บทที่ 167

เจย์เดินไปหาโรสและเห็นชายหนุ่มชั้นสูงมากมายรอบเธอ พวกเขาต่างชื่นชมเธอมากมาย

"คุณลอยล์ไม่ใช่เพียงแค่งดงาม แต่ยังเต้นรำได้ดีมาก ผมสงสัยว่าคุณเรียนมหาวิทยาลัยไหนเหรอ ต้องเป็นมหาวิทยาลัยระดับท็อปของประเทศแน่ ใช่ไหม?"

เจย์หยุดจ้องโรสพร้อมขมวดคิ้วเล็กน้อย เท่าที่เขารู้ โรสจบมาด้วยคะแนนระดับต่ำ—และมันเป็นแค่มหาวิทยาลัยระดับสามดาดดื่นทั่วไป

ชายที่ตั้งคำถามเธอคือพี่ชายของแนนซี่ เกล เบล เขาต้องการทำให้โรสขายหน้า

เจย์ลังเลว่าจะช่วยโรสดีไหม แต่โรสยิ้มแล้วโต้กลับสุขุม "ฉันได้ยินมาว่านายน้อยเบลเองก็เป็นนักเรียนที่ได้เกรดต่ำสมัยเรียนมัธยมปลาย และทำให้คุณครูปวดหัว อย่างไรก็ตาม นายน้อยเบลไปต่างประเทศเพื่อจุดไฟในตัวหลายปี ก่อนจะกลับมาอย่างองอาจ นายน้อยเบลมีประสบการณ์ในการเรียนแบบเดียวกับฉัน เราคิดน้อยเกี่ยวกับการเรียนของพวกเรา จนเมื่อพวกเราบินไปต่างประเทศ เราถึงได้เรียนรู้ว่าดวงจันทร์ของต่างประเทศนั้นไม่ได้กลมเหมือนที่บ้านเกิดพวกเรา พวกเราจึงต้องขยันทำงานเพื่อสร้างความก้าวหน้า"

เธอเพียงแค่พูดไม่กี่คำแต่มันกลับอธิบายถึงอดีตอันน่ารังเกียจของเธอ และที่มาของการผลิบานของเธอในตอนนั้นได้หมด

เกล เบล ปิดปากอย่างหงุดหงิด

เจย์มองโรสอย่างสงสัย ความลับกี่เรื่องกันที่ผู้หญิงที่ดูดาษดื่นซ่อนไว้

ชายหนุ่มคนอื่นเห็นเจย์ที่เดินเข้ามาหาโรส พวกเขาจึงแยกตัวกันออกไป

โรสมองเจย์ที่ยืนอยู่ตรงหน้าเธอ เธอแปลกใจและมองเขาด้วยความงุนงง

เจย์ใช้สายตาราวกับเหยี่ยวของเขาจ้องโรสใยชุดเดรสสีแดงเพลิง เขายังไม่อยากเชื่อว่าพวกเขาจะเลือกชุดสีแดงเหมือนกันในวันนี้

เขาคิดว่ามันต้องเป็นแผนของเธอแน่

โรสมองทะลุดวงตาเย็นยะเยือกของเขาและรู้ว่าเขาไม่พอใจที่พวกเธอสวมชุดสีเดียวกัน เธอยืนขึ้น ก่อนจะพูดอย่างตะกุกตะกัก "ท่านอาเรส ถึงเวลาที่ฉันต้องกลับแล้ว เด็กกำลังช่วงเวลาที่ดี คุณช่วยไปส่งพวกเขาที่บ้านได้ไหม ได้โปรด?"

จากนั้น โรสก็ทำท่าจะวิ่งหนีไป

อย่างไรก็ตาม เจย์พลันเอื้อมไปคว้าข้อมือของเธอไว้ "โรส..."