยินดีด้วย"

เจย์ขมวดคิ้ว "เราไม่เคยมีความสัมพันธ์กัน แล้วไฟที่ไหนจะมาคุกรุ่นได้?"

โรสบอกได้ว่าเจย์นั้นไม่พอใจในชุดที่เข้าคู่กันของพวกเขา เธออธิบายด้วยเสียงต่ำ "ฉันคิดว่าการสวมชุดแดงจะนำพามาซึ่งความโชคดีต่อโจเซฟิน ถ้าฉันรู้ว่าคุณจะสวมชุดแดงเหมือนกัน ฉันคงเลือกสีอื่น..."

เจย์ตะลึง

เธอคิดเหมือนเขาทั้งที่ไม่ได้คุยกันมาก่อน?

เดี๋ยวนะ แล้วนี่เธอหมายความว่ายังไง? นี่เธอเกลียดที่ชุดพวกเราเข้าคู่กันเหรอ?

เมื่อเขาคดิได้แบบนั้น เขาก็ไม่พอใจ